Bijna alles zit mee van Oldenzaal naar Enschede

Twente
De regen komt vandaag met bakken naar beneden. Piet Paulusma voorspelde dit weer gister ook, maar had het helemaal bij het verkeerde eind. In Twente was het prachtig wandelweer. Met een vijftal wandelaars liepen we het eerste stuk van het Overijssels Havezatenpad. Voor mij was dit het laatste stuk. Op een of andere manier was de etappe van Oldenzaal naar Enschede steeds blijven liggen. 

Toiletten zijn schaars geworden op Nederlandse stations. Het tegenover het station gelegen ziekenhuis biedt uitkomst. We kunnen niet alleen van de toiletten, maar ook van de koffiecorner gebruik maken. Dit moet de Twentse gastvrijheid zijn. 

We gaan op pad in een behoorlijk tempo. Ik klets te veel, mis een aanwijzing en zit ineens niet meer op het Havezatenpad maar op het Marskramerpad. Het is in deze omgeving echt opletten. Naast het Havezatenpad en het Marskramerpad, kruis je ook nog de Handelsweg en het Twentepad.

Konijn
Het duurt dus nog een uurtje langer voor we aan de koffie zitten bij de Judithhoeve. Bij de Judithhoeve zijn er honden, kippen en konijnen in alle formaten. Als je niet oplet wordt je appeltaart van je bordje gegeten. Na deze stop zetten we de pas er flink in. Over essen, door bos in een landelijk gebied. Een afwisselende tocht. Na de laatste pauze op het plein van Lonneker is het nog 8 kilometer naar station Enschede Drienerlo. 

Op deze regenachtige zondag geniet ik na van de mooie wandeldag en het goede gezelschap. Er zijn van die dagen dat alles mee zit. Je zou vandaag haast denken dat je het gedroomd hebt.

Wimt
Campus Universiteit Twente, kunstwerk van Wim T. Schippers 

Overijssels Havezatenpad (van Dalfsen naar Zwolle)

Soeslo 
Er ligt nog een stukje Havezatenpad op de plank, dat ik nog niet gelopen heb. Reden: honden zijn verboden op een groot deel van het traject Dalfsen -Zwolle. Omdat ik vakantie heb en alleen lopen ook niet alles is, heb ik medewandelaars van een tweetal wandelclubjes bij elkaar gezocht om de route te lopen. De clubjes hebben vooral veel vooroordelen over elkaar, hoor ik achter mijn rug.

De mol 
Historie schrijf ik niet met deze matige wandeling. Het eerste deel van Dalfsen naar restaurant de Mol, is een mooi stuk. Dit deel van het Havezatenpad doet in ieder geval de naam van het pad eer aan. Het is het traject met de meeste havezaten. We passeren achtereenvolgens Den Berg, Mataram, De Horte en Soeslo. Het tweede deel loopt voor een groot deel, langs een drukke weg, over het recreatieterrein Wijthmenerplas en langs een golfbaan naar Zwolle. Ook de aftakroute naar het station biedt weinig interessants. Zelfs de wandelaars die bekend zijn in Zwolle, kunnen er niets van maken.

In de trein terug van Zwolle naar Dalfsen vraagt een jongen van een jaar of 14 of ik in Dalfsen woon. Ik zeg dat ik van Dalfsen naar Zwolle ben komen lopen en nu mijn auto ga ophalen. De jongen kijkt me ongelovig aan. "Zo'n end?" vraagt hij me. "Die is gek", zie ik hem denken. En ik moet hem een beetje gelijk geven.

Het is …..

Regge 
Het is maandagmorgen en ik sta al vroeg op het station van Ommen. Voor het eerst na lange tijd trek ik de handschoenen aan en trek ik de rits van mijn jas omhoog. Het is fris. Beelden van de lange laatste winter komen boven. Ik heb herfstvakantie en het lijkt een uitgelezen dag om een etappe van het Overijssels Havezatenpad te lopen. Zo her en der wil ik nog wat eindjes aan elkaar knopen, die tot op heden bleven liggen. Het stuk van Ommen naar Nijverdal is 31 kilometer. Ik loop de eerste 10 kilometer met de hond en neem dan de bus terug. De route gaat over bekend terrein. Welke wandelaar kent de omgeving van Ommen niet? Is het niet van het Pieterpad of het Havezatenpad dan toch wel van een andere wandeling. Ik loop langs de Steile Oever, over landgoed Eerde en dan naar de Regge, waar je heerlijk langs het water kunt sjouwen. Een landschap in herfsttooi. 
  
Eerde 
Het is dinsdagmorgen en ik sta al vroeg op het station van Ommen. Ik laat mij, wederom met hond, naar het punt rijden, waar ik gister halt hield. Ik heb de smaak te pakken en ik besluit het andere stuk van de etappe te lopen. Het is nog 21 kilometer naar Nijverdal.
Daar is de Regge weer. Aan mijn rechterhand zie ik in de verte de Lemelerberg liggen. De etappe bestaat uit een kaarsrecht stuk langs het water. Later kom ik in een gebied terecht waar Natuurmonumenten de oude meanders in ere herstelt. Via mooie boerenpaden, met uitzicht op de, op een stuwwal gelegen, Rhaander Esch, keer ik terug bij de Regge. Na Hellendoorn en Hulsen gepasseerd te zijn, kom ik aan op het station in Nijverdal. 1 uur en 10 minuten en twee keer overstappen later ben ik weer terug in Ommen.

Regge2 

De koe bij de horens …..

'Horens
' t Is aardig weer. Een zonnetje schijnt tussen de wolken door. Ik houd van de Nederlandse wolkenluchten dus vat ik de koe bij de horens en trek opnieuw de wandelschoenen aan. Op het programma staat de tweede helft van de weekendwandeling van het Overijssels Havezatenpad in het Land van Vollenhove. Het is lang geleden dat ik daarvan het eerste deel liep. Laaiend enthousiast was ik toen niet, kan ik me herinneren. Eens kijken wat de dag vandaag brengt.

Overijssel
In Vollenhove neem ik de bus naar Zwartsluis. De hond heb ik dit keer thuis gelaten. Ik vermoed dat het veel over de weg lopen zal worden vandaag. En dat vermoeden wordt bevestigd. Sterker nog, je zou deze route ook met de auto kunnen rijden. Natuurlijk is er altijd wat te zien onderweg, maar ik vraag me wel af wat de weekendwandeling toe te voegen heeft aan de normale etappes door de Wieden van het Havezatenpad. 

Deuren 
Grappig is dat ik gister aan de andere kant van de Beulakerwiede liep. Zag ik toen de watertoren van Sint Jansklooster in de verte, nu loop ik er langs. Laat ik zeggen dat deze etappe in ieder geval een bijdrage heeft geleverd aan mijn topografisch besef.

  

En als we dan toch bezig zijn …….

Schapen
We lopen op tweede Paasdag een stukje van het Overijssels Havezatenpad. Van Nijverdal naar Rijssen. Station Nijverdal ligt compleet op de kop. De treinrails houdt er op en dat deed ie nooit. We moeten aan de andere kant van het station zijn, maar hebben geen idee hoe we daar komen. Na wat klimpartijen en omzwervingen keren we terug op de route. Gewoon even de routecheck doen helpt ook, maar dat hadden we niet gedaan.

Molen

We lopen over het Wierdense Veld, langs de schaapskooi. Het is mooi zonnig weer, de wind is fris. De lente dichtbij. We sjouwen langs de Regge en komen aan in Rijssen. Daar wacht ons een markante pelmolen. Deze pelmolen is een zogenaamde achtkantige bovenkruier. De ligging aan de Regge had vooral te maken met de aanvoer van koolzaad en gerst over het water.

Oosterhof_2

Tot slot passeren we de voormalige havezate de Oosterhof. We lopen immers het Havezatenpad. De havezate werd voor het eerst genoemd in 1334. De laatste adellijke bewoonster, barones van der Borch tot Verwolde verkocht het vervallen goed in 1960 aan de gemeente Rijssen, die er het Rijssens museum vestigde.
Per trein keren we terug naar waar we begonnen. Bang om op een verkeerd station uit te stappen hoeven we niet te zijn. De trein gaat domweg niet verder. Dat deed ie eerder wel.

Da's lang geleden

Het is een uitgelezen vrijdag om te wandelen. Prachtig zonnig weer. De geplande etappe van het Zuiderzeepad gaat niet door. Maar eigenlijk ben ik helemaal op wandelen ingesteld. Dus laad ik de hond in de auto en rijd naar Dalfsen. In mijn tas het boekje van het Overijssels Havezatenpad, dat nog steeds niet "af is". Ik kies de etappe van Dalfsen naar Ommen. De minutieuze etappe-registratie zorgt ervoor dat ik uiteindelijk de hele tocht van 272 kilometer zal hebben volbracht. Enige logica in de etappes is er al lang niet meer. Tot mijn verbazing zie ik dat we de laatste etappe een jaar geleden liepen. De rest lang daar voor en van oost naar west, soms andersom. En ook niet alles achter elkaar.
Rechteren

Alhoewel ik de omgeving van Dalfsen en Ommen redelijk goed ken, kom ik toch weer op plekken waar ik niet eerder was. Bij Dalfsen zie ik in de verte kasteel Rechteren. Het ligt prachtig aan de Vecht. Het wordt nog altijd bewoond door de gravin van Rechteren – Limpurg. Wonen in een kasteel; hoe zou dat zijn? Ik hoop wel dat de gravin iemand heeft om te stofzuigen, want het is een groot kasteel. Je kunt helaas niet dicht bij het kasteel komen. Aan het eind van de dag rijd ik nog even langs om een plaatje te schieten.

De route loopt door het bos, over zandpaden met mooie boerderijen. Ik kuier een stuk over de dijk bij Hessum en in Ommen kom ik langs Havezate Het Laar. Het blijft een mooi afwisselend landschap daar tussen Dalfsen en Ommen.
Stoelen
Waterschapsbank aan de stuw in de Vecht bij Vilsteren.(Met dank aan een oplettende blogger)

 

Vertrouw nooit een buschauffeur als hij zegt "een kwartiertje"!

Op deze Goede Vrijdag pakken we de draad op van het Overijssels Havezatenpad. De laatste etappe van vorig jaar kunnen we ons nauwelijks meer herinneren. Gelukkig heb je dan een weblog, waarop je het een en ander kunt terugvinden.

Palmpasen_3We reizen met de auto naar Rijssen en nemen de bus naar Markelo. Die rijdt twee keer per uur, maar "die van half" rijdt niet verder dan het Asielzoekerscentrum. Volgens de bus- chauffeur is het maar een kwartiertje lopen naar de kerk in Markelo. We kunnen dus, of een kwartier lopen, of nog eens een half uur op de bus wachten die wel doorrijdt tot het centrum. We kiezen het eerste, het is mooi weer en dat kwartiertje kan er wel bij.

Vertrouw nooit een busschauffeur. We zijn nog zeker vier kilometer van het centrum van Markelo verwijderd als we de bus uitstappen. Er komt dus een klein uur wandelen bij. De bus waarin we hadden kunnen zitten, rijdt gewoon aan ons voorbij!

Na een lekkere kop koffie, gaan we dan "echt" op pad. Via landelijke verharde en onverharde weggetjes komen we in natuurgebied De Borkeld. Mooie uitgestrekte heidevelden op een uitloper van de Sallandse heuvelrug. Via een Ecoduct over de A-1 lopen we door het bos, Rijssen in. We hebben de draad weer te pakken!
Weggetje_2

Van de Wiener Bentelerscheidingsweg naar Markelo

Weldam
Wij verzinnen absurde etappes. Halen capriolen uit met het openbaar vervoer en kunnen toch steeds weer komen waar we willen. Het begint een soort sport te worden. Vandaag hebben we behoorlijk wat geluk. De heenreis naar het begin van de wandeling kost ons niets, omdat de chauffeur geen kaartjes bij zich heeft en wij geen strippenkaart. Hoe lang denkt vervoermaatschappij Syntus dit vol te houden?
De etappe van vandaag doet de naam van het pad eer aan. De ene na de andere havezate trekt aan ons voorbij. Of eigenlijk trekken wij voorbij aan de havezaten. Eerst is daar het speelse Wegdam, dan het voorname Weldam, vervolgens het strakke Nijenhuis, het oude Huize Diepenheim en tenslotte het in de steigers staande Westerflier. Dit soort bouwsels spreken altijd tot mijn verbeelding. Het liefst zou ik aanbellen en even ongestoord door zo’n huis dwalen. Terugkeren in de 16e of 17e eeuw. Maar dat zit er niet in. Voor ieder kasteel staat een bordje "Verboden toegang, Privxc3xa9". Het blijft dus bij fantaseren over het leven in lang vervlogen tijden.
Markelo bereiken we al vroeg in de middag. Het heeft een buitenlandse uitstraling, doordat het in een soort dal ligt. Het is er feest. Wij gaan op zoek naar de bushalte. Na een half uur stappen we in de bus terug naar Goor, waar onze auto staat. Deze chauffeur heeft wel de kaartjes bij zich. Maar ook hij matst ons. De hond mag gratis mee. En het is toch echt een grote hond, die niet op schoot past. Vooral over het openbaar vervoer zijn we vandaag erg tevreden.

Hond

'n Wereld van verschil, twee dagen op Havezatenpad

Twickel
De zon schijnt. We hebben vakantie, drie weken lang. Drie weken waarin niks moet, maar alles mag. Voor ons geen files, geen spullen die niet in de auto passen en eigenlijk toch mee moeten. Gewoon de dagen aan ons zelf.
Zondag reizen we af naar Goor, waar we de trein naar Delden nemen om zo het Havezatenpad te vervolgen. In Delden pikken we de route op over landgoed Twickel, met kasteel Twickel als middelpunt. Het lijkt wel of iedereen op deze zomerse zondagmiddag op Landgoed Twickel wil zijn. De route van vandaag loopt een stuk langs het Twentekanaal, maar gaat ook over boerenpaden en langs typisch Twentse boerderijen. Na een korte pauze en een koele ijsthee komen we op het landgoed Weldam. Kasteel Weldam bewaren we voor de volgende keer.

Boerderij
Vandaag, twee dagen later, is het een heel ander verhaal. De weersvoorspelling luidt: wisselvallig weer, met kans op onweer. Op mijn programma vandaag een etappe van het Havezatenpad die is "blijven liggen", het stuk van Belt Schutsloot naar Hasselt. Ik wil dit stuk lopen met Lucca, onze Jack Russell. Een oudere "dame" met een enorm uithoudingsvermogen. Omdat het eigenlijk altijd wel mee valt met het weer, besluit ik gewoon op pad te gaan. Ik rijd naar Hasselt en neem de bus naar Belt Schutsloot.

Koeien_3
In Belt Schutsloot is het nog droog. Na een kop koffie in het eerste restaurant dat ik tegenkom, ga ik nu echt van start. Maar, dat geldt ook voor de regen, het gaat steeds harder regenen, sterker nog het hoost. Mijn neerslagtekort verandert in korte tijd in een overschot. Het water staat in mijn schoenen en alles is drijfnat. Vervelend is dat het ook nog gaat onweren. Ik weet van mijn oma, die opgroeide in deze streek, dat het hier erg kan spoken. Vroeger, als het ’s nachts onweerde, werd mijn oma door haar ouders gewekt en moest ze met de kleren aan in de kamer wachten tot het onweer over was.
Ik loop een stuk terug om bij De Waterlelie te schuilen en troost mijzelf met appeltaart. Een paar flinke klappen en het gaat minder hard regenen, uiteindelijk lijkt het droog te worden. In de herkansing dan maar. Ik loop naar Zwartsluis en neem daar het veer naar Genemuiden. Het stort inmiddels weer. En dat gebeurt me nog een paar keer. Ben ik goed en wel weer opgedroogd, komt de volgende depressie over mijn hoofd.
Het laatste stuk van Genemuiden naar Hasselt gaat over een dijk. Het is een prachtig stuk en hier heb ik net het geluk dat de zon gaat schijnen. Maar ik zie de bui boven Hasselt al hangen. En ja hoor, in de stromende regen keer ik terug bij mijn auto. Maar …. het is gelukt.
Hasselt

   

Het Hanzestedenpad van Hasselt naar Zwolle

Orgel Het Hanzestedenpad loopt van Kampen naar Doesburg. Het pad volgt de IJssel. Soms vlak langs het water en dan weer iets verder er vanaf. Daarnaast zijn er twee variantjes naar Hattem en naar Hasselt. Vandaag lopen we de variant Hasselt. De bussen rijden weer, tenminste in de spits. Organisator Rika haalt opgelucht adem dat haar tocht gewoon door kan gaan, zonder heen en weer gereis met auto’s. Het betekent wel dat de koster zijn visuurtje op zaterdag wat moet inkorten, want we zijn al om 9.30 uur bij zijn kerk. De koster had gerekend op een man of 100, maar wil ook wel aan zes wandelaars toegang verschaffen. En ach de man heeft verder niks te klagen. Elke zondag bezoeken 600 mensen de dienst en ’s avonds nog eens 200. Welke kerk is daar nou niet jaloers op? Terwijl we de kerk bekijken speelt iemand op het orgel. Sluis Dat is altijd goed voor het "kerkgevoel". Dit orgel is het pronkstuk van de kerk. Het werd tussen 1802 en 1807 gebouwd door Rudolf Knol.
Na de kerk, volgt het gebruikelijke koffie drinken bij de bakker. Natuurlijk vergezeld van een lekker stukje gebak. Dat begint al aardig traditie te worden bij dit Hanzestedenpad. Nou ben ik dol op tradities. Na de koffie lopen we een rondje door de oude Hanzestad.
De route van Hasselt naar Zwolle volgt de Overijssels Vecht, maar daar zie je niet veel van. Je komt hem pas echt tegen als je bij Haerst per voetveer naar de overkant gaat. En dat is een belevenis op zich. Je moet een beetje het gewicht verdelen op het veer anders beland je zo maar met man en muis in de Vecht. Na het veer is het nog een aardig stuk naar het station in Zwolle. Ik kom op plekken waarvan ik het bestaan niet afwist. Tot vandaag.
En wat mooi is, is dat ik vandaag niet alleen een etappe van het Hanzestedenpad heb gelopen, maar ook een van het Overijssels Havezatenpad. De kilometers tellen natuurlijk niet dubbel. Maar het waren wel mooi twee vliegen in xc3xa9xc3xa9n klap.

Overijssels Havezatenpad, van Enschede naar Delden

LaurensEn weer geen havezate gezien.
Je vraagt je toch af of de naam van dit pad, de lading wel helemaal dekt. Op een of andere manier kiezen we steeds de etappes, waarin geen havezate te bekennen valt. Of dat erg is? Helemaal niet. Ook deze zaterdag is het weer een feest, om door het groene landschap te trekken. Over smalle paden, langs afrasteringen met de brandnetels tot over de kniexc3xabn en het fluitekruid tot de schouders.
Ik durf het centrum van Boekelo niet in, omdat ze daar vast denken dat ik met die rooie vlekken op mijn benen, van die brandnetels, aan de een of andere besmettelijke ziekte lijd. Hoe handig ook zo’n afritsbroek als je de pijpen in de auto laat liggen.
Na Boekelo komen we op landgoed Twickel. Twickel is het grootste landgoed van Nederland en een van de belangrijkste Overijsselse havezaten. Maar het landgoed is 4000 ha. groot en de havezate zelf komt pas na Delden in beeld. En daar komen we vandaag niet.
We passeren drie boerenerven en worden begroet door vrolijke "waakhonden", waar onze hond direct vriendschap mee sluit. Voor je het weet heb je een hond extra.
In Beckum drinken we wat op een terras en gaan vervolgens over het Kerkveldervoetpad naar Delden, waar de auto staat. De broekspijpen liggen netjes opgevouwen op de achterbank.
Boerderij

Zouthuisje
Twentse boerderij en een zouthuisje

Giethoorn, na de bui

Giethoorn
Zondagmiddag,
De bui is voorbij
Stukje op pad
Overijssels Havezatenpad
Nog geen Havezate gezien
Moet zeker nog komen
In Giethoorn vinden wij er geen

Wel boten en bruggen
En natuurlijk toeristen
Maar over hun hoofden kun je niet lopen
nog niet

De fluisterboten, fluisteren niet
De rondvaartboten, varen geen rondjes
nog niet

Uit Cafxc3xa9 Fanfare
klinken meezingliedjes
Van Simon and Garfunkel
We lopen door
Eten ons eerste ijsje
van 2008

Giethoorn na de bui
Opdrogen zal het niet
Zo’n watersportgebied

Van Kalenberg naar Giethoorn, via Nederland en Muggenbeet

Ooievaars
Wie die plaatsnamen in de Kop van Overijssel toch verzonnen heeft? Nederland, Muggenbeet. Hoe het ook zei: het is er prachtig lopen, op deze winterse Eerste Paasdag.
Vorig jaar, ergens in het najaar, zijn we het Havezatenpad gexc3xabindigd in Kalenberg. Met weemoed denk ik terug aan dat heerlijk koude biertje op het terras van de Rietlanden. Vandaag pakken we de draad weer op, maar lijkt de zomer nog mijlenver. Het is slechts een paar graden en er wordt sneeuw voorspeld. Voorlopig schijnt de zon als we Kalenberg verlaten.
Het is oogstseizoen. Er wordt op grote schaal riet geoogst (of heet dat anders bij riet?) Overal zie je gemaaide rietvelden en bossen riet op het land.
De etappe loopt over het fietspad van Kalenberg naar Nederland en vervolgens via Muggenbeet grasdijken naar Muggenbeet. Muggenbeet heeft trouwens niets met de stekende kriebelbeestjes te maken, maar is een streeknaam voor een plantensoort. Bij Geertien drinken we koffie. Cafxc3xa9 Geertien was vroeger een trefpunt van vissers, turfstekers en rietsnijders. De gelagkamer dateert van 1825 en er is een heuse opkamer.
Via het Giethoornsche Meer bereiken we uiteindelijk de outskirts van Giethoorn, waar het net begint te sneeuwen. We zijn weer op Havezatenpad!
Giethoornschemeer

Rietkragen en molens

Vandaag is het geen weer om binnen te blijven zitten. We besluiten een stukje Havezatenpad te “doen”. Ook omdat de verf moet drogen van het door Laurens geschilderde kozijn van de achterdeur. Grote kans dat de hond tegen de natte verf botst in zijn ongebreideld enthousiasme. Nog groter is de kans dat mij dat overkomt, in mijn verstrooidheid. En zo kwam het dat ik vanmiddag nog 10 kilometer kon bijschrijven bij het totaal en dus over de 1000 wandelkilometers ben gegaan. We liepen van Paasloo naar Kalenberg, door de rietlanden. Het blijft een bijzonder gebied, de Weerribben.
M1 M2

Natuur is voor tevredenen, toch?

Bloem
Natuur is voor tevredenen of legen.
En dan: wat is natuur nog in dit land?
Een stukje bos, ter grootte van een krant,
Een heuvel met wat villaatjes ertegen.

J.C. Bloem

Dat schreef Bloem zo’n 40 jaar geleden. Bloem werd begraven op het kerkhof bij de hervormde kerk in Paasloo, waar een beeld van hem staat. Daar brachten wij vandaag de auto om aan de eerste etappe van het Overijssels Havezatenpad te beginnen. Natuurlijk had Bloem gelijk, natuur is niet veel in dit land. Maar toch viel het me vandaag weer alles mee. Er was water, het was groen en het glooide (door de keileemrug, die zo’n 150.000 jaar geleden werd gevormd, toen de natuur vast meer voorstelde) Eigenlijk een heel hHollandslandschap, de Kop van Overijssel.
De tocht begonnen we in Steenwijk. Het centrum van Steenwijk is gezellig en lag er vrolijk bij in de septemberzon. We liepen door het park bij Jugendstilvilla Rams Woerthe. Ik was er wel eens langs gereden, maar had nog nooit het park eromheen gezien. In Steenwijk hebben we nog een wonderlijk fenomeen aanschouwd. Voor de meest saaie wasstraat op een nog saaier industrieterrein, stond een enorme rij auto’s te wachten op een wasbeurt, denken we. Dat schijnt in Steenwijk hxc3xa8t uitstapje te zijn voor de zondagmiddag want ook toen we later terugreden naar Steenwijk, stond er nog steeds een rij. Na Steenwijk liepen we langs het water via Thij naar Steenwijkerwold en vervolgens naar Paasloo. Stukjes asfalt, maar ook veel zand- en graspaden. Voor ons dichtbij huis, maar geheel onbekend. En wat ik al zei: er was water, het was groen ………

Steenwijk Ramswoerthe

 

 

 

 

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑