Zwolle, De Fundatie; Giacometti en Chadwick

 

De beelden van Alberto Giacometti (1901-1966) en Lynn Chadwick (1914-2003) belichamen de toestand van ontluistering en angst in Europa tijdens de jaren van de Koude Oorlog. Met deze twee kunstenaars nam de beeldhouwkunst definitief afscheid van de vooroorlogse romantiek en esthetiek, om met beide benen te landen in de rauwe realiteit. Terwijl Giacometti de mens terugbracht tot zijn meest kernachtige verschijning zonder enige opsmuk, creëerde Chadwick zijn krachtige oerbeelden van mens en dier.

De tentoonstelling in Museum De Fundatie in Zwolle is prachtig. Twee geweldige beeldhouwers komen samen in dit prachtige museum. Zoveel beweging in onbeweeglijk materiaal is fascinerend. De tentoonstelling is er nog tot en met 6 januari.

Bron: website De Fundatie

Beelden aan Zee

Wie kent hem niet, die bronzen figuur in Rotterdam met dat gat in zijn lijf? ‘Jan Gat’ wordt hij genoemd, of ‘Jan met de handjes’. De verwoeste stad, zoals het beeld eigenlijk heet, wordt wereldwijd gezien als een van de meest indrukwekkende monumenten voor slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog. Het is zelfs zo beroemd dat velen óók – en dat is uitzonderlijk voor een beeld in de openbare ruimte – de naam van de maker kennen: Zadkine.

Een overzichtstentoonstelling van het werk van Zadkine kun je momenteel aanschouwen in museum Beelden aan Zee in Den Haag (op de boulevard van Scheveningen). Ossip Zadkine (1888-1967) wordt gerekend tot de belangrijkste beeldhouwers van de twintigste eeuw. Geboren in Vitebsk in Wit-Rusland vestigde hij zich in 1910 in Parijs. Daar leerde hij de moderne kunst kennen, waaraan hij vanaf 1911 zelf een bijdrage ging leveren met primitivistische sculpturen in steen en hout. Onder invloed van het kubisme ontwikkelde hij begin jaren twintig een geheel eigen stijl, die gedurende de jaren dertig steeds dynamischer en barokker werd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog verbleef Zadkine in ballingschap in de Verenigde Staten, waar zijn reputatie alleen maar groeide. Zijn expressieve beelden van na 1945 laten de veerkracht zien waarmee hij aan de nieuwe idealen van het Europa van de wederopbouw een unieke en dwingende vorm wist te geven.
De tentoonstelling is niet alleen indrukwekkend, maar geeft ook een goed beeld van de ontwikkeling van de beeldhouwkunst. De tentoonstelling is tot en met 3 maart 2019 te bezichtigen.

(Bron: Museum Beelden aan Zee)

De Anningahof, hoe lang nog?

De Anningahof is een toonaangevende beeldentuin aan de rand van Zwolle. Hib Anninga, boerenzoon en kunstliefhebber, heeft na zijn pensionering in 2004 het boerenland rond de boerderij van zijn ouders, omgetoverd in een decor voor moderne kunst. In de tuin wordt geprobeerd om een breed assortiment (stijlen, materialen en grootte) aan beelden te laten zien. Hierdoor krijg je een goed inzicht in de ontwikkeling van de Nederlandse beeldhouwkunst. Het accent ligt echter op de hedendaagse beeldhouwkunst.
Een middag wandelen door de tuin is een groot plezier. Het verrassingseffect van al die verschillende stijlen is groot. Wat ik vind van de kunstwerken varieert van prachtig tot grappig en van verrassend tot vreselijk.
De Anningahof is een volledig particulier initiatief.  Helaas dreigt de helft van de tuin verloren te gaan door plannen van de Gemeente Zwolle om de provinciale weg, waaraan de Anningahof ligt te verbreden tot vierbaansweg. Dit zal ingrijpende gevolgen hebben voor de beeldentuin. De onderhandelingen lopen nog. Ik hoop op een wonder.

De Anningahof is dit jaar nog tot 30 oktober te bezoeken en volgend jaar vanaf eind mei. Voor informatie klik hier. Bekijk ook het artikel uit de NRC. 

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑