Eten, drinken en cultuur: Lang leve België (1)

We houden van België. En als we er even uit willen en niet weten waarheen te gaan, dan gaan we naar België. De liefde is ontstaan toen dochter Nina een jaartje in Antwerpen woonde en we de stad echt leerden kennen.
Vorige week zeiden we tegen elkaar: “zullen we ……. ”
En daar gingen we weer: naar Antwerpen.


We doen de bekende adresjes: een cappuccino op de Vrijdagmarkt, een goed glas bier bij Het Elfde Gebod en snuffelen bij Bazar Bizar. Wat we ook altijd doen is twee bonbons kiezen uit een eindeloos aanbod van goddelijke kunstwerkjes bij een te dure chocolatier. In iedere hand één bonbon en dan voor de deur opeten, met de ogen dicht. Dit keer doen we dat niet alleen met bonbons maar ook met cupcakes, want dat is helemaal de hit. We kopen twee verschillende cupcakes, eigenlijk meer schilderijtjes, snijden ze doormidden (een lekkerbek heeft altijd een mes in de tas) en genieten ervan op een bankje in de zon.
Het overschot aan calorieën compenseren we ruimschoots door alle afstanden te voet af te leggen.


We ontdekken ook altijd weer nieuwe dingen.
Dit keer is dat het MAS, het museum aan de Stroom. Wat is het MAS?  Beter dat ik dat de Vlamingen zelf laat omschrijven.

“In het MAS | Museum aan de Stroom maak je kennis met Antwerpen in de wereld en met de wereld in Antwerpen.

Antwerpen is een stad aan een stroom met een haven. Dat zorgt al eeuwen voor ontmoeting en uitwisseling. Het MAS verzamelt de sporen van die uitwisseling en vertelt er nieuwe verhalen mee. Over de stad, de stroom en de haven. Over de wereld in al zijn verscheidenheid. Over de verbondenheid van Antwerpen met de wereld. Maak kennis met Antwerpen in de wereld en met de wereld in Antwerpen.
Als je er nog niet geweest bent, gaat dat zien!

MAS | Museum aan de Stroom

  • is het nieuwste – en meteen ook het grootste – museum van Antwerpen.
  • is architectuur van topniveau in een bruisend nieuw stadsdeel
  • is een verzameling van belevenissen
  • is een verzameling van sterke verhalen in een prikkelende omgeving
  • is een open huis. Je mag er zomaar in en uit lopen. Alleen de museumzalen zijn betalen.

Het elfde gebod – Gij zult genieten

Belgixc3xab 008
In Antwerpen is een kroeg met heiligenbeelden die het Elfde gebod heet; Gij zult genieten. Op een of andere manier is genieten in België iets dat bijna vanzelf gaat. Het genieten was al een paar keer uitgesteld. Het geplande uitstapje naar Antwerpen in het voorjaar werd verschoven naar de zomer en toen ook dat niet lukte verschoven we het nog een keer naar de winter. Ook nu zag het er naar uit dat het een onmogelijke opgaaf zou worden. De aangepaste dienstregeling van de NS en het uitvallen van verschillende treinen vanwege het aanhoudende winterweer, klonk weinig hoopvol. Omdat de bon van Hotelkamerveilingen alleen nog deze maand geldig was besloten we maar gewoon te gaan. Al te hoge verwachtingen hadden we niet. We zouden wel zien.

Schelde

Om een lang verhaal kort te maken. Het viel alles mee. De overstappen van trein naar trein verliepen chaotisch, de treinen puilden uit van de reizigers, maar we reisden heen en terug prima op schema. Het hotel dat op internet meerdere malen verguisd werd, vonden wij een prima hotel, met idem dito ontbijt. Maar wij hadden dan ook maar een doel: gij zult genieten, wat er ook gebeurt. En dat deden we dus.

Ijs
Een trappist van de tap, struinen in de leuke winkels, een etentje bij Appelmans, een uitstapje naar het prachtige Brugge met zijn ijsbeeldententoonstelling, een perfecte cappuccino bij Bar 2, zijn zo van die typisch Belgische genietdingen.

Brugge
Huisjes

Het toeval wil …..

Anemonen

Een dochter op stage in Antwerpen betekent een opvoering van de bezoekfrequentie aan deze gezellige stad. Nu dochterlief bijna terugkeert naar huis, moeten we op de valreep nog even naar de dierentuin. Daar waren we nog niet aan toegekomen. De dierentuin ligt tegenover haar tijdelijke woonruimte en naast het station, middenin het stadsgedruis.
Hoewel er flink wordt gerenoveerd, is een bezoek echt de moeite waard. Men doet er alles aan om de verblijven voor zowel dieren als publiek aantrekkelijk te maken. Zo lijken sommige dieren meer in een kijkdoos te zitten, dan in een hok.

Spin

Het kan zo maar gebeuren dat je ineens oog in oog staat met een gorilla, die zich aan de andere kant van het glas bevindt. Er zijn prachtige aquaria en je kunt een slang aaien als je daar zin in hebt. Hoewel iedereen in eerste instantie terugdeinst, is het bij de meeste mensen zo dat ze even later, de slang probleemloos over zijn rug en zijn buik aaien, alsof het een puppy is.
Hoogtepunt van de dierentuin is een kraambezoek aan de olifant die een paar weken geleden geboren is. Het dier is een attractie, waar je voor in de rij moet. En ja, als je er dan toch bent, dan doe je dat. We hebben een heel goed zicht op de olifantenfamilie en dus ook op de kleine Kai Mook. We krijgen een Belgische geboorteboon en dat is een mooi moment om de dierentuin te verlaten.

Olifant

Na een kort bezoek aan de stad, stap ik op de trein naar huis. Het toeval wil dat ik op de laatste etappe van mijn reis, een andere trein neem dan gepland. Ik loop een kennis tegen het lijf die ik ruim 12 jaar geleden voor het laatst heb gezien; uit een vorig leven! We herkennen elkaar direct. De afstand Zwolle – Meppel is net lang genoeg om de laatste dertien jaar in een notendop aan elkaar te vertellen. En het meest bizar: ik heb de laatste drie jaar met haar zwager samengewerkt, zonder dat ik wist dat het haar zwager was.

Nijlpaard

Op bezoek bij de zuiderburen

Pelgrom_2

In België heeft men maar één kerstdag.  Dus trekken drommen Nederlanders op de tweede kerstdag naar Antwerpen om te shoppen. Dat merk ik in de trein van Rotterdam naar Antwerpen. Het wordt staan voor een heleboel passagiers. Ik tref dochterlief in Antwerpen. Zij woont en werkt daar en heeft weinig van Kerst meegekregen. ’s Middags trekken we de stad in naar ons favoriete winkeltje waar het zo lekker oosters ruikt. Wat een korte stop voor een kop koffie moet worden, wordt een middagvullend programma. In de Pelgrom drinken we een paar pintjes en komen er niet meer weg. Het is er ook zo sfeervol en lekker warm. Als we buiten komen is het al donker en gaan de winkels dicht. We struinen nog wat over de kerstmarkt en lopen langs de Schelde, waar een enorm reuzenrad staat opgesteld.
We eten in een klein restaurant en vertrekken naar de etage van dochterlief. Morgen zal de wekker voor haar om 17.00 uur aflopen. Zij vertrekt de volgende morgen naar haar werk en ik trakteer mijzelf op een dagje Gent.

Antwerpen

’n Weekendje Antwerpen

Herfst
We zijn weer even in Antwerpen. Dat krijg je als je er familie hebt. Na een voorspoedige reis, gaan we eerst maar eens kijken hoe dochterlief het maakt. Het gaat goed. We eten een broodje en vertrekken met ons vieren naar de stad voor de perfecte cappuccino. Zo’n cappuccino bestaat uit een bak hete koffie (geen lauwe) met een laag compact schuim (geen vlokkerig sop) waarop je lepeltje blijft drijven. Datzelfde geldt trouwens ook voor de suiker. Als je de suiker erin laat glijden moet deze een paar seconden op het schuim blijven liggen. In België zijn ze beter in het maken van de perfecte cappuccino dan in Nederland. Sorry!
Na de koffie gaan we een beetje winkelen en een pintje pakken. We hebben al zo onze favoriete winkels en kroegen!
Om zes uur schuiven we aan bij Le Zoute Zoen waar een chefkok met de titel “Ladychef 2006” in de keuken staat. Het eten is heerlijk. De bediening top.
Dan scheiden onze wegen. Zoon en dochter stappen het bruisende nachtleven in en wij vetrekken naar onze fijne B & B, De Dageraad. Echt een aanrader. Op loopafstand van het Centraal Station, heerlijk rustig en toch middenin de stad. De inrichting modern en verzorgd, een fijn bed, een goeie badkamer. Het uitgebreide ontbijt geserveerd in een stijlvolle omgeving.

Boot_2
De zondag besteden we aan een wandeling door de wijk Zurenborg en de Joodse buurt. Het hoogtepunt van Zurenborg is de Cogels-Osylei, een straat met belle-epoque huizen, die in de jaren zestig werden gered van de sloop door een groep journalisten, architecten en kunstenaars, die de woningen opkochten. Tegenwoordig zijn deze huizen goud waard. In de Provinciestraat kopen we cheesecake bij de Joodse bakker Kleinblatt. Mensen komen van heide en verre voor Kleinblatts lekkernijen. Ik loop de hele dag met een groot stuk cheesecake in mijn tas en zal pas bij thuiskomst proeven dat het echt bijzonder lekker is. Via het stadspark lopen we naar de Vogelenmarkt, waar nog altijd levende kippen, ganzen en gekortwiekte vogeltjes worden verhandeld. Arme dieren. Daarnaast is het een grote en vooral drukke warenmarkt.
Op de Groenplaats genieten we van live-muziek. We wandelen over de rariteitenmarkt op de Steenhouwersvest en langs de antiekzaken van de Kloosterstraat. Uiteindelijk ontmoeten we “de langslapers” bij de kathedraal. Om nog een klein beetje cultuur aan het weekend mee te geven, bezichtigen we de kerk. Leuk, maar volgens de mannen in ons gezelschap lang niet zo leuk als de jongleur die voor de kerk zijn kunsten vertoont. We nemen afscheid van dochter en van Antwerpen. Tot de volgende keer, dan maar.

Fiets

Antwerpen

With_a_view
Voor dag en dauw vertrek ik met Nina, onze dochter, naar Antwerpen. Ze gaat binnenkort voor een klein jaar in Antwerpen wonen en werken en na alle enthousiaste verhalen wil ik wel eens zien waar ze terecht komt. Na een enerverende zoektocht door de stad, parkeren we de auto in een louche parkeergarage in de buurt van het appartement. Het appartement is op vijf hoog, met uitzicht op het Centraal Station, vuilniszakken en wrakke balkonnetjes. Ik kijk uit het raam en beleef het straatbeeld als een film. Was ik degene die vond dat onze plattelandskinderen op stage zouden

Koffie

moeten in de stad?
Waar wij wonen bestaat het uitzicht uit weilanden met koeien, bossages en een enkel boerderijtje. Er is een restaurant en een feest per jaar. In Antwerpen is dat anders. Ik kan me voorstellen dat je als jong volwassen vrouw wel eens wat anders wilt.
Dat snap ik nog beter als we de middag in de stad doorbrengen. Het is een prachtige, levendige en gezellige stad. We lopen over de Keyserlei en de Meir naar de Groenplaats, lunchen op de Vrijdagmarkt, drinken de beste cappucino sinds jaren en bezoeken het Museum Plantin-Moretus.
Het 16e eeuwse complex “woning-ateliers-museum” werd in 2005 bijgeschreven op de exclusieve lijst van het Unesco-Werelderfgoed. Het is de enige drukkerij-uitgeverij met volledig ingerichte woning, uitrusting, bedrijfsarchief en bibliotheek, die bewaard is gebleven. In het huis hangen veel schilderijen van Rubens, die een vriend van de familie was. Een prachtig museum.
We flaneren langs de Schelde en scharrelen langs de kleine aparte winkels van de stad. Na het diner nemen we afscheid van Antwerpen. Niet voor lang.

Plantin

Antwerpen

Markt
Het begint al zo’n beetje traditie te worden dat wij meisjes van het platteland, moeder en dochter, in de herfstvakantie wat cultuur opsnuiven. Vorig jaar was het Maastricht, dit keer reizen we naar Antwerpen. In de  stromende regen komen we in Antwerpen aan, waar we eerst ons hotel opzoeken. Hotel Postiljon is een aanrader. Het hotel ligt vlak naast de kathedraal. Je kunt deze als het ware vanuit je
raam aanraken en dat is goed voor het Antwerpengevoel. We besluiten eerst te lunchen bij het Elfde Gebod en dat is alweer een aanrader.
Appelmans2_2
Het Elfde Gebod is een eetcafé annex heiligenbeeldenmuseum. We eten een prima salade, vergezeld van frietjes en een goede Trappist. De heiligen kijken mee over onze schouder.
Het wordt tijd om de stad in te gaan. Nina begint ongeduldig te worden. Eerst gaan we op zoek naar de Kammenstraat. De straat voor alternatief Antwerpen. Het valt ons een beetje tegen, er zijn veel leukere winkelstraten in Antwerpen! Omdat het nog steeds regent bezoeken we de kathedraal. Een indrukwekkend interieur met schilderijen van Rubens o.a. ’s Avonds dineren we bij Appelmans; de hotspot van Antwerpen. Erg goed eten en een leuke locatie. En dan rollen we ons bed in, na eerst nog een blik te hebben geworpen op de feeëriek verlichte toren van de kathedraal.
De donderdag begint met een goed ontbijt in het hotel en …. met zon. We lopen een tweetal stadswandelingen. “Een stad leert men best te voet kennen. Pas dan kan men oog hebben voor het belangrijkste detail; pas dan voelt men de atmosfeer van een levende stad”, volgens onze wandelgids. Onze eerste wandeling voert in noordelijke richting, naar de kaaien, door leuke straten, over mooie oude pleinen en door de wijken waar de zeelui stappen gaan. De wandeling eindigt bij het Vleeshuis. Dit meesterwerk van laatgotische burgerlijke bouwkunst (1501 – 1504) werd voor het machtige vleeshouwersambacht opgericht door vader en zoon De Waghemakere. We lopen nog een deel van een tweede stadswandeling, die het zuidelijk deel van de stad beslaat. Tenslotte bezoeken we het Rubenshuis. Rubens was volgens mij niet alleen schilder, maar ook een prima zakenman. In tegenstelling tot, bijvoorbeeld Rembrandt, was hij een welvarend man. Hij schilderde wat de mensen wilde hebben. Liet het werk dan ook nog eens door leerling-schilders in zijn atelier uitvoeren en deed dan zelf de finishing touch. Wilde je een schilderij hebben dat alleen door Rubens was geschilderd, dan kostte je dat het achtvoudige. Slimme jongen, die Rubens. Dat zie je ook wel aan zijn “optrekje”.
Nog één must rest ons tijdens ons verblijf in België. En dat is …. het nuttigen van een puntzak friet, met mayonaise. De kunst is het om alle frieten in de mayo te dopen en de handen, maar vooral de mouwen, schoon te houden.
Nog een laatste bezoek aan het hotel om de bagage op te halen en dan lopen we via de Meir en de Keizerlei naar het station en nemen de trein terug naar het platteland in het hoge noorden van Nederland.
Dak

 

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑