Het Nijenhuis, Heino

Met mijn dochter bezoek ik vandaag het Nijenhuis, de dependance van Museum De Fundatie in Zwolle. Het is niet de eerste keer dat ik in het Nijenhuis ben en wandelen in de omgeving deed ik er ook vaker. Maar het maakt niet uit hoe vaak je er komt, het blijft er beeldschoon.
We lopen eerst de ronde door de beeldentuin. De kunstwerken zijn heel divers, van klassiek tot modern, van stemmig grijs tot schreeuwend oranje. Er staan ook een aantal kunstwerken die op Lowlands stonden. Wij zijn vooral erg gecharmeerd van de metalen bol van Ronald Westerhuis, Rawsome (2011). Het object nodigt uit tot het maken van interessante foto’s.
Na de beeldentuin doen we een rondje door het kasteel. De collectie van verzamelaar, museumdirecteur en kasteelheer Dirk Hannema, zijn hier te bewonderen. Kleurrijk, divers en interessant. Echter de kunst die ons vanmiddag nog het meest beroert, is de natuur; de Magnolia’s bloeien uitbundig; een zee van zachtroze.

 

Halverwege de middag maken we vanuit het Nijenhuis een wandeling van ruim 10 kilometer; De Landgoedwandeling Heino. Op deze prachtige voorjaarsdag is dat een groot feest. De stinzenplanten zijn op hun mooist. We lopen door een eeuwenoud landschap, met majestueuze bomen, over eindeloze zandwegen, langs boerderijen en langs havezate Het Reelaer. Bij rustpunt Overkempe maken we voor onszelf een lekker kopje koffie.
Aan het eind van de wandeling wacht ons helaas nog een minder plezierige natuurbeleving. De weg van het station naar het Nijenhuis, was aan weerszijden beplant met Amerikaanse eiken. Alle bomen zijn omgehakt; een trieste aanblik. Later lezen we dat ze uit voorzorg zijn weggehaald. De takken kunnen breken en verkeersdeelnemers schade toebrengen. De bomen zijn oud, waardoor er bijna jaarlijks onderhoud aan gepleegd moet worden. Een centenkwestie. Er komen nieuwe bomen voor in de plaats. Ook in de toekomst moet je iets hebben om om te zagen. En dan lees ik ook nog dat de Amerikaanse eik eigenlijk maar een saaie boom is. Inderdaad, stukken minder saai nu. Honderd bomen omzagen van minstens honderd jaar oud. Hoe durf je?

51699228_243195043140401_5283884758492959152_n

Het spontane sprongetje van mijn hart

De timing van de tentoonstelling Chihuly in het Groninger Museum is geweldig. In de meest grijze tijd van het jaar, worden daar uitbundige, kleurige objecten van glas tentoongesteld. Je wordt er vrolijk van. En ik niet alleen. In een van de zalen ga ik op een bankje zitten en aanschouw het publiek. De aanblik van zoveel kleur, doet velen glimlachen. Je stapt in een sprookjeswereld en Dale Chihuly is de tovenaar. Mijn hart maakt een sprongetje bij de aanblik van zoveel moois.

Beelden aan Zee

Wie kent hem niet, die bronzen figuur in Rotterdam met dat gat in zijn lijf? ‘Jan Gat’ wordt hij genoemd, of ‘Jan met de handjes’. De verwoeste stad, zoals het beeld eigenlijk heet, wordt wereldwijd gezien als een van de meest indrukwekkende monumenten voor slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog. Het is zelfs zo beroemd dat velen óók – en dat is uitzonderlijk voor een beeld in de openbare ruimte – de naam van de maker kennen: Zadkine.

Een overzichtstentoonstelling van het werk van Zadkine kun je momenteel aanschouwen in museum Beelden aan Zee in Den Haag (op de boulevard van Scheveningen). Ossip Zadkine (1888-1967) wordt gerekend tot de belangrijkste beeldhouwers van de twintigste eeuw. Geboren in Vitebsk in Wit-Rusland vestigde hij zich in 1910 in Parijs. Daar leerde hij de moderne kunst kennen, waaraan hij vanaf 1911 zelf een bijdrage ging leveren met primitivistische sculpturen in steen en hout. Onder invloed van het kubisme ontwikkelde hij begin jaren twintig een geheel eigen stijl, die gedurende de jaren dertig steeds dynamischer en barokker werd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog verbleef Zadkine in ballingschap in de Verenigde Staten, waar zijn reputatie alleen maar groeide. Zijn expressieve beelden van na 1945 laten de veerkracht zien waarmee hij aan de nieuwe idealen van het Europa van de wederopbouw een unieke en dwingende vorm wist te geven.
De tentoonstelling is niet alleen indrukwekkend, maar geeft ook een goed beeld van de ontwikkeling van de beeldhouwkunst. De tentoonstelling is tot en met 3 maart 2019 te bezichtigen.

(Bron: Museum Beelden aan Zee)

Iran, bakermat van onze beschaving

Ik moet toegeven dat ik eigenlijk helemaal niks van Iran weet. Tijdens mijn bezoek aan de tentoonstelling ‘Iran, Bakermat van de beschaving’,  in het Drents Museum in Assen krijg ik gaandeweg in de gaten dat Iran een boeiend land is met een rijke geschiedenis. De Iraanse cultuur is een van de oudste culturen ter wereld. 200 kunstschatten zijn momenteel tentoongesteld in Assen. Ze zijn geleend van het National Museum in Teheran. De kunst, maar ook zeker de filmpjes van Iraniërs die in Nederland wonen, dragen bij aan een prachtig plaatje.

De sfeervolle tentoonstelling is nog tot en met 18 november 2018 te bezoeken.

 

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑