Boswachterspad Oudemolen

Staatsbosbeheer heeft wandelingen laten bedenken door boswachters die in de verschillende gebieden werkzaam zijn. Daar mag je wat van verwachten. Wie zou immers de mooiste paden en paadjes kennen? Ik denk dat de boswachter een heel eind komt. Om dat uit te testen loop ik met mijn dochter het Boswachterspad van Oudemolen. De route is 7 kilometer lang en bewegwijzerd met houten palen met lichtblauwe koppen.
Het is een prachtige, geheel onverharde, wandeling door het fabuleuze stroomdal van de Drentsche Aa. Bos, heide en doorkijkjes naar het stroomdal waar ergens het Oudemolense Diep meandert. In hoeverre deze route afwijkt van de andere wandelingen die ik door het gebied liep, weet ik niet. Er zijn vele routes die het gebied doorkruisen, maar welke je ook kiest, het Drentsche Aa gebied is van ongekende klasse. Niet alleen de boswachter weet dat.

Meer info:  https://www.staatsbosbeheer.nl/boswachterspaden
Start van de route: Parkeerplaats Molensteeg in Oudemolen
Horeca: De Fazant, Oudemolen

Loop Langs de Hunebedden (8)

We beleven een geweldige gouden herfst dit jaar. Door het ontbreken van storm en regen zijn de kleuren uitbundig, warm  en intens. Ook vandaag is zo’n adembenemende herfstdag. Het wil gek gaan, wil zo’n dag geen succes worden. Onze tocht gaat van Rolde naar Westlaren. Achter de kerk van Rolde liggen de eerste twee hunebedden van de vier die wij vandaag zullen tegenkomen.  De D17 en D18 zijn twee forse, langgerekte hunebedden; een tweeling.

Via een stukje van de oude spoorlijn Assen-Stadskanaal,  lopen we naar het Balloërveld. In het fluweelzachte ligt krijgt het een magische uitstraling. We worden verrast door het overvliegen van een drietal kraanvogels. Zij scheren langs een strakblauwe hemel.

We lopen door het beekdal van het Gasterse Diep naar Gasteren.  De horeca is er, wegens vakantie, gesloten. Even verderop kun je bij  woonwinkel Jobbing, waar een riksja voor de deur staat, ook een kop koffie of thee krijgen. Met cake ………. eigen gebakken cake, in twee smaken. Wij nemen gewoon van beide smaken een plak. Op de deel van de boerderij kijk je je ogen uit; leuke spulletjes, antiek en steigerhouten meubels. Het is dat we in de rugzak weinig mee kunnen nemen anders was  het waarschijnlijk niet bij koffie drinken gebleven.
Van Gasteren naar de carpoolplaats bij Westlaren is het nog 13 kilometer lopen. Bij de Gasterse Duinen ligt hunebed D10.  Als we de zandverstuiving gepasseerd zijn, lopen we door het stroomdal van de Drentse Aa naar Zeegse, waar we een klein lusje maken om hunebed D6 te kunnen aanschouwen. Het is een vierkant, streng ogend hunebed. Dit hunebed is compleet, alle stenen liggen nog precies op hun plaats.
Het laatste stuk van de route voert ons over zandpaden door het beeldschone stroomdal richting de drukte van de provinciale weg N34. De zon gaat onder na een dag om in te lijsten.

Zeg eens Drentsche Aa

Ik spring op en roep: “we moeten nodig weer eens naar de Drentsche Aa”. Op het moment dat ik het roep besef ik dat het zondag is en mooi weer. Dan is het eigenlijk veel te druk bij de Drentsche Aa. Mij wordt beloofd dat we de vrijdag daarna gaan. En al lijkt het ver weg, het is zo weer vrijdag.

Aa
Ik heb nog ergens een wandelroute van Staatsbosbeheer, die we mooi in twee korte etappes kunnen lopen. Vandaag doen we een rondje Anloo. We gaan we via het Kniphorstbos, naar het hoogholtje over het Schipborgerdiep, waar de hond niet overheen durft. Een geluk voor de hond, dat we er niet overheen hoeven. Het Kniphorstbos is een archeologisch reservaat. Er zijn duizenden jaren oude karrensporen, hunebedden en grafheuvels te vinden.

Hunebed
Via mooie zandpaden, door oude houtwallen met af en toe een glimp van de beek lopen we terug naar Anloo. En de drukte? Een man met een hond en een wandelaar. Een drommels goed plan, zo’n vrijdagochtend bij de Drentsche Aa.

Stroomdal, droomdal (Drenthelaarpad 2)

Het stroomdal van de Drentse Aa is, naar mijn mening, een van de mooiste gebieden van Drenthe. Het Drenthelaarpad gaat er doorheen. Vandaag loopt het Genietschap der Kuieraars er ook.

We gaan van start in Zuidlaren. Het duurt maar even voordat we de eerste stop bereiken. Tiny trakteert op koffie met appeltaart. Een goed begin is het halve werk. Het is behoorlijk druk op het terras van café “De Drentsche Aa, maar nog niet druk genoeg om op het gras te mogen zitten. “Het gras is nog gesloten” meldt de ober.

Na de koffie trekken we door het stroomdal naar Gasteren. Onderweg komen we een man en een vrouw tegen met twee ezels. De ezels kunnen gehuurd worden. Wilde ideeën ontstaan onder het Genietschap. Met ezels naar Santiago de Compostella, met ezels naar Rome en ezels inzetten voor het vervoer van een boek met korte verhalen, die onderweg op passende plekken worden voorgelezen. Het Genietschap slaat soms wat door. Ik schrijf voor de zekerheid het mailadres maar even op van de ezelverhuur.

Het deel van de wandeling dat volgt, valt vrijwel niet te lopen met de aanwijzingen uit het boekje. In het bos gaat het nogal eens mis. Het Pieterpad wat ook door het gebied loopt, biedt uitkomst. Dat gaat namelijk ook naar Gasteren en daar moeten we naar toe. Uiteindelijk vinden we de stickers weer terug en lopen we toch nog zoals de bedoeling is. Via de Gasterse Duinen naar Gasteren.

Het is er goed toeven op het terras van Brinkzicht. Geen schreeuwende kinderen. Dat komt waarschijnlijk door de gedragsregels die voor kinderen zijn opgesteld. Ik vrees dat er een bladzijde gedragsregels voor wandelaars zal worden toegevoegd, want ook die kunnen een kabaal maken!

Na de stop lopen we Gasteren uit, via zandpaden. De route gaat langs het Balloërveld, een stukje erover en dan via een mooi zandpad naar de schaapskooi, waar de auto’s staan. Het was weer zo’n dag. Om met het Drents volkslied te spreken:
Ik heb oe lief, mien eig’n Laandtien
mien olde Drenthelaand
‘k Hol van de eenvoud in oen schoonheid,
‘k heb oe mien hart verpaand

En zo is’t maar net.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑