Trage Tocht De Wijk

De omgeving van De Wijk ken ik vrij goed. Ik woon op steenworpafstand. Toch pak ik de routebeschrijving erbij. Soms ontdek je toch ineens een paadje dat je niet kende.

Om half 10 ga ik met de hond op pad in het ontwakende De Wijk. Spoedig loop ik langs de oevers van de grensrivier, De Reest. Superlatieven schieten te kort. Wat is het mooi hier vandaag. Het landschap lijkt alle warmte van de voorbije zomer te hebben opgezogen en explodeert in rood en geel. Ik kruip door een droge sloot, want het bruggetje en de witte hekken zoals genoemd in de routebeschrijving blijken te zijn verdwenen. “Nog geen twee weken geleden” vertrouwen buurtbewoners mij toe. “We zijn er niet blij mee, want je kon zo’n prachtig rondje met de hond doen.” “Ik heb het Drents landschap en Dorpsbelangen al aangeschreven” vertrouwt de man mij toe.
Even verderop ligt het landgoed Dickninge, met een monumentale havezate, gerestaureerd tuindershuis en een boerderij.  Ik loop naar het pittoreske tolhuis, dat momenteel wordt gerestaureerd om vervolgens via een onverharde weg en over een fietspad naar de Havixhorst te lopen. De Havixhorst is nog zo’n juweeltje. Deze havezate is vanaf de 17e eeuw tot 1939 bewoond door de adellijke familie De Vos van Steenwijk. Daarna heeft het vele wisselende, tijdelijke bestemmingen gehad. In 1979 is begonnen met de restauratie, waarna het in 1982 als Châteauhotel en -restaurant in gebruik is genomen. Inmiddels is De Havixhorst eigendom van Stichting Het Drentse Landschap. In de tuin zijn doorlopende beeldenexposities. Zeer de moeite waard.

Adellijke belevenissen op de Havixhorst

Havixhorst
In het kader van het 75-jarig bestaan organiseert Stichting Het Drentse Landschap een interessant programma bij de Havixhorst. Met een aantal "culinaire wandelaars" neem ik hieraan deel.

De Havixhorst is vanaf de 17e eeuw tot 1939 bewoond door de familie De Vos van Steenwijk. Daarna is het afwisselend in gebruik geweest als pension, vakantieoord voor jongeren en als opvangcentrum voor Vietnamese asielzoekers. In 1982 is, onder meer met steun van Het Drentse Landschap, begonnen met de restauratie, waarna het als hotel in gebruik is genomen.
Door het parkbos wandelen we eerst naar de Lokkerij. Dit ooievaarstation werd genoemd naar de familie Lokken die hier in 1981 mee begon. De ooievaar werd met uitsterven bedreigd en het stroomgebied van De Reest, was een gebied waar het voor ooievaars goed toeven was. Hierdoor werd de Lokkerij een zeer succesvolle broedkolonie. Het kleppert er lustig op los in de Lokkerij.
Ooievaars
Het tweede deel van het programma is een rondleiding door Han van Hagen. Een kunstenaar die nauw betrokken is bij de opzet van de beeldentuin van de Havixhorst. Kunstenaars zijn over het algemeen geen commercixc3xable talenten. Deze man maakt echter niet alleen promotie voor zijn eigen kunst, voor de Havixhorst en voor de beeldentuin, maar ook nog eens voor Stichting het Drentse Landschap.
Ik heb niet zo veel verstand van beelden. Eddy Roos kan ik inmiddels onderscheiden, omdat ik zijn werk erg mooi vind en vaker in het noorden ben tegen gekomen. Maar de namen die ik volgens Han Hagen moet onthouden ben ik  al weer vergeten. Wat me bijgebleven is, is dat de beeldentuin een beeld geeft van de beeldhouwkunst van de 20e eeuw en dat het een samenwerkingsverband is met Beelden aan Zee in Scheveningen. Den Haag en Drenthe gaan op een of andere manier vaker goed samen.
Roos
We sluiten af met een high tea, op het terras van de Havixhorst in de zon. Een hemelse plek, heerlijke hapjes, een kopje thee, een glaasje wijn. Er speelt iemand op een accordeon. Wat is een adellijk leven goed! 

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑