Elke zeebries, is jouw bries

Wadlopen, ik sla het geen jaar over. Dit keer van Brakzand naar Schiermonnikoog. Een rollatortocht zou de gids zeggen. En inderdaad het tochtje is een eitje; weinig slik, een enkele geul en verder alsof je een strandwandeling maakt.
We vertrokken om 6.00 uur en arriveerden rond een uur of 10.00 uur op het eiland. Nog een hele dag voor je om te genieten van zon, zee en frisse lucht. Dit keer huurde ik geen fiets, maar liep ik zover ik kon en terug.

Zee, zon, zomer, ZALIG! Schiermonnikoog

Een goed begin is het halve werk, maar als je om 4.30 uur uit de veren moet, dan staat je lichaam nog in nachtstand en dan vergeet je dus je fotocamera en je thermosflesje koffie. Trouwens, het regent ook nog eens pijpenstelen op dit vermaledijde uur.
Een wadlooptocht naar Schiermonnikoog staat op het programma. Vertrektijd vanaf Lauwersoog is 6.30 uur. Om 5.00 uur rijd ik door het donker over verlaten wegen. Heerlijk zo in de vroegte onderweg zijn. De regen maakt plaats voor een verbluffende zonsopkomst. Tegen de tijd dat ik op P4 mijn auto parkeer, is het licht en regent het niet meer

Er staan al wat mensen te wachten. Men maakt zich vooral druk over het ontbreken van de gids. “Hier word ik toch zo chagrijnig van, word je aan alle kanten gesommeerd om op tijd te zijn en dan is er geen gids”, moppert een dame.  Ik ken wadgidsen langer dan vandaag en die komen echt wel.

 

Wadgids Adriana staat bij Schierzicht en wij staan op de parkeerplaats. We voegen ons bij haar en gaan dan op een snelle boot richting zandbank Brakzand, waar we in het water plonzen en aan de tocht beginnen. Het is zoals altijd geweldig op het wad. Het vroege ochtendlicht, de zon die door de wolken prikt. Een beetje slik, maar zeker niet vermoeiend en een enkele geul, die we door moeten. Genieten is het. Ik ben dol op het wad.

Rond 11.00 uur zijn we op Schier. Ik huur een fiets, poets mezelf schoon bij de wasplaats, neem afscheid van de gezellige groep wadlopers en vertrek met mijn fietsje, met vrijwel lege achterband, naar de Marlijn. Ik heb mijzelf een kop koffie en een bord vissoep beloofd. Het is druk en lawaaierig bij de populaire strandtent. De koffie smaakt goed en de soep is goddelijk. Ik kan er voorlopig weer tegen. Op het strand loop ik een heel stuk door het water, heerlijk is het. Ik fiets naar de Kobbeduinen en maak een wandelingetje door de kwelder. Ik vraag iemand of ik zijn fietspomp mag lenen en mijn band wordt vervolgens door de meneer voor me opgepompt. Mij hoor je niet klagen. Ik stap weer op. Schier in de zomer, met zeealsem en duindoorn. Zo mooi.
Ik fiets terug richting de boot en ga nog even op een bankje zitten om te staren over het water. Tenminste, dat is het plan. Bij mij voegen zich twee dames en een heer op leeftijd. Ik raak aan de praat met een van de dames. Het zijn eilanders. Ze is nog altijd blij en gelukkig op Schier. Het eiland is voor haar niet te klein en het verveelt nooit; zelfs niet na 50 jaar. Haar kinderen wonen allemaal aan de wal. Haar man rijdt alleen nog auto op het eiland. Aan de wal is het te druk. Toeristen zijn om naar te kijken en je over te verbazen. Ik krijg een mooi inkijkje in het leven van eilanders.  “Wat aan de wal is, blijft aan de wal”, zegt de vrouw. “Mensen laten hun beslommeringen achter wanneer ze op de boot naar Schier stappen, die gaan niet mee op de boot. Hier is de wereld anders”. En ik kan haar niet anders dan gelijk geven.

Jaarlijkse traditie kun je wel zeggen

Vroeg uit de veren en merken dat je toch eigenlijk net iets te laat naar bed bent gegaan de avond ervoor. Het is nog donker, het is fris. Zeker in Lauwersoog, nu de zeewind nog niet is opgewarmd door de zon. Maar ja, het moet gebeuren. Moet? Nee we willen het zo graag. Ieder jaar gaan we een keer het wad op. Met de tocht van vandaag, naar Schiermonnikoog, zijn nu alle tochten in het Nederlandse waddengebied  gelopen. Zwerftochten, Ameland, Rottumeroog, Engelsmanplaat, Simonszand (toen kon het nog) en nu dus Schiermonnikoog. Niet helemaal vanaf de vaste wal, maar eerst met een bootje naar zandplaat “Brakzand”. En daar dus het wad op. Eerst is het nog wat bewolkt, maar al snel wordt de lucht blauw en schijnt de zon uitbundig. Het is prachtig op het wad. We lopen met vier personen en zo is er dus genoeg tijd om alles van dichtbij te bekijken. We eten verse kokkels, zo uit de schelp. Drie wat diepere geulen moeten we door en een beetje slik, maar dat stelt niet veel voor. Nee, dit is zeker geen moeilijke tocht.
Rond een uur of 12 zijn we op Schier. Nog een hele middag om lekker bij de Marlijn te lunchen en nog even het strand op te gaan. De boot brengt ons terug naar Lauwersoog. Waar wij liepen zie ik nu alleen maar water.

Geen zomer, zonder wadlopen

Het is spannend. Zou de wadlooptocht naar Rottum doorgaan? Er wordt  onweer voorspeld. Na het raadplegen van de buienradar besluit de gids te gaan. En wij gaan mee. De tocht naar Rottum is zo’n 14 kilometer lang en begint in de Emmapolder even buiten Uithuizen. Eerst is er wat slik, maar al snel lopen we over hard zand. Soms moet je een kleine geul door, maar het is allemaal heel goed te doen. Prettig wadlopen op deze manier.

Als we Rottum hebben bereikt zetten we vrijwel direct koers richting boot. Het eiland mag je niet op. Staatsbosbeheer organiseert jaarlijks een aantal excursies naar Rottum. Erg leuk, weet ik uit ervaring. We voegen ons bij de mensen die vandaag op excursie zijn geweest en wachten tot de vloed opkomt. We laten ons in drie uur terugvaren naar Lauwersoog. Onderweg is er zicht op een zandplaat met zeehonden.
Het wordt donker op het wad, aan de hemel staat een bijna volle maan. Of het nu dag is of nacht, het wad is en blijft fascinerend.

Op weg naar het beloofde zand

Wadlopen
Met wandelvriend, tevens wadloopgids, Chris naar Ameland; ook dat hoort voor mij bij de terugkerende evenementen van de zomer. Chris haalde eerder dit jaar de New York Times met het "mudwalking". Dus het is niet zomaar iemand met wie wij meelopen. Klik hier voor het artikel.
Om 8.45 uur melden we ons in Holwerd, Nienke en ik. We voegen ons bij een gezelschap uit Noord-Holland en stappen het slik in. Het lijkt allemaal mee te vallen, al keuvelend glijden we achter elkaar aan. Zo'n anderhalve kilometer verderop wordt het slik dieper en wordt het lopen behoorlijk zwaar. Net als ik denk in de eeuwige slikvelden terecht te zijn gekomen en overweeg het volgend jaar het wadlopen maar een keer over te slaan, staan we op een zandplaat. Het beloofde zand!
 Wadlopen2 
Daarna lijkt de wandeling op een strandwandeling met af en toe een geul die we door moeten. Het water is lekker van temperatuur en komt niet hoger dan de navel. De wolkenpartijen zijn prachtig, het licht betoverend en het is bijna windstil. Voor we aan land gaan moeten we nog eens 1,5 kilometer slik door. Het is een "zwaar jaar". Eerdere jaren liep je zo van het zand de vaste wal op, kan ik mij herinneren.

Na een poetsbeurt bij de wasplaats, is het tijd voor koffie met appeltaart en een  Nobeltje. Chris neemt de boot terug van half drie en wij fietsen naar Het Oerd. Het Oerd is een onbewoond duingebied aan de oostkant van Ameland. Vanaf het uitzichtplateau heb je een prachtig uitzicht op zowel de Waddenzee als de Noordzee. We lopen een paaltjeswandeling van vier kilometer door het gebied en gaan nog even het strand op.

Duin
We fietsen door de duinen naar Nes, waar we op een terras neerstrijken en genieten van de nazomer. De veerboot brengt ons terug naar Holwerd. Een dagje waddeneiland is een dagje vakantie. Zeker als het weer zo mooi is als vandaag. Dit is zo'n dag waaraan ik van de winter met weemoed zal terugdenken. Zucht!

Ameland
 

Met de leukste wadloopgids naar Ameland

Ria

Een oversteek naar een Waddeneiland hoort wat mij betreft bij de zomer. Thuis krijg ik niemand mee de modder in. En dus gaat Ria alleen naar Ameland. Nou heb ik wat connecties in wadloopkringen en dus ga ik alleen, maar ben en voel ik mij niet alleen.

Veel te vroeg sta ik op de veerdam in Holwerd. Van gids, Chris Kraster, nog geen spoor. Ik heb er alle vertrouwen in, dat hij op tijd opduikt. En zo gaat het. Een man, een man, een woord, een woord.

Met een leuke groep mensen stap ik het wad op. Het loopt goed vandaag, we hebben flink de vaart erin. Eerst door het slik, dan wat geulen. Een geul is vrij diep, het water stijgt tot boven de navel. Maar het is heerlijk weer en je droogt zo weer op. Onderweg vertelt Chris van alles en hij toont ons krabben en kokkels.
Aan het eind banjeren we nog door wat slik en dan zetten we voet aan wal. Bij de wasplaats poetsen we de modder van de benen en fietsen naar Nes. Daar is het goed toeven op het terras.

Ik heb nog steeds het ultieme vakantiegevoel, als ik op de boot naar de vaste wal stap. Thuis gekomen voel ik mij roder en roder worden. Volgens manlief hoef ik alleen nog maar een groen petje op te zetten om sprekend op een aardbei te lijken. Tja, van je familie moet je het hebben.

Het wad op

Zeehond
Schaapscheerderskou, noemen ze het als het koud is in juni. Het is een graad of 10 vandaag. En dat is best koud, zeker als het plan is om het wad op te gaan. De uitvalsbasis van ons personeelsuitstapje vandaag is d’ Olde Smidse in Westernieland. Westernieland ligt vlak bij Pieterburen, waar we een bezoek brengen aan de zeehondencrèche. Altijd leuk om de zeehonden te observeren en ook leuk om het personeel aan het werk te zien met het wegen en het vangen van een zeehond die wordt vrij gelaten.
Wad_2
Na de lunch vertrekken we naar Noordpolderzijl. Daar stappen we met twee gidsen het wad op, de modder in dus eigenlijk. Het is fris, maar als je zo loopt te ploeteren, heb je het zomaar warm. Na het slik volgt een flinke wandeling over het zand, hier en daar waden we door een geul en dan moeten we weer terug door de bagger. En bagger is het, tot boven de enkels, voor een enkeling tot over de knieën. En als je dan ook nog eens genadeloos onderuit gaat, ja dan word je nogal smerig. Hilarisch is het wel.

Zo goed en zo kwaad als het gaat, wassen we ons, na terugkomst, schoon in de sloot en onder het dunne straalje bij de wasbakken. Zonder warme douche knapt het niet echt op.  We sluiten de dag af met een barbecue. De buitenlucht heeft ons hongerig gemaakt en wat te eten gaat er wel in. Het enige dat ik nu nog wil is een warme douche.

Wad2

Naar Simonszand

Wad

Sinds drie jaar  gaan we in de zomer minstens een keer wadlopen. Zo ook dit jaar. Op mijn verlanglijstje staat de tocht naar Simonszand. De kans om zeehonden te zien is groot, als je naar Simonszand loopt en dat lijkt me wel wat. Nou, we hebben zeehonden gezien vandaag, maar daar moesten we wel iets voor over hebben.
Om precies 13.00 uur vertrekken we met 14 personen van Lauwersoog naar de waddendijk tussen Kleine Huisjes en Pieterburen. Na een korte wandeling over de dijk, gaan we de kwelder in. De eerste zeeasters staan in bloei en we ontdekken zeealsem en zeekraal!

Lammert, onze gids, legt uit wat ons te wachten staat. Het leuke van de tocht naar Simonszand is dat je het laatste stuk lekker over het zand loopt. Alleen in het begin zitten een paar vervelende stukjes.

Wadlopen

Nou dat hebben we geweten. Tegen alle verwachtingen in staat er veel water op het wad. 90% van de wandeling lopen we door het water. Bij het doorkruisen van een paar geulen, moet de rugzak omhoog en de fotocamera worden gered. Je zakt soms gevaarlijk diep weg. Er is veel slik en we hebben tegenwind. Kortom het is een monstertocht met weinig tijd om te pauzeren. We moeten door, omdat we veel tijd kwijtraken door de slechte begaanbaarheid. En de boot wacht niet.
Als ik op een mosselbank stap, kom ik ook nog eens lelijk ten val en druipt het bloed langs mijn benen. Dat ziet er spectaculair uit in het water.

Ik ben maar wat blij met de aankomst op de zandplaat. Op Simonszand lopen we comfortabel naar de richel waar meestal zeehonden liggen. Vandaag ook en dat maakt veel goed; de aanblik van zonnende zeehonden. Met de Boschwad varen we uiteindelijk terug naar Lauwersoog. Normaal gesproken vaar je van Simonszand naar Noordpolderzijl. De haven is echter dichtgeslibd en omdat we het hier hebben over een kostbaar natuurgebied, kan baggeren niet plaatsvinden zonder ingewikkelde procedures. Dat zal dus nog wel even gaan duren.
Nog net voor twaalf uur stappen we het huis weer binnen. Moe en voldaan en ons bewust van onze nietigheid in de natuur. Als het erop aankomt heb je gewoon niks te vertellen.

Pauze

 

Hoe ben je hier dan? Lopend.

Paar
Het heeft toch echt wel iets van een overwinning. Lopen naar een eiland door de zee. Natuurlijk iedereen die wel eens een wadlooptocht heeft gedaan, weet dat je met een klein beetje conditie wel naar Ameland kan lopen. Maar toch ……  Als je op de terugweg op de veerboot zit en peilt waar je die ochtend hebt gelopen, waar nu alleen maar water is, bekruipt je een gevoel van trots.
Voor dag en dauw zijn we deze morgen opgestaan. Om 4.00 uur ging de wekker. En net als vroeger, de nacht voor ik op schoolreisje ging, had ik om 4.00 uur eigenlijk nog geen oog dicht gedaan. Je verwacht het niet maar ondanks dat je zo’n nacht niet hebt geslapen, ben je toch eigenlijk verrassend helder. Om 5.00 uur vertrokken we (Laurens, Marijke, Herrie, Nienke en ik) naar Holwerd, een kleine 1,5 uur rijden. Marijke had zich daar wat op verkeken. “Jullie wonen toch in het noorden?” Dan kan het nog noorderlijker noorden, toch nooit ver weg zijn?
Om 6.30 uur meldden wij ons op de pier van Holwerd. We waren niet de enige. Onze gids was er ook, met Meina, die ook gids is. Kijk, ik wil best wadlopen, maar ik moet me wel veilig voelen en bij Chris en
Meina weet je dat je in goede handen bent. We vertrokken als laatste met nog een 11-tal Groningers uit Hoogezand, die je zeker op de vrouge morgen niet goud kunt verstaan.
Lucht
Ja en dan komt het. Je stapt het wad op. De nieuwe basketbalschoenen zijn binnen een mum van tijd onherkenbaar. Eerst 5 minuutjes glijden en dan hup drie kwartier het slik in, laten we zeggen, het hilarische stuk. Dan volgt het mooie stuk. over het zand, langs mosselbanken, met prachtige uitzichten. De enige obstakels die dan nog genomen moeten worden zijn wat geulen en prielen, waar je doorheen moet. Het water tot het kruis, maar dat brengt verfrissing. Ons groepje bleef wat achter op het wad en liet zich uitgebreid, door Meina, vertellen over wat er allemaal te zien is en hoe het zit met het tij. Tot groot verdriet van de groep uit Hoogezand, die tou was aan koffie. We hoorden alleen nog de vogels. En terwijl iedereen al lang aan wal was, slenterden wij rustig verder. Dat mocht, wat mij betreft, wel uren duren, zeker omdat de zon steeds uitbundiger ging schijnen. We stonden voor de middag op Ameland. Bij de wasplaats konden we ons wassen, maar erg vies waren we niet geworden. Na de koffie, met
Nobe
appeltaart en niet te vergeten het “Nobeltje” namen we afscheid van Chris en Meina en crosten we nog zo’n 25 kilometer met onze huurfietsen over Ameland. Eerst naar de Noordzee en daarna door de duinen naar de vuurtoren en weer terug naar Nes. Toen was het welletjes. Om 15.30 uur namen we de boot en om 18.00 uur was ik weer thuis, waar ik nu toch echt wel luciferstokjes nodig had om de ogen open te houden. Maar wat een dag. Het lijkt me een prima traditie elk jaar zo’n oversteek te doen, of ….. zou het misschien nog dit jaar een keer lukken. Maar eens even aan Chris en Meina vragen.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑