Trage Tocht De Wijk

De omgeving van De Wijk ken ik vrij goed. Ik woon op steenworpafstand. Toch pak ik de routebeschrijving erbij. Soms ontdek je toch ineens een paadje dat je niet kende.

Om half 10 ga ik met de hond op pad in het ontwakende De Wijk. Spoedig loop ik langs de oevers van de grensrivier, De Reest. Superlatieven schieten te kort. Wat is het mooi hier vandaag. Het landschap lijkt alle warmte van de voorbije zomer te hebben opgezogen en explodeert in rood en geel. Ik kruip door een droge sloot, want het bruggetje en de witte hekken zoals genoemd in de routebeschrijving blijken te zijn verdwenen. “Nog geen twee weken geleden” vertrouwen buurtbewoners mij toe. “We zijn er niet blij mee, want je kon zo’n prachtig rondje met de hond doen.” “Ik heb het Drents landschap en Dorpsbelangen al aangeschreven” vertrouwt de man mij toe.
Even verderop ligt het landgoed Dickninge, met een monumentale havezate, gerestaureerd tuindershuis en een boerderij.  Ik loop naar het pittoreske tolhuis, dat momenteel wordt gerestaureerd om vervolgens via een onverharde weg en over een fietspad naar de Havixhorst te lopen. De Havixhorst is nog zo’n juweeltje. Deze havezate is vanaf de 17e eeuw tot 1939 bewoond door de adellijke familie De Vos van Steenwijk. Daarna heeft het vele wisselende, tijdelijke bestemmingen gehad. In 1979 is begonnen met de restauratie, waarna het in 1982 als Châteauhotel en -restaurant in gebruik is genomen. Inmiddels is De Havixhorst eigendom van Stichting Het Drentse Landschap. In de tuin zijn doorlopende beeldenexposities. Zeer de moeite waard.

Landgoederenroute De Wijk

Dikninge
Deze zonnige zondagmiddag leent zich prima voor een "rondje landgoederen De Wijk". De wandeling verloopt wat rommelig. Dat komt omdat er kerstmarkt is in De Wijk. In de wijde omtrek staan auto’s en overal zijn mensen. De kerstmarkt heeft meer iets weg van een braderie. De lucht van hamburgers komt me tegemoet en er is een dweilorkest. Niet echt om in kerststemming van te komen. En trouwens mijn chocoladeleter is nog niet eens op!

Het esdorp De Wijk ontstond in de twaalfde eeuw op de hoger gelegen zandgronden ten noorden van het Reestdal. Omstreeks 1325 werd op het langoed Dikninge, ten zuidwesten van de Wijk, een Benedictijner klooster gevestigd. Na het vertrek van de kloosterlingen, als gevolg van de Tachtigjarige Oorlog, werd het klooster opgeheven. Het huis Dikninge werd in 1813 opgeleverd aan de familie De Vos van Steenwijk.
Aan de westrand van De Wijk, staat het landhuis Voorwijk. Huize Voorwijk was eigendom van de familie Tonckens, maar werd al na enkele jaren verkocht aan de familie De Vos van Steenwijk.
Zwam

Ongetwijfeld het mooiste landhuis van deze omgeving staat aan de Schiphorsterweg. Het is de voormalige havezate De Havixhorst. Ook deze havezate was in handen van de familie De Vos van Steenwijk. Hier begint en eindigt mijn wandeling. En ….. wordt mijn eerste goede voornemen voor 2009 geboren. Een wandeling in de omgeving van de Havixhorst, met een bezoek aan de beeldentuin en misschien wel een lunch in de Havixhorst. Maar daar moet ik waarschijnlijk wel een deel van mijn dertiende maand voor reserveren.

Havixhorst

Het Friese Veen en de landgoederen bij Eelde en Paterswolde

Friesche_veen
Ik loop vandaag met Loes en Marjolein door het Friese Veen. Zowel Loes als Marjolein hebben goede herinneringen aan dit gebied. Je kon er vroeger heerlijk schaatsen, toen er nog wel eens ijs lag. En in de zomer huurde Loes er een roeibootje en ging er dan met de kinderen en de picknickmand op pad. Tot vandaag had ik geen enkele herinnering aan het Friese Veen.
Het Friese Veen is bezit van Natuurmonumenten. Het is een prachtig natuurgebied met moerasbos, rietlanden en open water. Het grenst aan de landgoederen Vennebroek en de Braak.
Kerk_13
Ik houd mijn hart vast “moerasbos”. Er is vannacht zeker 20 mm. water gevallen en ik vraag mij af of we niet kopje onder gaan in het moerasgebied. Als het een beetje tegenzit, worden we over 500 jaar opgegraven als veenlijken. Zullen we dan de boeken en het Drents Museum in gaan als “De wandelaars van het Friese Veen?” Maar het valt mee. Natuurmonumenten heeft een keurig dijkje aangelegd door het gebied, dat de voeten droog houdt. Verderop het dijkje zijn nazaten van de familie Kamphuis, van landgoed Vennebroek, met vrinden aan het jagen. Keurige heren in groene kledij, zorgen vandaag voor het kerstmaal en voor een nieuw vossenbontje voor moeder. Wij weten eigenlijk niet hoe we ons moeten gedragen in zo’n club jagers. Moet je dan fluisteren? Moet je hard doorlopen of juist langs sluipen? De mannen hebben geen probleem met ons wandelaars. Een van de heren neemt de hoed af en maakt een lichte buiging. Alle jagers, klappen het jachtgeweer in, als we langslopen. Waar vind je nog dat soort mannen? Volgens mijn echtgenoot is dat voorschrift. Weg romantiek.
Buitenplaats
De rest van de wandeling is sowieso een wandeling op stand. De landgoederen zijn heel mooi. We pauzeren bij de Buitenplaats in Eelde. Met onze modderschoenen kunnen we het museum beter niet bezoeken, maar we mogen wel in het restaurant. We zetten de wandeling voort en lopen door Eelde en over het landgoed de Braak. Het laatste stuk voert ons langs het water, terug naar Café Het Friesche Veen. Helaas is het gesloten. Hier eindigt dan ook onze tocht. Ik weet zeker, ik krijg vast meer herinneringen aan het Friese Veen.

Kakelbont_1

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑