Drenthepad (7) Roden – Paterswolde

De sportschool van Paterswolde heeft allure. Je kunt er niet alleen sporten, maar ook je ingevallen wangen laten bijvullen en zoals wij doen, de auto parkeren en koffie drinken. De sportschool ligt namelijk pal aan het Drenthepad.
Met de auto rijden we, na de koffie, naar Roden waar we beginnen aan de afstand  van 22 kilometer. We maken kennis met een heel ander soort Drenthe, dan we tot nu toe van het Drenthepad gewend zijn.
Dit zijn de Drents-Groningse wolden, het moerasgebied tussen de Groninger klei en het Drentse zand. Lange, rechte stukken in een open landschap. We schampen Groningen in Leek, koffie is er in Roderwolde bij het Rode Hert. De dames doen voor ons speciaal de deur open.
Bij Schelfhorst komen we weer in een meer beschutte omgeving. We draaien landgoed De Braak op. In deze omgeving zijn veel rijke Groningers neergestreken, vandaar de vele landgoederen. En dan ineens staan we naast de sportschool, waar nu alleen nog onze auto’s staan. Op zaterdagmiddag wordt er niet gesport in Paterswolde en worden geen rimpels verwijderd. Een andere keer dan maar.

Drenthepad (6) Norg – Roden

’t Is al weer een week geleden dat ik met de Drenthepadgroep op pad ging. Norg – Roden, geen ijs, geen gladheid. Wat kan er misgaan? Dit keer zorgen de navigatiesystemen voor oponthoud. Niet iedere Tom kan de afgesproken plek vinden.  Iemand botst van de weeromstuit tegen een paaltje. Deuk! Hoe een goedkope hobby toch een kostenpost kan worden!
Als uiteindelijk de auto’s in Norg geparkeerd staan en we bij Hotel Karsten de koffie op hebben, gaan we op pad. Het is 15 graden warmer dan twee weken geleden.
Via de Langeloërduinen gaan we  richting Lieversche Diep. Dat is een mooi stukje Drenthe daar. Ach ja waar is Drenthe niet mooi eigenlijk? Als je het Drenthepad loopt denk je dat Drenthe één oase is van bos en boerenland.
Na Roderesch komt Roden snel in zicht. Over drijfnatte schouwpaden bereiken we Havezate Mensinge. 600 jaar geleden was het landgoed er al.
Cuisinerie Mensinge is goed voor een prettige pauze, prima cappuccino en goddelijk lekkere taartjes.
Nog een klein stukje lopen is het naar de plek waar we de wandeling eindigen.

Als ik thuis kom en het Dagblad van het Noorden opensla, zie ik dat zij vandaag een wandeling hebben geplaatst in de omgeving van Mensinge en ook “De Telegraaf” liep van Norg naar Roden. Klik maar eens hier.

Wandelen en lunchen in Roden ten tijde van de crisis

Roden
Hendrik en Jantine ontvangen ons vandaag met koffie en thee in Roden. Hendrik had dit spontaan aangeboden, toen hij hoorde dat de culinaire wandeling van februari in Roden zou plaatsvinden. Nu laat ik mij dat geen twee keer zeggen. Voordat Hendrik zich kon bedenken had ik de hele organisatie aan hem uitbesteed. De koffie, de thee en de wandeling. Als je wandelt met iemand die de omgeving kent als zijn broekzak, dan is het wijs die persoon voorop te laten lopen. Dus heerlijk ontspannen gaan we deze zondagmorgen langs het Lieverse Diep, door het stroomdal en door het Mensingebos. Een erg mooie omgeving, met genoeg te zie.

Na de wandeling vertrekken we naar Cuisinerie Mensinge in Roden. Het restaurant is gevestigd in de koetsierswoning, die behoort bij Havezate Mensinge. Volkomen onverwacht belanden we in de galerie van het koetshuis, waarin een boeiende expositie. Op 13 februari jl. zou de dichteres Vasalis 100 jaar zijn geworden. Zij woonde in Roden. Verschillende Drentse kunstenaars hebben werken gemaakt bij haar gedichten.

Cuisinerie
Het wordt nu toch wel tijd voor de lunch. Zo ongeveer de hele middag worden ons allerlei heerlijke gerechten voorgeschoteld. Een vergelijking met de vorige culinaire wandelingen valt moeilijk te maken. De ene keer is het de bediening die het verschil maakt, een andere keer het haardvuur. En vandaag? Voor de een is het het dessert, voor de ander de locatie en voor weer een ander misschien het gespreksonderwerp? En hoe kan het ook anders: dat is “de kredietcrisis”.
Misschien moeten we maar eens bezuinigen. Maar niet vandaag. Morgen is vroeg genoeg.

IJspret in Roden

Roden
Het wordt echt weer eens tijd voor een wandeling met "de meisjes". En "de meisjes" zijn twee oud-collega’s, die dit keer een verstekeling hebben meegenomen. Ook een oud-collega trouwens.
In Zuid-West Drenthe is het sprookjesachtig wit. De bomen met rijp, hier en daar nog wat sneeuw. Naarmate ik verder noordwaarts rijd, verandert het witte landschap in een grijs winterlandschap. Het is echt zo. Het is dit jaar meer winter in het zuiden dan in het noorden.

We hebben afgesproken in Roden, waar we beginnen met koffie. Dan lopen we een route van 11 kilometer. De route loopt langs het Peizerdiep, naar de vistrap en dan verder door het Mensingebos. Het komt me bekend voor, maar het is lang geleden dat ik hier was.

Kanpstok_2

Onze eindstop is op de ijsbaan van Roden. In de koek- en zopietent snort een grote kachel en het is heerlijk warm. We zijn er echt aan toe, aan chocolademelk, kwast, gevulde koeken en warme worst. Met rode konen vertrekken "de meisjes" naar Groningen. Ik reis terug naar Zuid-West Drenthe, waar het nog steeds wit is en waar ik nog een rondje met de honden loop omdat ik het niet laten kan.

Wit
Zuid-west Drenthe

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑