Wonderful Wales (3)

 

De naam Snowdon is tot op heden niet gevallen in mijn blogs. Het noorden van Wales staat echter wel in het teken van deze berg (1085 m.) en Snowdonia, het park dat ernaar vernoemd is. Wij kunnen de Snowdon zien vanuit de tuin van onze cottage, maar om er dichtbij te komen ben je nog ruim een uur onderweg. Vandaag rijden we naar Llanberis, waar je in een treintje naar de top van de Snowdon kunt. Je kunt ook naar de top lopen en er zijn wel vijf verschillende routes om dat te doen. In het gebied van de Snowdon is het vreselijk druk. En als je al naar boven wilt, dan moet je er vroeg bij zijn, anders is er in juli/augustus geen parkeerplaats meer te vinden. Kortom, wij doen het niet. Wij laten de Snowdon voor wat hij is. We genieten van de autorit door het gebied en wandelen bij Ysbyty Ifan and Cwm Eidda (National Trust). Dit wordt de meest verrassende tocht van de vakantie. Gedurende de wandeling van 9,6 kilometer komen we niemand tegen. Vanuit het schilderachtige dorp Ysbyty klimmen we een stuk omhoog en lopen vervolgens op een van de belangrijkste “drovers’roads” tussen Wales en het schiereiland Llyn. Nog geen honderd jaar geleden liep hier vee overheen om op de markten in Engeland te worden verkocht. Wij lopen er tussen de schapen met uitzicht op de Conwy valley en de Carneddau mountains. Ruig terrein. We klimmen op een heuvel en hebben uitzicht op de bergen van Snowdonia. Een prima plek voor een picknick. De weg gaat verder door moorland, over het erf van een boerderij, dwars door de werktuigenschuur, door velden met paarden, langs bruisende stromen, met als enige dissonant een dood schaap dat er niet al te smakelijk uitziet, vreselijk stinkt en waar we toch echt vlak langs moeten.

Ook de volgende dag is het prachtig helder weer. We maken ongeveer dezelfde autotrip als gister, met dit verschil dat we nu de smalle wegen achter onze cottage betrekken bij de tocht. De auto past maar net op de de smalle weggetjes en er is behoorlijk wat stuurmanskunst nodig voor deze route, maar het is verreweg de mooiste toer die wij maken en omdat het zo mooi is, doen we hem nog een keer. De wandeling Cwm Idwal (5 kilometer) in de buurt van Bethesda is veel belopen. En het meer is in trek op deze warme dag. Dit is het oudste natuurreservaat van Wales met behoorlijk hoge toppen. We besluiten wat hogerop te gaan en de wandeling wordt hierdoor rustiger maar ook “more challenging”. Door al het geklim en geklauter verlies ik de routebeschrijving, maar ook zonder is deze wandeling goed te doen. Ook van deze wandeling kun je een printvriendelijke versie vinden op de website van de National Trust.

Op de laatste dag in Wales rijden we naar Anglesey. Anglesey is een eiland en bestuurlijk graafschap aan de noordwestkust van Wales. Hier loopt onze wandeling een klein beetje uit de hand en zijn we zeker acht uur onderweg. Ik vermoed dat we 20 kilometer in de benen hebben als we terug zijn bij de auto. De start is op een groot parkeerterrein met bezoekerscentrum bij Holyhead Mountain. We volgen het Anglesey Coastpath. Al snel hebben we zicht op de vuurtoren van South Stack. In Ellin’s Tower kun je door grote kijkers papegaaiduikers en de zeekoeten  (guillemauts) op de rotsen bespieden. Prachtig.  De wandeling gaat verder over het kustpad, dat we bij het strand van Porth Dafarch verlaten. Het heeft nog heel wat voeten in de aarde voor we terug zijn bij Holyhead Mountain. We hebben hem steeds in het oog, maar hij is verder weg dan gedacht. Soms is het zoeken om het juiste pad te vinden, soms vinden we het helemaal niet, maar komt het toch goed. Schrikdraad, wilde paarden, zelfs een enkele regenbui moeten wij doorstaan. Zo fijn, om dan weer terug te zijn bij je auto. De wandeling is afkomstig van http://www.visitanglesey.co.uk waar je meerdere wandelingen kunt downloaden.

 

Bijzondere bouwsels in Bergen

 

 

Het is voorjaarsvakantie. Ik ben de enige in huis die deze week niet aan het werk hoeft. Na twee dagen voorjaarsschoonmaak (het is toch geen weer voor iets anders) ben ik toe aan ontspanning En zo ben ik al voor half 8 op pad om af te reizen naar Castricum. In Castricum tref ik de wandelgenoten. Sommige mensen, waaronder de organisator, heb ik al eens eerder ontmoet op een wandeling. Bijzonder hoe dat werkt in je hoofd. Je hebt iemand eens gezien op een wandeling, je vergeet hem of haar. Als je de persoon weer ziet, dan weet je precies waar het was, waar je het toen over hebt gehad en de sfeer van de wandeling. Alsof er een soort puzzel in elkaar valt.

In Castricum loop je zo de duinen in. De voorspelde regen blijft uit, het is sinds lange tijd weer eens boven nul. Zo ver boven nul, dat ik het zweet op de rug heb staan en ernaar verlang mijn jas in mijn rugzak te proppen. Toch maar niet doen.
In een flink tempo doorkruisen we het duinlandschap. Het brengt me terug bij mijn kindertijd in Den Haag. Ik fietste met mijn vader naar Kijkduin. Hij duwde me het laatste stukje omhoog, omdat dat best zwaar was voor een klein meisje. En dan altijd de sensatie van ineens de zee te zien liggen. Boven op het duin, aten we een ijsje. Duinen hebben iets vertrouwds voor me. Vandaag zien we geen zee. Missen doe je hem niet in het Noordhollands Duinreservaat. Het landschap bekoort toch wel.

Via Egmond gaan we verder naar Bergen. In de wandeling is een rondje villapark “Meerwijk” opgenomen. Meerwijk is een buurt met Amsterdamse School woningen. De opvallendste woningen zijn de door Staal ontworpen Bark en Ark met tuinhuisje, de door Blauw ontworpen Villa Meerhoek en Meezennest van Kropholler. Het materiaalgebruik bestaat uit riet, baksteen, hout, tegels en dakpannen. Echt heel bijzonder. Maar je houdt ervan of je houdt er niet van, want een aantal wandelaars vindt de huizen foeilelijk.
Na nog wat gedronken te hebben, keer ik huiswaarts. Wat mij betreft is het voorjaar begonnen.

 

 

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑