Rondje met mijn hondje (1)

Mijn hond houdt van wandelen; misschien nog wel meer dan ik. En alle rondjes in de buurt tussen 4 en 10 kilometer kennen we al, maar toch vervelen ze nooit. Loop even mee.

Route: IJsroute, Havelte (blauwe markering)

Startplek: Poort Holtingerveld, Van Helomaweg, Havelte

Lengte: 5 kilometer

Indruk: Fijn rondje, bos, heide, vergezichten, hunebedden en zandverstuiving

Wie of wat kwam ik tegen: de schaapherders met hun kudde, ouders met spelende kinderen bij het grote hunebed, een aantal wandelaars op afstand, een paar mensen die hun hond uitlieten, mensen die gebruik maakten van de parkeerplaats Poort Holtingerveld (fietsers, etc.)

Weer zo’n Trage Tocht; Haarmühle

Net over de Duitse grens ligt Landgasthof Haarmühle; een uitspanning rond een oude watermolen. Hier begint de Trage Tocht van 15 kilometer over o.a. het Witte Veen in het mooie Twente. De Haarmühle is een populaire plek waar het om half 11 ’s ochtends al een drukte van belang is.
Vrijwel direct vanaf de parkeerplaats bij de oude watermolen lopen we richting het Witte Veen, langs de sappige Buurserbeek. Het pad leidt naar het heideveld, dat geenszins wit is. Sterker nog het ziet er zwart van de mensen; voornamelijk fietsers. Als we het Witte Veen verlaten,  wordt het rustiger. We lopen over onverharde boerenpaden, tussen de weilanden door en vinden een plek aan een slootje om te picknicken. Het is zo’n boerenslootje met libellen, kikkers en riet en het ruikt er naar vers hooi. Wat een hemelse plek en wat smaken de meegebrachte broodjes daar lekker.
Het is even een stukje afzien als de wandeling over het opgewarmde asfalt gaat en er geen bomen zijn die schaduw brengen. Bijna aan het eind van de wandeling, volgen we een plankenpad door het bos en wordt het langzamerhand wat drukker. We zijn weer in de buurt van de Haarmühle, waar Duitse schlagers uit de luidsprekers galmen.
Wij blijven in gedachten liever nog even bij dat boerenslootje.

Oud, maar vooral nieuw op het Mantingerveld

In 1992 lanceerde de Vereniging Natuurmonumenten het plan Goudplevier. Rondom twee heidevelden in de omgeving van Mantinge en Nieuw Balinge moest een natuurgebied komen van 1200 hectare. Op 23 oktober 2010 verscheen er in het Dagblad van het Noorden een wandelroute van 10 kilometer die een goed beeld geeft van het Mantingerveld. Het is een mooie winterse dag om de eerste kilometers van 2011 af te leggen op het Mantingerveld.

Hut 
Er was nogal wat weerstand tegen het plan Goudplevier. Vruchtbare landbouwgrond werd omgevormd tot natuur. De landbouwgrond werd amper een generatie eerder met veel moeite ontgonnen. De plaggenhut bij Nieuw Balinge herinnert aan de tijd dat het tegenovergestelde gebeurde van wat er nu gebeurt. Veen werd afgegraven, cultuurlandschap ontstond. Men had destijds geen shovels en kranen, maar werkte met blote handen in het veen. Een hard bestaan.

Mantingerveld 
In recordtempo ontstaat nu een mooi nieuw natuurgebied. Nog niet zo mooi als de oude gebiedjes, maar de dag dat beiden vloeiend in elkaar zullen overlopen zal niet lang op zich laten wachten. En de goudplevier? De vogel trekt over, maar is nog niet gesignaleerd op de grond. Je kunt van alles bedenken, maar tot op zeker hoogte laat de natuur zich niet dwingen, zelfs niet door Natuurmonumenten.

Natuureiland Tiengemeten, weemoed en weelde

Tien1

Met Thea bezoek ik vandaag Tiengemeten. Een half uur van het drukke Rotterdam, ligt deze oase van rust, in het Haringvliet. Een veerboot brengt je over het Vuile Gat naar het eiland.
Tiengemeten is het laatste echte eiland van Zuid-West Nederland. Het is eigendom van Natuurmonumenten. Tiengemeten is ontstaan door opslibbing van een zandplaat van ongeveer 5 hectare. In 1750 werd die bedijkt – de oude maat voor ongeveer een halve hectare was toen “gemet”: Tien gemeten. Er werd steeds meer land ingepolderd en boeren begonnen een bedrijf op Tiengemeten.

Tien2

Na uiteenlopende plannen voor het eiland besloot de overheid in 1994 dat Tiengemeten natuurgebied zou worden. En aldus geschiedde. Van 2005 tot 2007 werd hard gewerkt aan de inrichting.
Tiengemeten werd door Natuurmonumenten ingedeeld in drie sferen “Weemoed, Weelde en Wildernis”. In Weemoed heeft cultuurhistorie ruim baan. Er zijn boomgaarden en hooilandjes en er staan nog een aantal boerderijen.
Weelde is een waterrijk gebied, waar veel vogels verblijven. Wildernis is het vochtige stuk, waar een grote kreek werd gegraven om het water toegang te geven tot het eiland.

Onze wandeling beperkt zich tot Weelde en Weemoed. Vooral het eerste deel is heerlijk rustig. Afgezien van een enkele vogelaar, kom je niemand tegen. In Weelde is het duidelijk wat drukker, daar is een kleine camping en een herberg, waar je iets kunt eten en drinken.

Tien3
Na een dag vol rust en tijd om bij te praten, is het op de veerboot terug aardig druk. Een aantal bouwvakkers, een trekker met aanhanger met twee koeien en zeker drie schoolklassen gaan mee op de boot. De vogelaars, die wij vanochtend op de boot tegen kwamen, hebben veel blauwborsten gezien. Ook een man van 88 vertrekt weer naar de vaste wal. Hij vraagt ons wat wij ervan vonden. “Mooi”: zeggen we. “Mooi? Wat vind je er mooi aan? Ze zeggen dat er van alles gebeurt op Tiengemeten, maar ik vind het maar een dooie boel”. Tja, in het organiseren van feesten en partijen is Natuurmonumenten waarschijnlijk niet zo goed.

De Eerder Achterbroek en Kasteel Eerde

In juli 2006 liepen we twee wandelingetjes bij Eerde. En wat was het geval …., de accu van mijn camera was leeg. Dus nog altijd wilden we een keer terug gaan om een en ander op de gevoelige plaat vast te leggen. Vandaag was een uitgelezen dag daarvoor. Mooi zonnig en niet koud. De twee lusjes van 4 en 3 kilometer zijn prachtig. Beide gebiedjes zijn eigendom van Natuurmonumenten. Het is coulissenlandschap in de zuiverste zin van het woord. Puur genieten. Ik kan er geen genoeg van krijgen. De wandelingen zijn goed te combineren. Succes verzekerd.

1
5
2
3
4

Waterloopbos

Een oud studiegenote van mij woont in Kraggenburg, in de Noordoostpolder. Tegenover haar is het Waterloopbos. Het bos was tientallen jaren de vestigingsplaats van het Waterloopkundig Laboratorium. Er zijn schaalmodellen van waterwerken zoals bijvoorbeeld stuwdammen en havens te zien. De waterbouwkundige werken zijn nu geheel of gedeeltelijk overwoekerd, wat een mystieke sfeer geeft aan het bos. Vooral in de beginjaren werden op het terrein veel proefmodellen aangelegd. Ook delen van de Deltawerken werden, met boten en basaltblokken in miniatuurvorm, getetst. Het Waterloopbos werd in 1947 aangelegd, vijf jaar na het droogvallen van de Noordoostpolder. In 1952 droeg het rijk het bos over aan het Waterloopkundig Laboratorium, dat onder leiding stond van prof. J. Thijsse, zoon van de oprichter van Natuurmonumenten, Jac. P. Thijsse. Door de komst van de computer en de mogelijkheid om digitale simulaties uit te voeren, werden de miniaturen overbodig. Natuurmonumenten heeft het bos in 2002 aangekocht en wil de objecten intact laten voor aankomende waterbouwers. Waar nodig worden reparaties verricht. In dit bijzondere stukje cultuur/natuur hebben Astrid en ik vandaag gelopen.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑