About Argyll and Bute (3)


Bij de Campbells genieten we wederom van een heerlijk ontbijt, een magnifiek uitzicht en Schotse muziek op de achtergrond. Op de derde en tevens laatste ochtend is er een kaasplankje voor ons klaargezet. Islay was ooit een kaaseiland, maar verloor haar kaasindustrie. Zie dit artikel in de Guardian 

Islay staat verder bekend als het whiskyeiland. Er zijn maar liefst negen werkende distilleerderijen op Islay. De whisky’s zijn bekend om hun rokerig en turfachtig karakter. Het eiland trekt veel mannenclubjes aan, die vooral geïnteresseerd zijn in de proeverijen. Natuurlijk bezoeken wij ook een destilleerderij en wel die van Laphroig. Dat bezoek bewaren we tot vrijdag.

Ter kennismaking gaan we op donderdag naar het sympathieke eclectisch streekmuseum van Port Charlotte. Het museum geeft een  beeld van de geschiedenis van en het leven op Islay. Van alles is hier te vinden, over schipbreuken, Islay in de oorlogen, kleding, werktuigen etc. Je kijkt je ogen uit.

’s Middags rijden we naar Kidalton. Hier staat een gaaf exemplaar van een Keltisch kruis bij de ruïne van The Old Church. We leunen tegen de door de zon opgewarmde muren terwijl we onze sandwiches eten. Vicki heeft daslook meegenomen en dat maakt de sandwiches nog lekkerder dan ze al waren. Na een korte wandeling, gaan we naar de andere kant van het eiland en  bezoeken de Mull of Oa. Hier zij spectaculaire kliffen. We hebben een adembenemend uitzicht op het Schotse vasteland en Ierland. Avonds eten we in het gezellige Bridgend Hotel.

De laatste dag op Islay toont een heel ander karakter van het klimaat. Het is koud, het stormt en regent. Eerst gaan we naar de destilleerderij van Laphroig. Het is prima weer voor een klein hartverwarmertje. Dan brengen we een bezoek aan Finlaggan, the ancient seat of The Lord of the Isles. Hier bevinden zich de ruïnes van Finlaggan Castle en Kilfinlaggan Chapel. Het heeft een rijke historie. De overblijfselen zijn een paar honderd meter van het bezoekerscentrum maar wie zich buiten waagt, keert drijfnat en steenkoud terug.
Even verderop springen we uit de bus voor een bezoek aan de Woollen Mill. Hier worden beroemde tweeds geweven die in menig film (o.a. Warhorse, Braveheart), terug te zien zijn. We zien op de foto’s dat, evenals bij Laphroig, prins Charles een regelmatig bezoeker is. Er wordt uitgebreid geshopt en alle dames zijn blij en gelukkig!

Terug in de B&B is er nog wat tijd over om een klein wandelingetje te maken. Ik hijs me in mijn regenpak en trotseer de storm. Later worden we opgehaald om te gaan eten in The Port Charlotte Hotel. Voordat we ons daar melden struinen we nog wat rond bij Ardnave Point, waar we eigenlijk een wandeling zouden maken. Jammer dat het daar, vanwege het weer, niet van gekomen is. Fijn dat we er toch nog even kunnen kijken, het is er prachtig. Inmiddels is het droog en komt de zon tussen de wolken tevoorschijn. “If you don’t like the weather, just wait five minutes”.

De volgende dag gaan we aan boord van de ferry in Port Ellen. De zee is blauw en de zon schijnt uitbundig. Zo kan het hier gaan. Vicki laten we achter, zij gaat wandelen op Jura. De terugreis naar Glasgow gaat via de Trossachs en Loch Lomond. Sheri en Mike stappen uit in Inverary om het kasteel aldaar te bezoeken. In Glasgow neem ik afscheid van Robina, Carol en Michele en reis ik probleemloos terug naar Nederland, waar ik weer gewoon Nederlands kan praten. En dat is toch ook wel weer awesome!

About Argyll and Bute (2)

 

We hebben elkaar gedurende de eerste dagen van onze vakantie aardig leren kennen en hebben veel plezier. Op reis zijn met een groep(je), bevalt me beter dan gedacht. Het is mooi om te ontdekken dat Canada en Australië te maken hebben met dezelfde sores als de Europeanen; klimaat, milieu, werkdruk, kosten van de gezondheidszorg en vergrijzing; om maar wat luchtige gespreksonderwerpen te noemen. En natuurlijk is Trump ook veelbesproken tijdens deze trip. Hilarisch zijn de discussies over hoe een bepaald woord uit te spreken; pecannoten, pecans kent vele variaties in de Engelse taal en zo zijn er nog veel meer uitspraakdingetjes.

Op dinsdag hebben we te maken met een grijzer weertype en buien. We maken een wandeling door The Glen Nant Oakwoods. In de 18e eeuw was dit productiebos om de nabijgelegen ijzergieterij van houtskool te voorzien. Het bos is een weelderige oase van groen en de bomen zijn bedekt met de meest fantastische mossen. Je zou hier volgens de borden reusachtige mieren kunnen tegenkomen; wij zien ze niet. Misschien zijn ze toch kleiner dan verwacht. Na de wandeling rijden we naar de voormalige ijzergieterij en picknicken terwijl het miezert. We bekijken in eigen tempo de gerestaureerde gebouwen van de ijzergieterij. Ter afsluiting volgt nog een wandeling naar Loch Etive en een bezoekje aan een zalmrokerij.
Ik maak voor het diner nog een wandelingetje door Oban, want dat was er nog niet van gekomen. Het vierde restaurant op rij is wederom prima. Ik durf nu wel te beweren dat je in Oban goed kunt eten. Vanavond sluit Vicki aan bij het gezelschap; een leuke jonge schotse meid, die  gaat gidsen voor de reisorganisatie en met ons meereist naar Islay.
Voordat we per ferry naar het whiskyeiland afreizen zijn er een aantal stops en korte wandelingen in Kilmartin Glen. Dit dal is het mekka van prehistorische overblijfselen en ruïnes uit de ijzertijd. We bezoeken een steencirkel, verschillende graven (steenhopen) en bewerkte stenen. Verderop in het dal ligt Dunadd, een fort uit de ijzertijd en het belangrijkste van het Keltische koninkrijk Dalriada tussen de vijfde en negende eeuw.

In 478 maakte Fergus MacEr het fort het middelpunt van het Keltische Dalriada. Dalriada werd gesticht door migranten uit Ierland, de Scotti. Het fort heeft minstens twee belegeringen meegemaakt en werd later doelwit van plunderende Vikingen, zodat er voor een andere hoofdstad werd gekozen. Dunadd Fort is gelegen op een rotshoogte van ruim 53,5 meter hoog en de klim naar boven over de natte en gladde rotsen is een uitdagende. In het bovenste deel van het fort bevinden zich een in steen uitgehakte voetafdruk en een bassin, wellicht om regenwater op te vangen. Van de voetafdruk gaat het verhaal dat deze een rol speelde wanneer een koning werd gekroond. Dit werd nooit bewezen. Een lokale legende verhaalt dat de keltische held Ossian de voetafdruk achterliet toen hij over de heuvels van Rhudil naar Dunadd liep. Ik ga in de voetafdruk staan en ben even de koningin van Dalriada.
We zetten koers naar Kennacraig en passeren het pittoreske Tarbert, waar ik in 2014 al eens was. In Kennacraig begint onze twee uur durende overtocht naar Islay met een veerboot van Caledonian McBrayne.  Ik vind het een mooi moment om stroopwafels uit te delen, die ik voor de gelegenheid in mijn koffer heb gedaan. Met stroopwafels maak je goede sier in het buitenland. En hoe ze het woord stroopwafel uitspreken! Vanaf nu noem ik ze ook stroepwaffels. In twee uur tijd kun je rustig dineren aan boord en af een toe een blik werpen op het voorbijdrijvende landschap. We varen naar Port Askaig, aan de andere kant van het water ligt buureiland Jura.
Na aankomst worden we afgezet bij onze bed and breakfast. Ik ben met Sheri en Mike en Michele te gast bij de familie Campbell in Lyrabus Croft dat uitkijkt over Lochindaal, met aan de overzijde de hoofdstad van Islay, Bowmore. We hebben twee dagen om Islay te verkennen.

About Argyll and Bute (1)

 

Al een aantal jaren lonkt het wandelprogramma van de Schotse wandelorganisatie About Argyll. Wat me tegenhoudt is dat ik helemaal niet zo’n groepsmens ben. Toch trek ik dit jaar de stoute schoenen aan en boek een week Higlands and Islands. Op 5 mei vertrek ik naar Glasgow. Naast me in het vliegtuig zit een discjockey uit Roemenië die in de nacht van zaterdag op zondag “draait” in een Schotse club. Ze schijnt beroemd te zijn in het circuit en vertelt me dat ze vliegangst heeft, maar dat ze dit keer iets kalmerends heeft ingenomen. Gelukkig maar, want ik ben zelf ook niet zo’n held in het vliegtuig en een hysterische buurvrouw zou daar zeker geen goed aan doen.
Op Glasgow International Airport word ik opgehaald door de gids van deze week, Robina. In het busje is het reisgezelschap met mij compleet. Mike and Sheri uit Canada, Carol uit de omgeving van Londen en Michele uit Australië. Ik geef iedereen een hand. Daar kijkt men wat vreemd van op. Les 1 in verschillen in gedrag op de verschillende continenten; er zullen nog vele lessen volgen deze week.

We zetten koers naar Oban. Langs Loch Lomond gaat de reis naar Glencoe, het beroemde beeldschone, te drukke dal. Het liefst zou ik op een autoloze zondag met paard en wagen deze route afleggen. De Australische is verrukt over de sneeuw die nog op sommige bergen ligt. In de omgeving van Perth, waar zij woont, sneeuwt het nooit. Na 3,5 uur rijden komen we aan in Oban, waar we 4 nachten zullen verblijven in Hawthorn Bank Guesthouse. Ik heb een heel klein, maar fijn kamertje op de benedenverdieping. Ik voel me er helemaal senang. ’s Avonds eten we bij een visrestaurant met uitzicht op het eiland Mull.

Elke avond vullen we een formulier in waarop we aangeven hoe we ons ontbijt de ochtend erna het liefste willen. De ontbijten zijn zoals het Schots ontbijt betaamt; continental or full cooked. Na de gezonde ronde met yoghurt, muesli en fruit zijn daar bacon, eggs, sausages, tomatoes en toast of een variatie daarop: scrambled eggs met zalm, of the daily special met romige champignons en een gebakken ei op grof brood. Ik ben dol op het Schotse ontbijt! Op speciaal verzoek komt Marmite op tafel, waarover wederom een levendige uitwisseling ontstaat. Marmite in Engeland, Vegamite in Australië en een Nederlandse die niet begrijpt waarom men dit in vredesnaam op brood smeert. Jak!

Op zondag is het prachtig weer. We varen met een kleine ferry naar Kerrera. Kerrera is een eiland van de Buiten Hebriden, met een bewonersaantal van 45. Op Kerrera staan de overblijfselen van een kasteel, Gylen Castle; ons wandeldoel van vandaag. Al snel verlaten we de geplaveide route en volgen de westkant van het eiland naar de uiterste punt, waar het kasteel, heel strategisch haar plek heeft gekregen. Het is heerlijk struinen, klimmen en klauteren, met uitzicht op de oceaan. We lunchen in de buitenlucht. Het lunchpakket bestaat uit zalige sandwiches, met Cheddar, zalm o.i.d., fruit, een zakje chips en een stukje brownie, flapjack of spongecake en een reep. Het is steeds weer een verrassing en een enorme verwennerij dat alles voor je klaar staat.
Na de pauze doemt het kasteel op. De ligging ervan en ons uitzicht erop zijn indrukwekkend. Het is nog een half uur lopen voor we de muren ervan kunnen aanraken. Langs de oostkant van het eiland lopen we terug naar de ferry. De gele brem bloeit uitbundig en we hebben een geweldig uitzicht.

Op maandag volgt de boottrip naar de eilandengroep de Garvellachs. We varen met een kleine boot, langs majestueuze kliffen, een vuurtoren op een eiland en gaan aan land op Eileach an Naoimh, Schots-Gaelisch voor Holy Island. Hier vind je de overblijfselen van een oud Keltisch klooster, gesticht door St. Brendan in 542. Het is nog een hele toer om met het kleine bootje aan te meren. We moeten vanaf het bootje op een rots springen en kruipen dan verder omhoog; spannender zal het deze week niet worden. We picknicken op het eiland, hebben nog wat tijd om rond te struinen en halen halsbrekende toeren uit om weer op het bootje te komen. ’s Avonds wacht ons wederom een restaurant in Oban.

Gevonden!

En ineens wist ik het weer, het uitzicht dat me ruim dertig jaar geleden zo geraakt heeft.  Het uitzicht op Loch Maree. Het is niet veranderd. Ben ik veranderd? Misschien; door schade en schande wijs geworden. Maar eigenlijk ben ik na al die jaren nog steeds dat meisje dat zich verwondert over de magie en de kracht van de natuur en daar  zielsgelukkig van wordt.

???????????????????????????????

Applecross revisited

schotland (klein2) 095
De weg naar Applecross is een begrip voor avontuurlijke motorrijders en automobilisten. Tot de 20e eeuw was Applecross alleen te bereiken via de zee of via een van de meest verraderlijke bergpassen van Schotland: Bealach na Ba (Pad van het vee). Deze bergpas overbrugt 626 meter tot onder de berg Sgurr a’ Chaorachain (774 m). Aan het begin van de weg staat een bord dat onervaren automobilisten ervan moet weerhouden naar boven te gaan. Wij twijfelen geen moment. Of laat ik zeggen, Laurens twijfelt geen moment en zet het gas erop. Er volgt een rit over een smalle weg met adembenemende uitzichten. Helaas hoe hoger we komen hoe meer wolken ons het prachtige uitzicht ontnemen en eenmaal boven staan we gewoon met ons hoofd in de wolken en hebben nul uitzicht. Op het moment dat we de wolken weer uit zijn blijkt ook de afdaling prachtig te zijn. Eenmaal beneden wacht daar het dorp Applecross. Applecross is ook te bereiken via een kustweg die de kustlijn van Loch Torridon en de Innersound volgt. Ook mooi.
De dag voordat we vertrekken is het prachtig weer en is de lucht blauwer dan blauw. Ik kijk Laurens aan en vraag: “zullen we het nog een keer doen? De weg naar Applecross, bedoel ik”. En hij zegt geen nee.  We gaan nogmaals het prachtige rondje, opdat wij het ons nog lang zullen herinneren. En dat zullen wij ons zeker.
SONY DSC

schotland (klein2) 101

Gecalcificeerde zeewierstranden

Bij Culduie liggen twee bijzonder mooie stranden, Coille Ghille en Ardbain. Deze  bestaan uit verkalkt zeewier. De strandjes liggen aan een wilde zee. Eerst lijkt het of het hier eindigt, in de verste verte is geen land te zien. Maar naarmate we langer in de buurt van de strandjes vertoeven en de zon door de wolken breekt doemt daar ineens een eiland uit zee op. Het is Raasay. Het is heerlijk struinen, scharrelen en jutten op de strandjes. Het is eb en alle kieren en gaten van de rotsen zitten vol met zeediertjes. Zee en strand het verveelt nooit.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Inverewe garden

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Een vakantie in het Verenigd Koninrkijk is niet compleet zonder een bezoek aan een tuin. Even voorbij Kinlochewe ligt Inverewe Garden. Door de ligging aan de warme golfstroom en het door de eerste eigenaar aangelegde bos, dat dient als windvanger, kunnen hier tropische planten en bloemen naar hartelust groeien en bloeien. In 1862 is de Schotse landeigenaar Osgood Mackenzie begonnen met de aanleg van de tuin. Later zette zijn dochter zijn werk voort en uiteindelijk kwam de tuin in handen van de National Trust for Scotland. Een van de hoogtepunten is de Wollemi Pine, een van de oudste en meest zeldzame planten ter wereld, waarvan de geschiedenis teruggaat tot in de tijd van de dinosauriërs. Verder zijn er  klaprozen uit de Himalaya,  eucalyptus uit Tasmanië en rhododendrons uit China en Nepal. En natuurlijk een fantastische moestuin. Mede door de prachtige ligging, is Inverewe garden een bezoek waard.

Old Man of Stoer

SONY DSC SONY DSC SONY DSCSONY DSC

Een single track road leidt vanaf Lochinver naar een parkeerplaats aan de voet van Stoer Head lighthouse. Er staat een bord, 3 kilometer naar de Old Man of Stoer. Eigenlijk hebben we niet veel voorwerk gedaan voor deze wandeling, dus we hebben geen idee wat of wie die Man of Stoer nou eigenlijk is. We volgen de wandeling over het klif, boven de vuurtoren en zien vooralsnog niets waarvan wij denken het de Man of Stoer zal zijn. Het is warm en het is behoorlijk klimmen en klauteren. Het uitzicht op de rotsachtige kust is magnifiek. En dan opeens rijst daar uit zee, The Old man of Stoer.  Het is een zogenaamde zeestack. Een stack is een verticale zuil van gesteente langs een kustlijn.
Je kunt nog verder de kaap op. Met enige tegenzin hijs ik mijzelf naar boven. Maar o, wat ben ik blij dat ik niet voortijdig ben teruggegaan. Sommige uitzichten zijn zo mooi, dat ze je tot tranen toe kunnen roeren. Deze vakantie had ik er vaker last van en nu dus ook. Wat een prachtige wereld, wat een cadeautje om hier te zijn.

SONY DSC SONY DSC

Hot smoked and soaked

Dikke dreigende wolken aan de hemel. We nemen voor de zekerheid maar een regenjasje mee. Vandaag hebben we twee kortere wandelingen in gedachten. De eerste  lopen we op het schiereiland bij het pittoreske Shieldaig. Wat een beeldschoon dorp. Hoewel we een buitje moeten doorstaan, valt het met het weer nog alles mee. We hebben afwisselend uitzicht op Loch Shieldaig en Loch Torridon en achterliggende bergen. Een rondje dorp levert nog een portie hot smoked salmon op. Zo uit het water, in je mond. Nou ja, bij wijze van. Hot smoked, wil zeggen dat het goed doorrookt is in het hete deel van de rookoven. Weer zo’n typisch Schots dingetje.
De tweede wandeling begint een stukje verderop en heeft de klinkende naam “Aird Mhor and the Falls of Balgy”. Het eerste deel van de tocht loopt langs Loch Torridon. Het begint langzaam wat te regenen, maar dat duurt niet lang. De regen gaat traploos over in stortregenen. Dat kan het dus ook hier.
Drijfnat bereiken we de Falls of Balgy. Zelfs met dit weer is het er mooi. We moeten omhoog klimmen bij de watervallen. Even verderop gaan we langs Loch Damh, via een heel smal paadje over kletsnatte rotsen, dwars door struiken. Uiteindelijk komen we uit bij een strandje, daar voert een verharde weg ons terug naar de auto. We kunnen onszelf uitwringen.

Echt mijn ding

Omdat taal zeg maar echt mijn ding is vraag ik een Schotse onderwijzeres, met wie we in gesprek raken, hoe het staat met het leren van talen op de Schotse scholen. Zij kan me vertellen dat steeds meer scholen Gaelic op het programma hebben staan. Zij vindt het jammer dat daardoor buitenlandse vreemde talen minder deel uitmaken van het onderwijsaanbod. Aan de andere kant begrijpt ze dat het niet alleen gaat om het behoud van de taal, maar meer nog om het behoud van cultuur.  Schots-Gaelisch of, in de taal zelf: Gàidhlig, is een  taal die wordt gesproken door de Gaels, een Keltische stam in de Schotse Hooglanden. Slechts zo’n 60.000 mensen beheersen deze taal, die ook weer plaatsgebonden varianten kent. Omdat het enkel in Noord-Schotland en op enkele eilanden (waaronder de Hebriden) wordt gesproken, wordt het ook wel Highland-Gaelic genoemd. De taal werd in de 3e eeuw vanuit Ierland naar Schotland gebracht en is daar tot op de dag van vandaag een minderheidstaal. De enige plaats ter wereld waar het Schots-Gaelisch nog een meerderheidstaal is, is op de geïsoleerde Buiten-Hebriden. (bron: Wikipedia)

Omdat naast taal, muziek zeg maar ook echt mijn ding is, koop ik op het eiland Eigg, waar een van de muzikanten vandaan komt,  een c.d. van Dàimh. De band timmert behoorlijk aan de weg en is op menig groot folkfestival te zien en te horen, ook overzees. Op de cd “Turnship” staan een aantal songs in het Gaelic dialect uit de omgeving van Ballachulish.

Schokkende beelden

SONY DSC
……. nou en in Gairloch gingen we toen op een bootje om haaien, dolfijnen, zeeotters en bruinvissen te spotten. Maar ja die hadden wel wat beters te doen vandaag. We zagen wel zeehonden, meeuwen in soorten en maten en Jan van Genten, Jannen van Gent, zo u wilt,  maar daar bleef het ook bij. Alhoewel het boottochtje op zich ook wel wat had.

Schotland 2014; Take a walk on the wild side

SONY DSC

Tijdens de tweede week van onze vakantie in Schotland bivakkeren wij in een huisje aan de voet van de Beinn Eighe. In het gelijknamige National Park, staat maar één vakantiebungalow en die hebben wij gehuurd. Het huisje staat aan de weg van Kinlochewe naar Torridon in de provincie Wester Ross. Niet alleen qua ligging is het een ideale plek ook het huisje zelf is top. Ruim voorzien van alle gemakken en super schoon. En als we dan één ongemak moeten noemen dan kunnen we alleen de midgets bedenken, die in groten getale rond het huisje zwermen. Maar goed dat weet je als je naar Schotland op vakantie gaat, daar zitten van die kleine inimini monsters die je het leven erg zuur kunnen maken. Ik heb begrepen dat de Schotten de torn van de midgets over zichzelf hebben afgeroepen door in het verleden te veel bomen te kappen. Als gevolg daarvan is het het land tot één groot moeras verworden.
Het is de bedoeling dat we deze week veel gaan wandelen. Thuis heb ik verschillende wandelingen uitgeprint van http://www.walkhighlands.co.uk. Een ideale site voor iedereen die in Schotland wil wandelen. Wandelingen in soorten en maten in heel Schotland en allemaal gratis uit te printen. Onze eerste tocht start een stukje verder aan dezelfde weg als waaraan het huisje ligt. We lopen een wandeling van 9 kilometer rond Loch Coulin en Loch Clair. Het is een bijna vlakke wandeling, gedeeltelijk over een verhard pad,  met mooie uitzichten op Beinn Eighe. Waar het verharde pad ophoudt staat een hek. Bij het hek staat een hondje dat vanaf dit punt gezellig met ons mee gaat. Het is een zelfverzekerde Jack Russell, die hier de weg beter weet dan wij. Eigenlijk loopt ze voortdurend voorop. Ik denk dat ze ons de weg wil wijzen. Op een gegeven moment zijn we haar kwijt. Tot ze even later, met iets ondefinieerbaars in haar bek, ons weer gezelschap komt houden. We willen niet weten waar zij zo hartstochtelijk op kauwt, het lijkt een rauwe vis of een poot van iets. Aan het eind van de wandeling blijft ze achter bij de huizen die daar staan en bij een paar andere honden, in afwachting van de volgende wandelaars. Je weet immers nooit of er iets te halen valt.

SONY DSC

 

 

Schotland 2014; the WOW-factor!

Dertig jaar geleden  gingen wij in Schotland over op B&B toen wij  onze tent als een ballon aantroffen op een vrijwel verlaten camping. Storm en regen teisterden ons tentje en we hielden toch al niet zo van kamperen. Een overnachting in B&B kostte toen bijna niks. Het waren vooral mensen die een kamertje in huis over hadden en wel een extra centje konden gebruiken. Een keer maakten we mee, dat de eigenaresse in een caravan in de tuin sliep en alle kamers in huis gedurende de zomer verhuurde. Tegenwoordig is ook het fenomeen B&B meegegaan in de vaart der volkeren en hebben sommige B&B’s meer weg van een hotel dan van een gastenkamer bij mensen thuis. Op onze vakantie naar Schotland besluiten we de eerste week gebruik te maken van deze vorm van gastvrijheid. Het is altijd weer een verrassing waar je terecht komt en wij kunnen ons echt verheugen op zo’n lekker uitgebreid schots ontbijt. We weten ook dat we daar na vijf keer flauw van zijn, dus vijf overnachtingen in B&B is genoeg.

schotland kleine camera 011

20140707_172759Onze eerste Bed & Breakfast, Edencoille, is in Kinlochleven. Na een mooie tocht ernaar toe,  wacht daar een kleine kamer, voorzien van alle gemakken en vooral van veel welkomstcadeaus. Zo vinden we daar een uitgebreid pakket met shampoo, zeepjes, douchemuts en naaigerei; voor ons allebei een eigen pakket. We krijgen een mierzoet gebakje aangereikt met jam en slagroom.  Wij houden daarvan. Op onze nachtkastjes staan bakjes met chocolaatjes. Het is gebruikelijk dat een B&B ook de mogelijkheid heeft om een kopje thee of koffie te maken. Er is dus altijd oploskoffie, suiker, melk, er zijn theezakjes en er staat een waterkoker. Meestal netjes afgepast voor twee personen.  Nou hier dus niet. Hier is niks afgepast, maar is van alles veel. Zo ook van zeep, shampoo en conditioner in de badkamer. Een voorraad voor een heel jaar. Veel wandelaars strijken er neer, omdat de B&B gelegen is aan de Westhighland Way, de lange afstandswandeling van Glasgow naar Fort William. Je loopt zo even naar het dorp om een hapje te eten in de lokale pub. De volgende ochtend zijn de wandelaars zo goed als verdwenen. Alleen een Belgisch echtpaar doet rustig aan voordat het op pad gaat naar Fort William.

De avond ervoor hebben we al mogen kiezen van de ontbijtkaart die deze B&B heeft. Ik kies  dus niet voor een standaard Schots ontbijt, maar bezwijk voor “scrambled eggs and smoked salmon”. Daarnaast is er nog een ruime keuze aan “cereals, fruit, toast, fresh baked rolls, homemade scones en homemade jams and marmalade”. Laurens begint direct zoals het hoort aan een full Scottish Breakfast met “bacon, egg, sausage, black pudding, potato scone, tomatoes, mushrooms, and hash brown”. Na een amicaal afscheid, we zien de eigenaresse voor het eerst, maken we ons uit de voeten. Ik zou zeggen, prima B&B, op sommige fronten wat “over the top”.

schotland kleine camera 018SONY DSC
 De volgende B&B Oatfield House, op Kintyre, in de buurt van Campbeltown is om onverklaarbare reden lastig te vinden. Als we het spoor al een tijdje bijster zijn, blijken we al een half uur te ver door te zijn gereden en zijn we er gewoon langs gekomen. Wat ons daar te wachten staat, maakt dat we onze zoektocht snel vergeten zijn. Wat een formidabele accommodatie en plek. In 1780 liet een gepensioneerde kapitein het huis bouwen. Sinds een aantal jaren is het in het bezit van de huidige eigenaars. Het is statig, met dikke tapijten op de trappen en in de lange gangen. We voelen ons alsof in een t.v. serie beland. Veel hout en gebloemd behang. De bibliotheek staat ook ter onze beschikking en aangezien wij de enige gasten zijn voelen wij ons heer en meester op de comfortabele Chesterfields. Het haardvuur is voor ons aangemaakt, niet zozeer tegen de kou, maar meer voor de gezelligheid. Er is koffie met chocolade.  Overal in het huis hangen diploma’s aan de muur en foto’s van familieleden. Dat nodigt ons uit tot het maken van een familieanalyse. Het verhaal is waarschijnlijk mooier dan de realiteit.De slaapkamer is  ruim, evenals de badkamer en beiden zijn in stijl ingericht. De handdoeken zijn wellicht wat stug, maar dat heeft een reden. De eigenaresse maakt uit milieuoverwegingen geen gebruik van een droger, maar droogt de handdoeken boven de AGA in de keuken of buiten in de wind. Het ontbijt is prima voor elkaar. Na de cereals zijn er spek, eieren, worstjes, tomaat en toast. Het ontbijt wordt geserveerd in de eetkamer met uitzicht op de riante tuin.  We zouden hier graag nog een nachtje blijven, maar we vertrekken naar ons volgend reisdoel.

schotland kleine camera 099 schotland kleine camera 101Op Mull hebben we een overnachting geboekt in Ardnesshouse in Bunessan. Wat als eerste opvalt is dat het smetteloos schoon is in deze B&B. Niet dat dat bij die andere twee niet het geval was, maar hier valt het heel erg op. De B&B is gevestigd in een ongezellige grijze bungalow met een mooi uitzicht op de Sound of Ross. Alles gelijkvloers, dat wel. In vergelijking tot de eerste B&B is alles hier juist erg afgemeten. De eigenaresse is vriendelijk en verder is het ook wel prima, maar het heeft niet dat beetje extra, dat de andere twee B&B’s wel hadden. Ook het ontbijt is prima, maar redelijk standaard. De tafel is nogal klein om met andere gasten te delen en ik krijg het er een beetje benauwd van. Ofwel niet die “wow-factor”, die de omgeving wel heeft. Zoals  in een eerdere blog al genoemd: Mull is erg mooi.

schotland kleine camera 119 schotland kleine camera 118Onze laatste B&B Glencairn House  is in Morar, aan de Coastal route richting Mallaig. We zullen hier twee nachten blijven. De ontvangst is allervriendelijkst met scones en zelfgebakken koekjes en ook wanneer we de tweede dag terugkeren staat er iets lekkers klaar voor ons. Er is een grote, moderne en lichte gemeenschappelijke ruimte. Hier maken we kennis met Barbara en Bob, Schotten uit Glasgow, die hun “wedding anniversary” hier vieren. Wij delen mee in champagne, bier en wijn. Het wordt een heel gezellige avond in deze B&B. Het ontbijt is prima. Allerlei traditionele schotse specialiteiten worden aangeboden, die je al dan niet de dag ervoor kunt kiezen van een lange lijst. Zo is er black pudding, een soort warme bloedworst, white pudding bestaande uit vet en havermout en fruit pudding, een soort white pudding maar deze variant bevat ook nog eens fruit en suiker. Onze kamer is niet ruim en best wel warm, maar we zijn hier ook tijdens een paar hele warme dagen. De badkamer daarentegen is ruim. De omgeving is erg mooi. Ook hier zouden we graag nog een keer terug gaan.

http://www.kinlochlevenbedandbreakfast.co.uk
http://www.oatfield.org
http://www.isleofmullholidays.com
http://www.glencairn-house.com

 

 

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑