Trage Tocht Ootmarsum

De Trage Tocht Ootmarsum (13 kilometer) start bij een interessante plek: de Kuiperberg. Je vindt hier een parkeerplaats bij een prachtig uitzichtpunt, een Joods kerkhof en de kortste watertoren van Nederland, allemaal bij elkaar.
Deze heerlijke wandeling lopen we op een warme dag in oktober. Alleen de kleur van de bladeren past bij de herfst, maar het voelt als zomer. Over brede zandwegen, langs glooiende akkers en Twentse erven voert de route. Beeldschoon is de Hazelbekke en sprookjesachtig het Springendal. In Ootmarsum zijn de terrassen overvol. Wij lopen door naar de Kuiperberg, waar we pauzeren op een bankje en genieten van het panoramisch uitzicht. Zo simpel kan het zijn.

 

Trage Tocht Vasse

Van een stralende zomer rollen we in een stralende nazomer. En vooral zo’n nazomer nodigt uit tot wandelen. We pakken onze spullen en rijden vandaag naar Twente. Het blijft een favoriete bestemming; het niet te evenaren coulisselandschap van Twente. Vasse is een gezellig Twents dorp met veel reuring. We lopen het dorp uit en missen een van de eerste aanwijzingen (het is altijd even wennen aan het opletten) en hebben gelijk al een alternatief stukje te pakken. De kaart is duidelijk en we zien waar we de mist in zijn gegaan, maar we gaan niet terug. Een beetje mokkend, want ik loop graag een wandeling zoals hij bedoeld is, lopen we een bosrijk gebied in met heideveld. In de verte zien we de kudde. We passeren het Vasser grafveld en een aantal grafheuvels. Over de Tutenberg gaat de route, richting de molen van Bels, waarin horeca gevestigd is. Het is een prachtige locatie en we lunchen in de prachtige tuin. De route gaat verder over zandwegen door de velden, waarin koeien loom hun gras herkauwen.

Aan de Duitse grens liggen de Mandercirkels. De cirkelvormige akkers zijn in de jaren dertig van de 20e eeuw op de heide van de voormalige marke Mander aangelegd in opdracht van Gerhard Jannink, textielfabrikant en grootgrondbezitter uit Enschede. Hij had in Noord-Amerika gezien dat ronde akkers voordelen hadden boven rechthoekige. De velden konden vanuit het midden in een spiraalvormige gang worden bewerkt zodat de machines niet behoefden te keren. Er werd afwisselend rogge, haver en aardappels verbouwd. Na 1975 werd mais het belangrijkste gewas. Toen ook dat niet meer loonde zijn de gronden van Jannink in 1991 verkocht aan Landschap Overijssel.
Je moet echt goed kijken om de cirkels te herkennen. De natuur probeert ze overduidelijk over te nemen. Uitgestorven is het hier, slechts een enkele wandelaar lopen we tegen het lijf. We gaan richting Vasse en hebben mooi zicht op het dorp. Het is dan nog maar een klein stukje naar het centrum.

Weer zo’n Trage Tocht; Haarmühle

Net over de Duitse grens ligt Landgasthof Haarmühle; een uitspanning rond een oude watermolen. Hier begint de Trage Tocht van 15 kilometer over o.a. het Witte Veen in het mooie Twente. De Haarmühle is een populaire plek waar het om half 11 ’s ochtends al een drukte van belang is.
Vrijwel direct vanaf de parkeerplaats bij de oude watermolen lopen we richting het Witte Veen, langs de sappige Buurserbeek. Het pad leidt naar het heideveld, dat geenszins wit is. Sterker nog het ziet er zwart van de mensen; voornamelijk fietsers. Als we het Witte Veen verlaten,  wordt het rustiger. We lopen over onverharde boerenpaden, tussen de weilanden door en vinden een plek aan een slootje om te picknicken. Het is zo’n boerenslootje met libellen, kikkers en riet en het ruikt er naar vers hooi. Wat een hemelse plek en wat smaken de meegebrachte broodjes daar lekker.
Het is even een stukje afzien als de wandeling over het opgewarmde asfalt gaat en er geen bomen zijn die schaduw brengen. Bijna aan het eind van de wandeling, volgen we een plankenpad door het bos en wordt het langzamerhand wat drukker. We zijn weer in de buurt van de Haarmühle, waar Duitse schlagers uit de luidsprekers galmen.
Wij blijven in gedachten liever nog even bij dat boerenslootje.

Marskramer voor een dag

Van Borne – Enter

???????????????????????????????Met onze vaste club Marskramers doorkruisen wij het Twentse land. En het is mooi, heel mooi. Vooral in de herfst. We lopen over zandwegen en rustige verharde weggetjes, waar je toch op je hoede moet zijn, omdat de enkele auto die er rijdt, lijkt te trainen voor de Formule 1-races.
Als we goed een half uur onderweg zijn blijkt een van de Marskramers zijn fototoestel te missen. Hij gaat zoeken en wij gaan aan de koffie bij de Karmeliet in Zenderen. Dat is een leuk plekje, kleurig en fleurig, modern en stijlvol. Onze medewandelaar komt vooralsnog niet terug en we besluiten verder te gaan. Uit ervaring weet ik dat je soms de zaken op hun beloop moet laten, de wandelaar zal zich vast weer melden.
Even later komt de onfortuinlijke fotograaf ons tegemoet. Het fototoestel is weg en blijft weg vandaag.

Rond lunchtijd stuiten wij op twee grote zitbanken bij een rijdende pleisterplaats, waar je van alles kunt kopen. Van koffie tot jam en van ijsjes tot geitenkaas. Aan alles is gedacht, zelfs aan een leesbril.
We bevinden ons aan de Umfassungsweg op landgoed Twickel.???????????????????????????????
Toen de Duitse landschapsarchitect Eduard Petzold aan het einde van de negentiende eeuw zijn plannen voor de parken van Twickel aan het realiseren was, ontwierp hij ook een wandelpad rond het kasteel, dat hij in het Duits de Umfassungsweg noemde. Hij had een “romantische route” voor ogen, een door de kern van het landgoed lopend pad met veel vloeiende, gebogen lijnen. Daarnaast moest het pad zoveel mogelijk de verschillende landschappen “omvatten” die op Twickel te vinden zijn. Petzold heeft zijn plannen echter nooit helemaal af kunnen maken, bij zijn overlijden in 1891 kwamen de werkzaamheden eraan stil te liggen. Maar aan het begin van de eenentwintigste eeuw haalde Twickel zijn plannen voor de Umfassungsweg weer uit de kast en liet ze door de landschapsarchitect Michael van Gessel aanpassen aan de huidige situatie. En zo werden in 2011 de werkzaamheden ervan alsnog na 120 jaren afgerond.

De eigenaresse van de “santenkraam” wijst ons een alternatief over dit pad, dat we gemakkelijk in onze wandeling kunnen inpassen. Het wordt het hoogtepunt van de dag. Eeuwenoude bomen, mooie doorkijkjes naar Twentse boerderijen en zelfs aan een moeras is gedacht.

We zetten de wandeling voort en bereiken het Twentekanaal. Op een terras net voor Enter eindigt onze wandeling. We genieten nog even van de lange dag. Morgen gaat de wintertijd in.

??????????????????????????????? ???????????????????????????????

In de zevende hemel op Hemelvaartsdag

Koffie_1 De etappe van het Twentepad (Tubbergen – Vasse) die wij onszelf vorige week hadden beloofd, maar die doordat er slecht weer werd voorspeld niet doorging, hebben we vandaag gelopen. Hetzelfde laken een pak, de voorspellingen waren niet best, maar het was prachtig weer. Weg met die voorspellingen! Weg met Paulusma, gewoon lopen!
We pikten de route op in Tubbergen. Mooie zandpaden, bos en lommer. We lunchten in een stukje nieuwe natuur bij de Mosbeek. Erg leuk, inclusief rustgevende watergeluiden. Niet alleen wij, maar ook de hond, had het naar zijn zin. Wonderlijk dat er zo dicht bij een camping, niemand op het idee was gekomen om hier ook lekker te gaan rondhangen. Maar wel prettig voor ons. De tocht voerde naar de cirkels van Mander, vlakbij de Duitse grens. Het zijn twee cirkelvormige landerijen in de volksmond bekend als de cirkels van Janning, naar de Enschedese textielfabrikant die hier eind jaren ’20 op de Noordelijke Manderheide twee akkers liet ontginnen. De ronde vorm was naar Amerikaans voorbeeld gekozen om spiraalsgewijs van binnen naar buiten te kunnen werken, waarmee wenden en keren overbodig werd. Druk is het er niet, dat wordt het pas een stuk verderop als we in de richting van de molen van Bels gaan. Het lijkt of iedereen hier vandaag koffie wil drinken. Maar de bediening is snel en uiterst vriendelijk en voor we het weten staan koffie en krentenwegge voor ons neus. Na het bezoek aan de molen van Bels en de molen van Frans (aan de overkant van de weg) verlaten we de route om de bus terug te nemen in Vasse. Ook in Vasse is het een drukte van belang, het lijkt wel of iedereen in Twente vandaag feest viert. Jongens met radio’s op de bagagedrager zorgen voor de achtergrondmuziek. Maar dan moet je wel een beetje van piraten- en jodelmuziek houden. Die jeugd van tegenwoordig, zo ouderwets! Of is dat juist modern?
Hond_1 Boom_4

 

Oldenzaal in mooi Twente

Kijk er gaat natuurlijk niets boven Drenthe, maar een goede tweede is toch zeker Oude_plataan_2 Twente. Het zachte glooien, zelfs de mensen praten hier glooiend . Op tweede Pinksterdag lopen we een wandeling van 14,5 kilometer uit de Toeractief. In december kun je hier het midwinterhoorn-blazen meemaken. We lopen van Oldenzaal, via een bijzonder park met leuke kunst en deze stokoude plataan, naar De Lutte. Op een terras in de Lutte verorberen we een boerenommelet, om daarna onze weg te vervolgen met het mooiste stuk van de wandeling. We lopen door het prachtig groene landschap naar de Paasberg en vandaar naar de Tankenberg. Vanaf de Tankenberg (85 m) heb je een prachtig uitzicht, zeker nu de zon is gaan schijnen. Op het hoogste punt van de Tankenberg staat de theekoepel uit baksteen. Op de flanken van deze berg zijn vijf bronnetjes. Volgens de overlevering werden hier vroeger christenen om het leven gebracht. Die zullen dan nu in de hemel zijn, maar wij dalen naar “de hel”, die hoofdzakelijk omzoomd wordt door beuken. Waarom heet deze aflopende heling zo? Omdat het voor de ossendrijvers, die met hun wagens vol zandstenen bouwmaterialen voor de Plechelmus-kerk die helling op moesten, werkelijk een hel moet zijn geweest. Tenminste dat zegt de Toeractief.

Tankenberg
Uitzicht vanaf de Tankenberg

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑