Grensgeval van uitzonderlijke schoonheid

Het dal van de Reest is een juweel van een landschap. Kleinschalig coulissenlandschap, dat altijd zo geweest is; de natuurlijke grens tussen Drenthe en Overijssel. De Knapzakroute Linde – Zuidwolde loopt zowel aan Drentse alsook aan de Overijsselse kant van het riviertje. Ons beginpunt ligt onder de rook van Zuidwolde, Buitenherberg Ter Linde. Er zitten flink wat gasten aan de ontbijttafel in het frisse hotel/restaurant. Zo fijn dat je er als wandelaar gewoon tussen mag zitten.
Het blijkt voor een aantal wandelaars nog niet gemakkelijk de Buitenherberg te vinden. Op de rotonde is het bordje de verkeerde kant opgedraaid en dan blijkt het zonder TomTom toch nog een lastige opgave om bij Ter Linde te komen. Als ik al mijn schaapjes verzameld heb, zetten we koers naar Nolde, waar we een stuk langs de Reestvervangende leiding sjouwen, aangelegd om overtollig water uit de Reest af te voeren.  Voor normalisatie van de beek heeft men gelukkig niet gekozen en dus meandert de Reest al jaren onafgebroken. Rabbinge is een buurtschap met een aantal prachtige boerderijen en een potstal. De brandrode koeien maken een uiterst kalme indruk. Mooi tafereel.
Aan de overkant van de potstal is misschien wel het mooiste Rustpunt van Overijssel ingericht. In een rijkgevulde kast staat alles wat je nodig hebt om een kopje koffie of thee voor jezelf te maken.
De tocht gaat verder, richting Oud Avereest, waar we de Reest oversteken. We gaan langs het kerkhof en de kerk, richting de boerderij De Wildenberg om vervolgens op het gelijknamige heideveld en de iets verderop gelegenTakkenhoogte onze neuzen richting zon te draaien. Wat een prachtige dag.
Het uitzicht vanaf de uitkijkberg De Hofstede geeft een mooi overzicht over het gebied. Zo langzamerhand keren we terug naar Zuidwolde, door nieuwe natuur en de esbosjes van Zuidwolde.

Voor wie het gebied niet kent, ga er eens aan de wandel. De knapzakroute is een goede gids. Let wel, er zijn nogal wat wijzigingen in de laatste uitgave van 2010. Op de website http://www.knapzakroutes.nl staan de wijzigingen prima beschreven. En nog een laatste tip, neem de goddelijke noten-appeltaart bij Buitenherberg Ter Linde!

Van het padje af (-:

Er zijn geen wijzigingen in de Knapzakroute Zwiggelte; ik heb voor de zekerheid nog even de website geraadpleegd. Appeltje, eitje! Zwiggelte, hoe moeilijk kan het zijn?
Heel moeilijk dus. Omgevallen bomen, gemiste paden, verdwenen paden, prikkeldraad, verboden toegang, omlopen, teruglopen, klimmen en klauteren. Wat was het een fijne dag! Gebaande paden, zijn zo saai.  En wat een paddenstoelen! Lunchen in het bos met je gezicht richting zon, achter je een eindeloos goudgeel veld, met prachtige vennen onder een strakblauwe hemel. Verderop, een kilometerslang zandpad door ritselend maïs. En wat te denken van dat beeldschone Zwiggelte, met zijn historische boerderijen en restaurant de Klipper, waar ze een uur eerder voor ons de deur openen en ons ontvangen met koffie, een bonbon en een glaasje likeur met slagroom. En dan heb ik het nog niet eens gehad over die 12 vrolijke dames die met me meeliepen …….., die net als ik dol zijn op verdwalen, maar waarvan er gelukkig ook een paar een GPS hadden. Ik houd erover op. Loop gerust een keer mee. Ik beloof je, dat we zoveel mogelijk verdwalen.

Knapzakroute Gees

Ik ben er niet gerust op. Ik heb  de routewijzigingen van de site van de knapzakroutes overgenomen en het zijn er nogal wat. Hoe ga ik mijn weg vinden in dit woud van wijzigingen?
Ik moet zeggen, het valt alles mee. De meeste wijzigingen zijn vrij logisch en het blijkt inmiddels dat ik mijn eigen wandelvoelsprieten ook wel kan vertrouwen. Wat een prachtige wandeling is de Knapzakroute Gees! Bos, heide, het dorp met haar karakteristieke Drentse boerderijen, boerenland en een beekdallandschap in wording. In de twintigste eeuw maakten de ontginningen van de Geeserstroom een rechte afwateringssloot. Men had de boel fijn onder controle met stuwen. De lager gelegen gebieden bleven droog en de boeren hadden geen klagen. Nu wordt het landschap opnieuw ingericht en veel landbouwgrond heeft een natuurbestemming gekregen. Het wordt steeds mooier. De Schotse Hooglanders nemen een voetenbad in de  waterberging en wij lijken terecht gekomen in de film “De Nieuwe Wildernis, deel 2. Zo dicht bij huis en zo mooi.
Hoe medewandelaar Janny het vond, kun je hier lezen.

Een dagje boet’n deure bij de Poolshoogte

Een zondag in augustus, hoogzomer, 9.00 uur ’s ochtends. Ik ben in het bos bij de Poolshoogte. Een verlaten bos en een zon die in gefilterde straaltjes door de bomen schijnt, dat is een heerlijk begin van de dag. Vandaag staat de Knapzakroute Odoornerveen op het programma. “Odoornerveen, valt daar te wandelen dan”, hoor ik u denken? Ik had er ook geen idee van, maar ik weet nu beter. We beginnen de wandeling aan de voet van de uitkijktoren bij de Poolshoogte in de Staatsbossen van Odoorn. Het restaurant ligt er op dit tijdstip verlaten bij. Lange lijnen trekken we door het bos en over het Schapenpark, het heidegebied in het hart van het gebied. De heide kleurt nu dagelijks paarser. We passeren de Zwemkoel, een prachtig bosmeertje, waarin vroeger gezwommen werd. Langzamerhand verlaten we het bos en lopen over schouwpaden, langs aardappel- en graanvelden.

We pauzeren aan het water. Odoornerveen spiegelt zich in het Oranje-kanaal. Ooit werden de turven uit het Odoornerveen via het kanaal afgevoerd. Volgens het boekje wordt het jaagpad langs het kanaal door de bewoners onderhouden, maar dat blijkt achterhaalde informatie te zijn, want het gras reikt hoger dan de knieën. We wijken uit naar de weg, die druk bereden wordt. Een lang landbouwpad brengt ons uiteindelijk weer terug naar het bos. Klokslag twee uur arriveren we waar vanochtend vertrokken. Het is er nu lang niet zo meer zo stil. Het terras van de Poolshoogte zit vol mensen en op het veld is muziek. Stichting Boet’n Deure organiseert tijdens de zomermaanden een aantal akoestische open lucht concerten. Vanmiddag is Bert Hadders te gast. Het Nederlandstalig voorprogramma wordt verzorgd door Blauwd. Bert Hadders zingt zijn pakkende, verhalende, liedjes in prachtig Gronings. Het is een mooi muziekfeestje bij de Poolshoogte. Languit liggend op het grasveld hoor je mij niet meer over vermoeide wandelbenen.

Anderen heeft ook een knapzakroute

Zo de vaart zit er lekker in. Dit is alweer de vierde knapzakroute op rij. Anderen is dit keer de start-, pauze-, en eindbestemming. De herberg van Anderen ontvangt ons vandaag drie keer met open armen. De laatste keer met verse appeltaart, zo uit de oven. Dan hebben we er zo’n 19 kilometer opzitten. De ochtendwandeling gaat over een deel van het oude tracé van de Noord-Ooster Lokaal Spoorweg, de spoorlijn die ooit Assen verbond met Stadskanaal. We lopen een stukje evenwijdig aan de provinciale weg om vervolgens onze route via zandpaden te vervolgen in het dal van het Andersche Diep. Deze omgeving is altijd weer mooi, hoe vaak je haar ook ziet.
Als de toren van Rolde opdoemt, zijn we al bijna weer terug in Anderen. Er hangt een enorme boomstam aan kettingen in een andere boom. Twee mannen die druk doende zijn een hekje te plaatsen, vertellen ons dat de boom ziek was en omgehakt moest worden. Deze boom was echter de woonplek van een heleboel vleermuizen. Ze hebben hem in stukken gezaagd en een deel ervan in een andere boom getakeld.  Men hoopt dat de vleermuizen hier nu blijven wonen. Goed bedacht. Ik ben benieuwd of het werkt.
De middagroute is er een om in te lijsten. Het prachtige Scheebroekenloopje is echt een beeldschoon beekje door een dromerig stroomdallandschap. Even later steken we het Eexterveld over en staan oog in oog met de Schotse Hooglanders. Het landschap is uitgestorven, alleen wij zijn er. En dat is mooi, heel mooi.

Erm – Sleen, Knapzakroute 51

IMG_0299
Waar vind je ze nog, die ronde  servetjes die precies op je schoteltje passen en  waar dan je kopje op staat? Juist, bij Moorman in Erm. Het doet me denken aan de tijd dat ik met mijn vader en moeder op vakantie ging naar Drenthe en ik die servetjes, ze hebben vast een andere naam, meenam naar huis en in een plakboek plakte. Die sfeer van vroeger heeft Moorman.

Voor de Knapzakroute Erm-Sleen ligt het café heel gunstig. Je kunt mooi twee lussen lopen en dan bij Moorman pauzeren. Als wij vroeg in de middag, na de eerste lus, terugkeren staat onze tafel gedekt klaar met een bordje “gereserveerd” erop. Zeg dan maar eens nee tegen zo’n kop erwtensoep. De wandeling is wisselend. De eerste lus, richting Diphoorn, valt wat tegen. De tweede lus, naar Sleen en terug, is beduidend mooier. Misschien komt het ook omdat de zon inmiddels is gaan schijnen, dat zet het landschap sowieso in een ander daglicht. Misschien komt het ook door de bijzondere ontmoetingen onderweg. In Sleen lopen we de polonaise met een jaarclub van een studentenvereniging uit Groningen. Even verderop komen we een echtpaar tegen dat aan het geocachen is. Met behulp van coördinaten en een GPS zoeken ze kleine schatten die overal ter wereld verstopt zijn, zo ook in Sleen. Je neemt de gevonden schat niet mee, maar zet op een papiertje dat jij op die plek was. Het echtpaar is  inmiddels zo’n 15.000 caches verder en stemt de vakantie erop af. Ieder zijn hobby. De een spaart servetjes, de ander wandelt en weer een ander zoekt schatten.

 

Knapzakroute Eext – Anloo

Het is lang geleden dat ik een wandeling organiseerde voor de Wandelpool. Ik heb er weer zin in, dus trek ik de stoute schoenen aan en struin met 11 mensen door het mooie Drentse land.
Bij Café Popken – Hollander staat de kerstboom nog overeind en ligt de Dokter Denker puzzel pontificaal op tafel. Alle cryptogrammen van de kerstpuzzel uit het Dagblad van het Noorden zijn opgelost. En zonder internet, wordt mij op het hart gedrukt. Drie dagen hebben de waard en zijn vrouw erover gedaan. Knap staaltje. Wij vonden hem thuis weer woest moeilijk.
Het is slechts 5 kilometer lopen naar Eext en daar gaan we al weer uitgebreid aan de soep bij Herberg de Rustende Jager. Weinig kilometers en veel horeca. Daar houd ik van, althans vandaag.
Alhoewel het een grijze dag is, valt er geen spat regen. Het is stil in het bos, het landschap is uitgestorven. Landgoed Terborgh vormt een belangrijk onderdeel van deze wandeling. Bos en heide, grafheuvels, een hunebed en een pinetum (verzameling naaldbomen) vind je hier allemaal. Het landgoed van ruim 200 hectare wordt in de volksmond vaak het Evertsbos genoemd, naar de familie Everts die de bossen in de eerste helft van de twintigste eeuw liet aanleggen. De privé begraafplaats van de familie Everts ligt ook in het bos. Via het Anloërdiepje keren we terug in Anloo en naar de prachtige Magnuskerk die al sinds 1100 een baken vormt voor reizigers. Afsluiten doen we in het café. Maar dat is natuurlijk een overbodige opmerking.

Knapzakroute Anloo – Schipborg

De Knapzakroute Anloo – Schipborg is 15 kilometer lang. Mooi zat. Ik heb al lang niet meer gewandeld en misschien ben ik het wel verleerd. Anloo is een prachtig dorp, met een kerk die dateert van rond 1100. We lopen het dorp uit, langs de begraafplaats, waar de graven van de familie Kniphorst, boven de beukhaag uitsteken. De familie Kniphorst bezat veel grond rond Anloo en mocht zich tot de notabelen rekenen. De verderop gelegen Strubben is eigenlijk een prehistorisch hoogtepunt van Drenthe. Tal van grafheuvels liggen in dit gebied en ook nog eens twee hunebedden.
We komen bij het Schipborgsche Diep, daar waar de hoge trap je naar de andere kant van het water leidt. Wat is dit toch een beeldschoon stukje van de Drentsche Aa. Ik krijg er nooit genoeg van. In Schipborg blijven we lang zitten op het terras van Restaurant De Drentsche Aa. Het is er heerlijk.

Via wederom de Strubben en het Kniphorstbosch keren we terug in Anloo. Met een paar extra kilometers in de benen, vanwege het missen van een afslag. Het koude biertje op het terras smaakt daardoor nog lekkerder, dus zo erg is het ook niet

???????????????????????????????

Herfst, herfstvakantie, Drenthe, Orvelte

???????????????????????????????
Het is herfstvakantie, de bladeren vallen bij bosjes, maar het is zulk lekker weer.  Ik trek er met Nina op uit. We lopen de Knapzakroute Orvelte. En ook al is het allemaal niet zo moeilijk, toch lopen we drie keer verkeerd. Je moet ook wat meer op de kaart kijken en niet zo veel praten! De tocht voert eerst via het Orvelterzand naar de boswachterij Schoonloo. Twee wandelaars komen we tegen, maar verder is dit het Drenthe waar je van droomt. Verstild en verlaten. Via verharde fietspaden en wegen keren we weer terug in Orvelte.  Met een grote boog gaan we rond het dorp en lopen de schaapherder met smartphone tegen het lijf.
We eindigen in Café Warmolts  en maken ons vervolgens zorgen of we kunnen pinnen. Het ziet er zo authentiek uit hier. Schijn bedriegt. Als er afgerekend moet worden, wordt ergens achter de antieke bar een pinapparaat vandaan getoverd. De tijd lijkt stil te staan, maar doet het niet.

??????????????????????????????? ??????????????????????????????? ???????????????????????????????

Verliefd op Zweeloo

Honden hebben feilloos in de gaten wanneer de dagen er anders uit zien. Dat we vakantie hebben ontgaat onze Berner Sennenhond niet. Hij rust niet eerder dan dat er uitgebreid gewandeld is. En dan niet alleen over het zandpad naast het huis, maar met alle toeters en bellen: in de auto, stukje rijden en dan een respectabel aantal kilometers.

Zoals de meeste knapzakroutes, kan de route Oosterhesselen – Zweeloo in twee delen gelopen worden. Wij kiezen het rondje Zweeloo van 8 kilometer.
Van Gogh reisde in 1883 van Nieuw-Amsterdam, waar hij  logeerde, naar Zweeloo om Max Lieberman te ontmoeten. De, door hem bewonderde, Duitse schilder Lieberman verbleef in 1882 een aantal maanden in Zweeloo om het dorpsleven te schilderen. Toen van Gogh, Lieberman er niet trof, tekende hij het kerkje van Zweeloo. Het zou immers jammer zijn om voor niks naar Zweeloo te zijn gereisd. Was Lieberman verliefd op het hele dorp, Van Gogh werd dat op het kerkje en tekende het.
Het mooie dorp is op een aantal plekken flink verprutst, maar het kerkje staat er nog altijd in volle glorie. Ik vind het een apart idee dat ik er vandaag op dezelfde manier tegenaan kijk als Vincent in 1883. De lantaarnpaal denk ik dan maar even weg.

Kleurig rondje Lheebroek

De herfstmiddag lonkt. Het zou jammer zijn om op mijn vrije middag binnen te blijven zitten. Een rondje Lheebroek dan maar? Lekker dichtbij huis en prachtig in dit jaargetijde. De hond stemt toe.
Toch nog snel even de Knapzakroute erbij gepakt. Knapzakroute K11 kan in twee delen gesplitst worden. Een rondje Lhee en een rondje Lheebroek. Ik kies het laatste. 7,5 kilometer herfstbos, vennen, zandpad en rust. De Amerikaanse eiken staan ongegeneerd, kleurig Amerikaans te zijn. Opvallende verschijningen in het bescheiden Drentse bos. Ik zou ze niet graag willen missen. Loop even mee.


Deurze en zijn twisten

Ijzig
’t Is gevaarlijk glad op sommige plaatsen, als ik naar Deurze rijd. De bomen zijn berijpt. Het is weer een dagje winter. Het is een eeuwigheid geleden dat ik met Loes en Marjolein op pad ging. Bij Café De Aanleg treffen wij elkaar. Het café is zo goed als altijd geopend. “Ach we wonen hier, dus we zijn er toch” zegt de eigenaar. De Aanleg is zo’n typisch Drents café. Systeemplafonnetje, harmonciawand met daarachter een feestzaal en gordijnen voor de ramen.

De Knapzakroute Deurze kun je heel goed in twee delen lopen. Wij lopen een rondje van 10 kilometer richting Rolde. Eerst is daar de mooie dorpskern van Deurze zelf. Vervolgens gaan we via het Ruige Veld bij Rolde door naar het Tumuli Bos en Kamps Heide. Het is een prachtige wandeling, die we zeker nog een keer doen in een ander jaargetijde, als alles sappig groen is.

Boerderij
Terug bij De Aanleg zetten we het gesprek met de kroegbaas voort en krijgen we een verhandeling over de dorpse twisten in Deurze. ’t Is me wel duidelijk dat als je je niet aan de spelregels houdt, je het hier niet gemakkelijk hebt en zeuren moet je ook niet. Het is zoals het is. Het zijn de ongeschreven regels van een klein Drents dorp. Leven en laten leven.

Een wandeling voor onder de kerstboom

Het is een illuster gezelschap dat vandaag het bos en de heide rond Zorgvlied en Doldersum bevolkt. We ontmoeten elkaar bij Restaurant Jachtlust in Doldersum. Eerst maar eens koffie en kijken wie het aandurft na een winterse week, met sneeuw en ijs. Zes wandelaars hebben zich inmiddels afgemeld. Met tien is het gezelschap mooi overzichtelijk.

Ijsbaan
De stemming zit er gelijk goed in. We bewegen ons omzichtig door het bos. Waar nog sneeuw ligt, is het spekglad en verder staan er ook nog eens grote plassen, waar we langs, over- of doorheen moeten. Nog voor de horecastop worden de eerste pikante moppen verteld. Tijdens de lunch waagt een van de wandelaars zich aan een voetmassage van een andere deelnemer. Dit is het moderne netwerken.

Voet 
De tocht gaat verder. Ik vraag de weg aan een man op een fiets, die even later gemeen onderuit gaat op het fietspad. Gelukkig zijn wij dan nog in de buurt. Een massage of reanimatie is niet nodig, maar het is wel prettig dat sterke armen hem weer op twee voeten zetten. Zelf ben ik dan inmiddels de draad van mijn wandeling volledig kwijt. Nog voor donker zijn we terug in Doldersum. Het zijn vooral de buikspieren die ik na deze wandeling voel; van het lachen.

Toen winters, nog winters waren

Ook ik laat mij beïnvloeden door de hype die winter heet. Tegenwoordig heb ik winterbanden onder mijn auto en een dekentje achterin, want je weet maar nooit. Voordat ik de deur uitga voor een wandeling raadpleeg ik de buienradar, het KNMI, Weeronline, Pietsweer en Meteoconsult, die allemaal iets anders zeggen. Het gaat wellicht sneeuwen, misschien ijzelen, waarschijnlijk pas later in de middag en vermoedelijk in het westen het ergste. En dan komt de hamvraag? Ga ik de deur uit of niet? Waar is de tijd gebleven dat ik luisterde naar mijn hart?

Rolde
Ik durf het aan en ik vind nog iemand die niet bang is uitgevallen en de kou wil trotseren. We ontmoeten elkaar in Rolde bij Hotel Erkelens. De omgeving van Rolde stelt nooit teleur. Het Balloërveld is, op een enkele Pieterpadwandelaar na, uitgestorven. Het waterige zonnetje maakt plaats voor de eerste sneeuwvlokken. Het is ijzig koud. Zouden wij zwoerd, knoflook en wodka tot ons hebben genomen, dan zouden wij daar volgens Jelle Brandt Corstius in de Wereld Draait Door, geen last van hebben gehad. Hij kan het weten, want hij woonde jaren in Rusland, waar het weleens 40 graden vriest.
We duiken nog wat dieper weg in de kragen van onze jassen. Mijn boekje van de Knapzakroute, die wij in aangepaste vorm, lopen stop ik in mijn tas. Veel te koud om steeds je handen uit de zakken te moeten halen, zelfs met handschoenen aan. We laten ons leiden door de kerktoren van Rolde. Al eeuwenlang een baken in het Drentse landschap. Zelfs in de tijd dat winters net als tegenwoordig winters waren.
Sneeuw

Ja en Amen

Amerdiep 
De hond heeft al snel in de gaten dat ik niet aan het werk ga vandaag. Als ik dan ook nog eens de wandelschoenen tevoorschijn haal, weet hij genoeg. 
De knapzakroutes zijn over het algemeen heel geschikt om in twee delen te lopen. Ik loop vandaag de lus Amen van de route Amen – Ekehaar. De wandeling is 10 kilometer. Een stroomdal, bos en heide en ook nog eens twee van die typisch Drentse dorpen. In de verte zie ik de kerktoren van Rolde. Wat wil je nog meer. Dit is Drenthe!
De hond maakt het allemaal niet zoveel uit. Zolang hij maar mee mag, zegt hij al snel "ja en amen".

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑