Goede voornemens? Plastic jutten!

In 2018 liep ik op het strand van Schiermonnikoog. Ik houd van jutten. Naast schelpen, stukken hout en veren, lag er veel plastic op het strand. Ik begon met het jutten van plastic. Na een uur wandelen had ik de zijvakken van mijn rugzak vol met plasticafval. Het probleem van de plasticsoep en de plastic afvalberg, lag uitgestald voor mijn neus.

Een paar jaar geleden liep ik met mijn zwager het Hollands Kustpad. We maakten er een gewoonte van om plastic flesjes en plastic zakken die we tegenkwamen op de dijken in Friesland en Groningen mee te nemen en elders weg te gooien. Het was bijna geen doen, zoveel rommel kwamen we tegen.
In Engeland werd, een paar weken terug, iedere strandbezoeker gevraagd een stuk afvalplastic mee te nemen van het strand. Het leverde een enorme berg op.

Brengt mij bij mijn voornemen voor 2019. Ik ga wandelend de plasticberg te lijf! Ik neem zelf zo min mogelijk plastic mee op mijn wandelingen. De plastic zakken die ik nog thuis heb en waar ik (nog) niet aan ontkom, neem ik mee tijdens tochten. Deze zakken vul ik met zwerfplastic en stop ik thuis bij het plastic afval, zodat het gerecycled kan worden. Wandelend de natuur bevrijden van plastic. Doe mee en ga ook plastic jutten!

 

Feestje

jubileum 001Je kunt alles in het leven geruisloos voorbij laten gaan, maar soms is het goed om stil te staan bij de dingen. Vandaag sta ik stil bij het 10-jarig bestaan van mijn weblog. Het beste vier ik dat met een wandeling, samen met andere wandelaars. Zoals bij alle wandelingen hebben zich trouwe oud gedienden aangemeld, alsook een paar mensen die ik langere tijd niet heb gezien en  zelfs iemand die helemaal nieuw is.

De eerste wandelaar brengt mij een 11-tal kaarsjes. Een voor ieder jaar en een elfde voor het jaar dat komen gaat. Feesten en symboliek, daar houd ik van. Ik steek ze aan en vind het een mooi veelzeggend beeld. Iemand anders brengt mij een roos. Rozen zijn altijd goed. Het gehele gezelschap en ook wandelaars die er niet bij kunnen zijn hebben geld bij elkaar gelegd voor een nader door mij te selecteren wadlooptocht. Wat een geweldige actie en wat een verrassing.

Ik zou haast vergeten op pad te gaan. Een rondje Dwingelderveld, Anserdennen loopt uit op een zeer natte overlevingstocht. De route pas ik ter plekke aan, want een deel ervan is onbegaanbaar. Het betekent dat we aan het eind van de wandeling helaas wel een lang stuk over de verharde weg moeten.
We pauzeren bij het Theehuys Ansersdennen. Altijd een prima plek voor een pauze. De stop die ik eigenlijk had ingepland moet ik bewaren voor een andere wandeling. En zo wordt  de cirkel wederom niet doorbroken. Ik  blijf voorlopig wandelen en schrijven.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑