Drentse Aa in januari en taart uit Barcelona

De weergoden zijn ons minder goed gezind vandaag. Het is grijs en miezerig. Koud is het niet. Ik loop mee met een wandeling van de Wandelsite. Ik ben vroeg, de waard van Café Popken Hollander doet de deur voor mij open. ‘Ik ben een beetje vroeg, zeg ik’. ‘Ik ben een beetje laat mompelt hij”. Langzamerhand druppelen de wandelaars, inclusief de organisator binnen. Na een kop koffie of thee laten we de gezellige warmte achter ons.
We passeren de Magnuskerk en stappen verder op de eindeloze zandpaden die dit gebied rijk is. Ook in grijstinten is het Drentse Aa gebied mooi.
Een horecastop is er in Oudemolen. De organisator trakteert op soep, maar omdat hij zijn pincode vergeten is, trakteren wij hem en delen de rekening. Eenmaal buiten schiet hem de pincode weer te binnen.
Ook de middag verloopt grijs. Een paar kilometer wordt van de geplande tocht afgesnoept, vanwege het weer. Rond de klok van vieren kunnen we aan de warme chocolademelk bij het café in Anloo, waar we vanmorgen de tocht begonnen. Troost vinden we in de goddelijke chocoladetaart die men hier serveert. Pallets vol met deze lekkernij arriveren regelmatig uit Barcelona. De mevrouw van het café, zegt dat de chocolade in Spanje veel puurder is dan in Nederland. Deze chocolade geeft de volle weldadige smaak aan de taart. Werd eerder een taart in 12 stukken gesneden, tegenwoordig is dat in 16 parten. Veel te machtig zo’n groot stuk. Het enige nadeel is dat zo’n smaller stuk taart gemakkelijk omvalt, dus het is een hele kunst de balans in de taartpunt te houden, aldus de mevrouw van het café. ‘Omgevallen lust ik het ook wel’, zeg ik en ‘trouwens van mij mag u ook wel gewoon weer in 12 punten snijden, desnoods neem ik het stukje dat overblijft mee in mijn broodtrommel’.

Goede voornemens? Plastic jutten!

In 2018 liep ik op het strand van Schiermonnikoog. Ik houd van jutten. Naast schelpen, stukken hout en veren, lag er veel plastic op het strand. Ik begon met het jutten van plastic. Na een uur wandelen had ik de zijvakken van mijn rugzak vol met plasticafval. Het probleem van de plasticsoep en de plastic afvalberg, lag uitgestald voor mijn neus.

Een paar jaar geleden liep ik met mijn zwager het Hollands Kustpad. We maakten er een gewoonte van om plastic flesjes en plastic zakken die we tegenkwamen op de dijken in Friesland en Groningen mee te nemen en elders weg te gooien. Het was bijna geen doen, zoveel rommel kwamen we tegen.
In Engeland werd, een paar weken terug, iedere strandbezoeker gevraagd een stuk afvalplastic mee te nemen van het strand. Het leverde een enorme berg op.

Brengt mij bij mijn voornemen voor 2019. Ik ga wandelend de plasticberg te lijf! Ik neem zelf zo min mogelijk plastic mee op mijn wandelingen. De plastic zakken die ik nog thuis heb en waar ik (nog) niet aan ontkom, neem ik mee tijdens tochten. Deze zakken vul ik met zwerfplastic en stop ik thuis bij het plastic afval, zodat het gerecycled kan worden. Wandelend de natuur bevrijden van plastic. Doe mee en ga ook plastic jutten!

 

Feestje

jubileum 001Je kunt alles in het leven geruisloos voorbij laten gaan, maar soms is het goed om stil te staan bij de dingen. Vandaag sta ik stil bij het 10-jarig bestaan van mijn weblog. Het beste vier ik dat met een wandeling, samen met andere wandelaars. Zoals bij alle wandelingen hebben zich trouwe oud gedienden aangemeld, alsook een paar mensen die ik langere tijd niet heb gezien en  zelfs iemand die helemaal nieuw is.

De eerste wandelaar brengt mij een 11-tal kaarsjes. Een voor ieder jaar en een elfde voor het jaar dat komen gaat. Feesten en symboliek, daar houd ik van. Ik steek ze aan en vind het een mooi veelzeggend beeld. Iemand anders brengt mij een roos. Rozen zijn altijd goed. Het gehele gezelschap en ook wandelaars die er niet bij kunnen zijn hebben geld bij elkaar gelegd voor een nader door mij te selecteren wadlooptocht. Wat een geweldige actie en wat een verrassing.

Ik zou haast vergeten op pad te gaan. Een rondje Dwingelderveld, Anserdennen loopt uit op een zeer natte overlevingstocht. De route pas ik ter plekke aan, want een deel ervan is onbegaanbaar. Het betekent dat we aan het eind van de wandeling helaas wel een lang stuk over de verharde weg moeten.
We pauzeren bij het Theehuys Ansersdennen. Altijd een prima plek voor een pauze. De stop die ik eigenlijk had ingepland moet ik bewaren voor een andere wandeling. En zo wordt  de cirkel wederom niet doorbroken. Ik  blijf voorlopig wandelen en schrijven.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑