Trage Tocht Ootmarsum

De Trage Tocht Ootmarsum (13 kilometer) start bij een interessante plek: de Kuiperberg. Je vindt hier een parkeerplaats bij een prachtig uitzichtpunt, een Joods kerkhof en de kortste watertoren van Nederland, allemaal bij elkaar.
Deze heerlijke wandeling lopen we op een warme dag in oktober. Alleen de kleur van de bladeren past bij de herfst, maar het voelt als zomer. Over brede zandwegen, langs glooiende akkers en Twentse erven voert de route. Beeldschoon is de Hazelbekke en sprookjesachtig het Springendal. In Ootmarsum zijn de terrassen overvol. Wij lopen door naar de Kuiperberg, waar we pauzeren op een bankje en genieten van het panoramisch uitzicht. Zo simpel kan het zijn.

 

….. staat niet op de kaart.

Twente
Dit jaar houden we vakantie thuis en een vakantie zonder een dagje Twente is geen vakantie. Dus met man en hond reis ik naar het Oosten. Er is wandelaanbod genoeg in de streek rond Ootmarssum. Op Ontrack staan drie routes die beginnen bij Eetcafé Postelhoek in Oud Ootmarsum. En het moet gezegd, als uitvalsbasis is dit een puik plekje. Fijn terras, lekker gebak en je kunt er alle kanten op. Het Springendal, Duitsland in, alles op steenworp afstand. Het is wel handig dat als je een van de drie routes kiest je het juiste kaartje erbij meeneemt. Dat had ik dus niet gedaan. Mijn richtinggevoelige man heeft al snel door dat wat wij lopen niet de route van het kaartje is. Het kaartje kan tot vliegtuigje worden gevouwen en wij zullen het moeten doen met de routebeschrijving en ons feilloze richtinggevoel.

Ven
De route die ik heb gedownload op de site van Ontrack heet Postel’s Pracht. De route loopt door de buurtschap Postelhoek met authentieke Twentse boerderijen verscholen in lommerrijk landschap. Verder gaat de route door het Springendal. De storm van een aantal weken geleden heeft flink huis gehouden in het beekdal. Een aantal woudreuzen is afgeknapt als luciferhoutjes. Ik weet dat het vaak minder erg is dan het lijkt en dat ook aan het leven van een boom een einde komt, maar toch word ik er een beetje treurig van. Als je nu een nieuwe boom plant, zullen zelfs de kinderen van onze kinderen deze niet in dit reuzenformaat kunnen aanschouwen.

Voor we er erg in hebben passeren we de grens en lopen we door Duitsland. Het is er uitgestorven. Een wereld, waarin men aan alles lijkt te hebben gedacht. Alleen de mensen zijn ze vergeten.

Bijzondere bulten

Schuren2
We zijn laat opgestaan, eerst maar eens even uitrusten voordat we de Pinksterdagen ingaan. Nog even getwijfeld: “het is al zo laat, is het nog wel de moeite waard om naar Ootmarsum te reizen?”. We komen tot de conclusie dat Twente altijd de moeite waard is om, op wat voor tijdstip dan ook, heen te reizen. We gaan! We rijden via Coevorden naar Duitsland en passeren vervolgens weer de nNederlandsegrens. Leuke route. Goed voor het vakantiegevoel. De wolken trekken weg en er verschijnen steeds meer stukjes blauwe lucht. In Ootmarsum hebben we over aandacht niet te klagen. Nou ja, met ons viel het mee, maar onze hond, heeft vandaag weer een hoog aaibaarheidsgehalte. We hebben maar niet gezegd tegen de dierenliefhebbers dat we hond Boele de bijnaam “Bokito” hebben gegeven, wegens zijn gedrag ten opzichte van kippen. In Ootmarsum nemen we de bus naar Vasse. Waar we vorige keer geëindigd zijn met het Twentepad. Na een korte pauze bij de, nu zo rustige, molen van Frans, gaan we op pad. Bij het eerste zijpad rechts lopen we direct verkeerd. En wij zijn niet de enige. Achteraf snappen we waarom er zo’n ingewikkelde tekening op een boom staat. Hier kan namelijk iets fout gaan. Gelukkig hebben we al snel in de gaten dat we dit pad al eerder hebben gezien, vanaf de andere kant. We keren terug naar waar het fout ging en snappen ook direct wat er op die boom stond.
Een meneer spreekt ons aan en vraagt, of we het Twentepad aan het lopen zijn. Inderdaad. In opdracht van de VVV is hij op de kleine bordjes de richting aan het bijschrijven met een zwarte stift. Eigenlijk kan het niet misgaan. Maar ja, als zelfs wij, ervaren wandelaars, al verkeerd lopen, hoe moet het dan met de amateurs? De meneer vertelt dat hij het Twentepad heeft uitgezet. En dat hij veel baanbrekend werk bij boeren heeft moeten verrichten. Boeren willen geen wandelaars die pissen in hun maisveld, of herriemakende padvinders. Dat eerste doen wij nooit en wij zijn ook nog nooit herriemakende padvinders tegengekomen. De man wijst ons op twee opvallende bulten zand in het landschap. Nee geen grafheuvels. Onder de bulten, staan twee bankjes. Een Twentse boer heeft besloten dat er niemand op een bankje mag uitkijken over zijn land en heeft met de shovel de bankjes met aarde bedekt. Wegwijzers zaagt hij steevast om. Represailles omdat hij niet mag uitbreiden van de Gemeente Dinkelland.
We gaan verder. We zien geen boze boeren. Sterker nog, we zien bijna niemand. Misschien heeft de man met de stift, het verhaal uit zijn duim gezogen. Het is heerlijk in het Springendal. Als ik hier boer zou zijn, dan zou ik het wel weten. Ik maakte me helemaal nergens druk meer om. Zonde van de tijd!
Mannetjes

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑