Boswachterspad Oudemolen

Staatsbosbeheer heeft wandelingen laten bedenken door boswachters die in de verschillende gebieden werkzaam zijn. Daar mag je wat van verwachten. Wie zou immers de mooiste paden en paadjes kennen? Ik denk dat de boswachter een heel eind komt. Om dat uit te testen loop ik met mijn dochter het Boswachterspad van Oudemolen. De route is 7 kilometer lang en bewegwijzerd met houten palen met lichtblauwe koppen.
Het is een prachtige, geheel onverharde, wandeling door het fabuleuze stroomdal van de Drentsche Aa. Bos, heide en doorkijkjes naar het stroomdal waar ergens het Oudemolense Diep meandert. In hoeverre deze route afwijkt van de andere wandelingen die ik door het gebied liep, weet ik niet. Er zijn vele routes die het gebied doorkruisen, maar welke je ook kiest, het Drentsche Aa gebied is van ongekende klasse. Niet alleen de boswachter weet dat.

Meer info:  https://www.staatsbosbeheer.nl/boswachterspaden
Start van de route: Parkeerplaats Molensteeg in Oudemolen
Horeca: De Fazant, Oudemolen

Herfst in het stroomdal

Tussen de dekzandruggen met oude akkers stromen meanderende beken. De bochtige essen zijn omzoomd door houtwallen voor de bescherming van het graan.  Het Drentse Aa gebied is zo’n beek- of stroomdal. Een landschap van uitzonderlijke schoonheid in alle jaargetijden. De wandeling die wij vandaag lopen is er een die hoort bij het boek “Natuur in Nederland”van Frank Berendse. Op http://www.natuurinnederland.nl kun je de wandeling, met heel veel achtergrondinformatie vinden.

Herfst, herfstvakantie, Drenthe, Orvelte

???????????????????????????????
Het is herfstvakantie, de bladeren vallen bij bosjes, maar het is zulk lekker weer.  Ik trek er met Nina op uit. We lopen de Knapzakroute Orvelte. En ook al is het allemaal niet zo moeilijk, toch lopen we drie keer verkeerd. Je moet ook wat meer op de kaart kijken en niet zo veel praten! De tocht voert eerst via het Orvelterzand naar de boswachterij Schoonloo. Twee wandelaars komen we tegen, maar verder is dit het Drenthe waar je van droomt. Verstild en verlaten. Via verharde fietspaden en wegen keren we weer terug in Orvelte.  Met een grote boog gaan we rond het dorp en lopen de schaapherder met smartphone tegen het lijf.
We eindigen in Café Warmolts  en maken ons vervolgens zorgen of we kunnen pinnen. Het ziet er zo authentiek uit hier. Schijn bedriegt. Als er afgerekend moet worden, wordt ergens achter de antieke bar een pinapparaat vandaan getoverd. De tijd lijkt stil te staan, maar doet het niet.

??????????????????????????????? ??????????????????????????????? ???????????????????????????????

Het besef van de herfst in Ommen

Vecht_2
Je kunt het niet ontkennen. Het is herfst. Niet meer de jonge herfst, met voorzichtig vallend blad. Nee, herfst van het ruigere type. Het regent bladeren. In tegenstelling tot gister is het vandaag een mooie zonnige wandeldag. Dat is dan weer het leuke aan de herfst. Je weet het nooit, zo zit je dagen in de mist of in de stromende regen en dan is daar ineens die dag met die mooie stapelwolken. Die typisch Nederlandse wolkenluchten. Ik raak er nooit op uit gekeken.
De route die ik loop met man en hond is een wandelroute van 11 kilometer uit het Dagblad van het Noorden. Alhoewel ik al vaak in dit gebied heb gewandeld, kom ik vandaag toch weer op paden die ik niet eerder betrad. De wandelmogelijkheden rond Ommen zijn legio.

We lopen langs kasteel Eerde. In de jaren 1920 tot 1930 was het landgoed Eerde het hoofdkwartier van de theosofische beweging en trok mensen aan vanuit de hele wereld. Vooral aanhangers van Krishnamurti bivakkeerden in de bossen rond Ommen. Er werden zogenaamde Sterkampen georganiseerd. Er heerste optimisme en verbroedering. Men wilde van de wereld een betere plek maken.
Nu is kasteel Eerde in handen van Natuurmonumenten en is er een internationale school in gevestigd. We lopen langs de Vecht, over de Giethemer Hooiweg en door een klein villawijkje terug naar het station. Op de weg terug naar huis, worden we getracteerd op een prachtige dubbele regenboog. Ik had het al eerder gezegd, die afwisseling, dat is nou zo leuk aan de herfst!

Roodmet

Herfst, of je wil of niet

Druppel
Ik verkondig regelmatig dat het zelden een hele dag regent, dus ook deze zaterdag zou dat wel meevallen. Kaplaarzen aan, regenjas aan. Ik kon een buitje hebben. Maar van een buitje was vandaag geen sprake, het kwam met bakken uit de hemel. Het bos was veranderd in een onbegaanbare modderstroom. De Jack Russells deden er alles aan hun buikjes droog te houden, maar dat lukte niet. Dan maar helemaal door de plas heen, moeten ze gedacht hebben. Op een gegeven moment waren de honden doorweekt en begon de regen van mijn jas op mijn broek te lopen. Mijn haar hing in slierten langs mijn hoofd en het water drupte in mijn nek. Ook ik moest bekennen dat het vandaag toch eigenlijk alleen maar had geregend. Thuisgekomen werd de houtkachel voor het eerst dit seizoen aan gemaakt en droogde ik langzaam weer op. Het zal wel wennen, die herfst. Als het maar niet te lang duurt.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑