Simpelweg Steenwijk

Ik mag het eigenlijk niet verklappen, maar ik doe het toch. Ik vind het een hele prestatie en getuigen van lef, om een tocht met een groep te lopen, terwijl je het gebied alleen van de kaart kent. Dan moet je een boel kaartleesskills en een flinke dosis vertrouwen in een goede afloop hebben. Ik ken iemand die dat allebei heeft. Nee, het is geen man. Daarmee is het vooroordeel dat vrouwen geen kaart kunnen lezen ook direct uit de wereld. Het gaat hier om wandelmaatje, Loes.

Loes neemt ons mee in de omgeving van Steenwijk. Vanaf het station lopen we richting snelweg. De groene long van Steenwijk ligt aan de andere kant van de A32. Het is een exquise stukje bos en ook niet zomaar een bos, maar het landgoed van de adellijke familie Van Karnebeek. Het grootste deel van landgoed, De Eese, ongeveer 800 ha, is in handen van deze familie. Een kleiner deel is in het verleden verkocht aan Staatsbosbeheer. De buitenplaats de Eese is sinds 2006 erkend als rijksmonument. Tot de beschermde delen behoren, volgens de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed, het huis ‘De Eese’, de historische tuin- en parkaanleg, het jachthuis annex boerderij ‘St. Hubert’, een boerderij, het houten landhuis, de rentmeesterswoning met schuur, het koetshuis annex garage en paardenstal en een landbouwschuur. Het ligt er allemaal pico bello bij en spreekt tot onze verbeelding. Er gaan geruchten dat de koninklijke familie hier regelmatig verblijft, ja zelfs gesignaleerd is in het zwembad van het landgoed.

We drinken koffie bij Fredeshiem. Op het terras notabene! Dat is natuurlijk bizar want het is half februari.
De oorsprong van Fredeshiem (‘erf van vrede’) moet worden gezocht in Engeland, bij de inspirerende invloeden van het Engelse Quakerscentrum in Woolbrook.
Tjeerd Oeds Hylkema (1888-1962) bezocht in het begin van de vorige eeuw tijdens zijn studietijd meerdere malen dit internationale studiecentrum van de Quakers en raakte onder de indruk van het frisse en dienende christen-zijn zonder al te veel gepreek. Bij Hylkema groeide de wens voor een eigen oord om tot rust en bezinning te komen, een centrum voor jong en oud, waar het geloof kon worden beleefd.
Samen met 3 broeders ging Hylkema op zoek naar een geschikte plaats, maar in Friesland werd deze zoektocht geen succes. Tijdens een dienst in Steenwijk vertelde hij over hun vruchteloze zoektocht. Een van de gemeenteleden maakte hen vervolgens attent op het uitgestrekte landgoed De Eese. Hylkema bedacht zich geen moment, dezelfde week was de koop afgerond. In 1929 was het Friesch Doopsgezind Broederschapshuis Fredeshiem een feit.
In de jaren ’70 kregen ze voor het eerst te maken met serieuze problemen. Niet alleen vergrijsde de broederschap, de doopgezinde kenmerken van soberheid en eenvoud kwamen haaks te staan op de toenemende vraag naar kwaliteit en comfort. Vandaag de dag is Fredeshiem aangepast aan de tijd van nu en met de naam “Buitengoed Fredeshiem” is het oude broederschapshuis de weg naar de toekomst ingeslagen en herbergt inmiddels een uitstekend hotel en restaurant.

 

Trage Tocht Ootmarsum

De Trage Tocht Ootmarsum (13 kilometer) start bij een interessante plek: de Kuiperberg. Je vindt hier een parkeerplaats bij een prachtig uitzichtpunt, een Joods kerkhof en de kortste watertoren van Nederland, allemaal bij elkaar.
Deze heerlijke wandeling lopen we op een warme dag in oktober. Alleen de kleur van de bladeren past bij de herfst, maar het voelt als zomer. Over brede zandwegen, langs glooiende akkers en Twentse erven voert de route. Beeldschoon is de Hazelbekke en sprookjesachtig het Springendal. In Ootmarsum zijn de terrassen overvol. Wij lopen door naar de Kuiperberg, waar we pauzeren op een bankje en genieten van het panoramisch uitzicht. Zo simpel kan het zijn.

 

Trage Tocht Vasse

Van een stralende zomer rollen we in een stralende nazomer. En vooral zo’n nazomer nodigt uit tot wandelen. We pakken onze spullen en rijden vandaag naar Twente. Het blijft een favoriete bestemming; het niet te evenaren coulisselandschap van Twente. Vasse is een gezellig Twents dorp met veel reuring. We lopen het dorp uit en missen een van de eerste aanwijzingen (het is altijd even wennen aan het opletten) en hebben gelijk al een alternatief stukje te pakken. De kaart is duidelijk en we zien waar we de mist in zijn gegaan, maar we gaan niet terug. Een beetje mokkend, want ik loop graag een wandeling zoals hij bedoeld is, lopen we een bosrijk gebied in met heideveld. In de verte zien we de kudde. We passeren het Vasser grafveld en een aantal grafheuvels. Over de Tutenberg gaat de route, richting de molen van Bels, waarin horeca gevestigd is. Het is een prachtige locatie en we lunchen in de prachtige tuin. De route gaat verder over zandwegen door de velden, waarin koeien loom hun gras herkauwen.

Aan de Duitse grens liggen de Mandercirkels. De cirkelvormige akkers zijn in de jaren dertig van de 20e eeuw op de heide van de voormalige marke Mander aangelegd in opdracht van Gerhard Jannink, textielfabrikant en grootgrondbezitter uit Enschede. Hij had in Noord-Amerika gezien dat ronde akkers voordelen hadden boven rechthoekige. De velden konden vanuit het midden in een spiraalvormige gang worden bewerkt zodat de machines niet behoefden te keren. Er werd afwisselend rogge, haver en aardappels verbouwd. Na 1975 werd mais het belangrijkste gewas. Toen ook dat niet meer loonde zijn de gronden van Jannink in 1991 verkocht aan Landschap Overijssel.
Je moet echt goed kijken om de cirkels te herkennen. De natuur probeert ze overduidelijk over te nemen. Uitgestorven is het hier, slechts een enkele wandelaar lopen we tegen het lijf. We gaan richting Vasse en hebben mooi zicht op het dorp. Het is dan nog maar een klein stukje naar het centrum.

Weer zo’n Trage Tocht; Haarmühle

Net over de Duitse grens ligt Landgasthof Haarmühle; een uitspanning rond een oude watermolen. Hier begint de Trage Tocht van 15 kilometer over o.a. het Witte Veen in het mooie Twente. De Haarmühle is een populaire plek waar het om half 11 ’s ochtends al een drukte van belang is.
Vrijwel direct vanaf de parkeerplaats bij de oude watermolen lopen we richting het Witte Veen, langs de sappige Buurserbeek. Het pad leidt naar het heideveld, dat geenszins wit is. Sterker nog het ziet er zwart van de mensen; voornamelijk fietsers. Als we het Witte Veen verlaten,  wordt het rustiger. We lopen over onverharde boerenpaden, tussen de weilanden door en vinden een plek aan een slootje om te picknicken. Het is zo’n boerenslootje met libellen, kikkers en riet en het ruikt er naar vers hooi. Wat een hemelse plek en wat smaken de meegebrachte broodjes daar lekker.
Het is even een stukje afzien als de wandeling over het opgewarmde asfalt gaat en er geen bomen zijn die schaduw brengen. Bijna aan het eind van de wandeling, volgen we een plankenpad door het bos en wordt het langzamerhand wat drukker. We zijn weer in de buurt van de Haarmühle, waar Duitse schlagers uit de luidsprekers galmen.
Wij blijven in gedachten liever nog even bij dat boerenslootje.

IJsselvallei

Deventer – Olst, een stukje Hanzestedenpad

Ik moet een boodschap doen in Deventer en als je er dan toch bent, waarom dan niet wat landschappelijk schoon meepikken? De weergoden zijn mij goed gezind, het is heerlijk wandelweer. Niet te warm, niet te koud en aan de hemel die typisch Hollandse stapelwolken.
Van Deventer zelf krijg ik nooit genoeg. Wat is dat toch een prachtige stad! Ik sjouw eerst een stuk langs de IJssel, over de kade en even verderop ga ik de uiterwaarden in. Hoe verder ik van Deventer af raak, hoe stiller het wordt. Uiteindelijk loop ik nog in mijn eentje door het hoge gras aan de boorden van de IJssel. Ik verlaat het water en ga landinwaarts richting hotel Gaia, gevestigd in havezate Nieuw-Rande. Ik help en passant nog een dame uit Hilversum uit de brand. De snelbinder van haar OV-fiets is tussen het wiel gekomen, of ik een schaar bij me heb. Mijn Zwitserse multitool, bevat een schaartje van niks, maar ook een vlijmscherp mesje. In no-time snijdt de mevrouw de snelbinder doormidden en is het probleem opgelost. Wie wat bewaart heeft wat.

Ik loop over een laan met aan weerszijden jonge beuken, die het zonlicht filteren.
Bij het Rustpunt aan het Randerpad, neem ik een koel drankje uit de koelkast. Uit een van de scheefgezakte deuren verschijnt een kromgegroeide man op leeftijd, in blauwe katoenen broek en  werkjas met eromheen een leren riem. We praten wat over het weer en waar mijn reis naartoe gaat. Hij wenst mij een goede wandeling en gaat de honden uitlaten. Een hond komt snel teruglopen als hij een autoportier hoort dichtklappen. Als ik weer op pad ga, tref ik de man op een bankje, de hond zit op de leuning. Hij eet een appeltje in een tempo en met zoveel aandacht, dat je er rustig van wordt. Het leven is simpel, als je het niet te ingewikkeld maakt. Een geluksgevoel overvalt me.

Mijn tocht gaat verder door stukjes bos, langs weilanden en langs Havezate de Haere, een deftig landhuis uit de 14e eeuw. Ik doorkruis de parkachtige tuin en bekijk de ruïne folly uit 1870.  Mijn tocht voert langs bunkers van de IJssellinie, die werd ontwikkeld om in het kader van de koude Oorlog het gevaar uit het Rode Oosten te kunnen keren. Nooit gebruikt overigens, die IJssellinie.
Landgoed Hoenlo is het laatste dat ik aandoe. Het prachtige landhuis is niet toegankelijk voor publiek. Het is nu nog een klein stukje naar het station in Olst, waar ik uiterst tevreden de trein richting Zwolle neem.  Naar mijn mening blijft het Salland een van de mooiste streken van Nederland om te bewandelen.

Tussen Ommen en Den Ham

De omgeving van Ommen is een veelbelopen en veelbesproken wandelomgeving. Ook ik heb er al menig voetstap liggen. Ik was er al even niet meer geweest. Het werd dus wel weer eens tijd om mijn neus te laten zien. Ik sluit mij aan bij een wandeling van wandelgids Tineke. We verzamelen op camping De Lemeler Esch en na een kop koffie gaan we in de benen. We gaan richting de Vecht en koersen vervolgens op De Eerder Achterbroek een landelijke gebied met grazige weiden, bolle akkers en een enkele verdwaalde boerderij. In herfsttinten komt dit gebied opperbest tot zijn recht.
Onze boterhammen eten wij aan de picknicktafels van een zorgboerderij. Een brutaal hondje vecht een robbertje met de boerderijkat en daagt de konijnen uit. Als ze een middelvinger zouden hebben, dan hadden ze die opgestoken naar de blaffende plumeau.

Even verderop ligt Kasteel Eerde, momenteel in gebruik als internationale school. Niet alleen het kasteel oogt statig, ook de omgeving eromheen heeft iets voornaams. Hoge, oude bomen, lange lanen, mostapijten, verschillende gerestaureerde boerderijen en bijgebouwen. Het is een prachtige omgeving. We sjouwen nog een eindje langs de Vecht en komen dan bij restaurant De Nieuwe Brug. Ook daar kunnen we gewoon weer op het terras zitten. Zelfs de zon is gaan schijnen.
Het laatste deel van de wandeling voert over de Archemerberg. Eerst een flinke klim naar het hoogste punt en dan genieten van het uitzicht. Als je de afdaling hebt gehad, sta je direct op de camping waar we vanochtend begonnen. We zijn er weer.

De kunst van een fijne dag

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Het grensriviertje tussen Overijssel en Drenthe heeft nooit te lijden gehad van kanalisering, want altijd was het de buurman die zei: ho, ho, dat gaat zomaar niet. En dus bleef De Reest zoals hij was, een meanderende rivier. Wij bewegen ons vandaag van Overijssel naar Drenthe en weer terug. We wandelen niet alleen maar bezoeken ook de kunstobjecten die op verschillende plekken te zien zijn. In een tuin van een huis bijvoorbeeld, in het bos, het dorpshuis, in een hoekje van de bibliotheek of in de kerk. Onder de noemer Grensloos Kunst Verkennen, wordt dit kunstevenement al voor de zevende keer georganiseerd. Zoals altijd is het ook nu weer één grote verrassing. Op 25 locaties valt zeer uiteenlopende kunst te bewonderen. Tineke Poortman, met wie we vandaag meelopen, is een kenner als het gaat om het Reestdal. Met ons vieren vormen we een prettig gezelschap. Mooie ontmoetingen, fijne gesprekken. Dat is echt niet altijd vanzelfsprekend als je met “vreemde” mensen aan de wandel gaat. Maar wij hebben een heerlijke dag, waarin we steeds de tijd krijgen om stil te staan bij de dingen die we tegenkomen. Een dikke boom, een echte uil, goudrenetten bij iemand die ook kunst in de tuin heeft en pastinaken die onderweg te koop aangeboden worden. Er valt zoveel te genieten.

Marskramer voor een dag

Van Borne – Enter

???????????????????????????????Met onze vaste club Marskramers doorkruisen wij het Twentse land. En het is mooi, heel mooi. Vooral in de herfst. We lopen over zandwegen en rustige verharde weggetjes, waar je toch op je hoede moet zijn, omdat de enkele auto die er rijdt, lijkt te trainen voor de Formule 1-races.
Als we goed een half uur onderweg zijn blijkt een van de Marskramers zijn fototoestel te missen. Hij gaat zoeken en wij gaan aan de koffie bij de Karmeliet in Zenderen. Dat is een leuk plekje, kleurig en fleurig, modern en stijlvol. Onze medewandelaar komt vooralsnog niet terug en we besluiten verder te gaan. Uit ervaring weet ik dat je soms de zaken op hun beloop moet laten, de wandelaar zal zich vast weer melden.
Even later komt de onfortuinlijke fotograaf ons tegemoet. Het fototoestel is weg en blijft weg vandaag.

Rond lunchtijd stuiten wij op twee grote zitbanken bij een rijdende pleisterplaats, waar je van alles kunt kopen. Van koffie tot jam en van ijsjes tot geitenkaas. Aan alles is gedacht, zelfs aan een leesbril.
We bevinden ons aan de Umfassungsweg op landgoed Twickel.???????????????????????????????
Toen de Duitse landschapsarchitect Eduard Petzold aan het einde van de negentiende eeuw zijn plannen voor de parken van Twickel aan het realiseren was, ontwierp hij ook een wandelpad rond het kasteel, dat hij in het Duits de Umfassungsweg noemde. Hij had een “romantische route” voor ogen, een door de kern van het landgoed lopend pad met veel vloeiende, gebogen lijnen. Daarnaast moest het pad zoveel mogelijk de verschillende landschappen “omvatten” die op Twickel te vinden zijn. Petzold heeft zijn plannen echter nooit helemaal af kunnen maken, bij zijn overlijden in 1891 kwamen de werkzaamheden eraan stil te liggen. Maar aan het begin van de eenentwintigste eeuw haalde Twickel zijn plannen voor de Umfassungsweg weer uit de kast en liet ze door de landschapsarchitect Michael van Gessel aanpassen aan de huidige situatie. En zo werden in 2011 de werkzaamheden ervan alsnog na 120 jaren afgerond.

De eigenaresse van de “santenkraam” wijst ons een alternatief over dit pad, dat we gemakkelijk in onze wandeling kunnen inpassen. Het wordt het hoogtepunt van de dag. Eeuwenoude bomen, mooie doorkijkjes naar Twentse boerderijen en zelfs aan een moeras is gedacht.

We zetten de wandeling voort en bereiken het Twentekanaal. Op een terras net voor Enter eindigt onze wandeling. We genieten nog even van de lange dag. Morgen gaat de wintertijd in.

??????????????????????????????? ???????????????????????????????

Retourtje Deventer

???????????????????????????????

Het is bijna tropisch warm en dus kiezen we vandaag voor de fiets. Met een vriendin spreek ik af op het station in Deventer. We huren er een fiets bij en rijden de pontjesroute IJssel-Midden van On Track. Op het terras van het IJsselhotel aan de overkant van de IJssel heb je een fantastisch uitzicht op rivier en stad.  “Een hele goede morgen, kan ik de dames misschien iets te drinken inschenken en iets van ons overheerlijk gebak serveren wellicht?” ’t Moet niet gekker worden, zo’n verhaal van iemand die we zelf hebben moeten vragen het poetsen van de bar te staken en ons al tien minuten recht in het gezicht keek.

We fietsen  een stuk langs de IJssel en nemen dan weer een pontje naar de andere kant. De tocht gaat verder naar Zutphen via Eefde en Warnsveld. Daar kun je heel lekker lunchen bij De Pauw. Het is inmiddels bloedheet geworden en we hebben zadelpijn. Ik heb meer eelt op de voeten, dan zitvlees. De reis van Zutphen naar Deventer gaat dan ook veel minder snel dan de tocht naar Zutphen. We eten kersen op een bankje met uitzicht op de kerktoren van Voorst en rijden dan langs de IJssel terug naar het pontje dat ons weer in Deventer afzet. We kunnen alleen nog maar neervallen op een terras in de schaduw. We zien nog wel hoe we thuiskomen.

???????????????????????????????

Smokkelhistorie langs de grens bij Gramsbergen

???????????????????????????????In grensgebieden hebben zich voor de Europese eenwording spannende zaken afgespeeld. Het was een lucratieve business om bijvoorbeeld paarden, varkens maar ook koffie en ijzerwaren de grens over te brengen. Soms waren ze goedkoper aan de ene kant en dan weer aan de andere. De grensstreek werd destijds streng bewaakt en het was een uitdaging om de douanebeambten te slim af te zijn. De bewoners van de grensstreek hadden een soort geheimtaal ontwikkeld om elkaar bij onraad te waarschuwen. Ophangen van wasgoed, gordijnen naar links of juist naar rechts geschoven, het kon zomaar een aanwijzing zijn voor de buurman.
En dus vraag ik mij vandaag af, of die openstaande brievenbus en die vlaggenmast met die wonderlijke vlag in de buurt van Gramsbergen, misschien ook iets te betekenen hebben.

Afgezien van de interessante geschiedenis van het gebied is het ook qua natuur een mooie wandeling. De Overijsselse Vecht is nooit ver weg. Ook deze rivier heeft weer een heel eigen historie. Voor de aanleg van het Almelo’s Kanaal, was het een belangrijke handelsroute. Gramsbergen heeft daar nog een mooie schippersherberg aan over gehouden. En ook al zijn de grenzen verdwenen, alles is toch altijd heel anders wanneer je in het buitenland loopt, de huizen, de sfeer en natuurlijk de taal.  Bij het passeren van de slagboom, ben je toch gewoon een beetje op vakantie.

Verhalenpad Gramsbergen is verkrijgbaar bij VVV/ANWB in het Overijssels Vechtdal. De wandeling is 14 kilometer lang. ???????????????????????????????

Zwolse paradepaardjes

???????????????????????????????“Voordat we naar De Fundatie gaan, moet ik je eerst iets laten zien”, zegt Frans.
Ik vermoed dat ik al weet, waar we naar toe gaan.  En inderdaad ……. “Waanders in de Broeren“. Een boekwinkel in een kerk of een kerk in een boekwinkel, zo u wilt. Het is er druk. Iedereen wil even kijken wat er geworden is van de Broerenkerk of van Waanders, zo u wilt. De Broerenkerk dateert van omstreeks 1500 en had de laatste jaren niet echt een bestemming. Met de komst van de boekwinkel lijkt daar een einde aan gekomen te zijn. Het is echt heel leuk om te snuffelen in boeken met aan de ene kant een prachtig gebrandschilderd raam en aan de andere kant een imposant kerkorgel.  Niet alleen boeken, maar ook toeristeninformatie, exposities en concerten worden aangeboden en je kunt er lekkere koffie krijgen en lunchen.

Het is gaan hozen, we rennen naar De Fundatie. Het is een museum in een paleis of een paleis in een museum, zo u wilt. De Fundatie, Paleis aan de Blijmarkt, werd onlangs ingrijpend verbouwd. Op het dak verscheen een ellipsvormige opbouw. In de opbouw, die ook wel “de wolk” wordt genoemd, zijn twee verdiepingen gerealiseerd die plaats bieden aan publiekstrekkers en specialistische exposities. In de vernieuwde  Fundatie zijn, naast de topstukken uit eigen collectie,  een drietal exposities te bewonderen.
The way I see it van Pieter Henket, die internationaal erkenning kreeg met foto’s van Lady Gaga, past prachtig in “de wolk”. Zijn foto’s zijn intrigerend en spannend en dat geldt ook voor The Wait, foto’s die bewegen.  Dans op de vulkaan, belicht de turbulente periode tussen de twee wereldoorlogen, met werk van o.a. Käthe Kollwitz. Jeroen Krabbé exposeert veertien  monumentale schilderijen van zijn jeugdjaren. Hij combineert de ongebreidelde fantasie van toen met de volwassen visie van nu.
Een heerlijk middagje in een prachtig, divers museum, koel en prettig.
Zwolle heeft er twee paradepaardjes bij.
??????????????????????????????? ???????????????????????????????

Het gras los in IJhorst

Vanmorgen een prachtig ommetje gelopen bij IJhorst. De hooilanden langs de Reest zijn gemaaid en het gras ligt overal los. Die geur van vers gemaaid gras brengt het ultieme gevoel van zomer en warmte. Ik zie het, ik ruik het en sla het op in mijn geheugen voor de winter. Een schuur vol.

??????????????????????????????? ??????????????????????????????? ??????????????????????????????? ???????????????????????????????

Het Vechtdalpad in vier etappes

21Van Dalfsen naar Ommen

Een goed begin is het halve werk. Tijdens de eerste etappe van het Vechtdalpad was ik ziek. Om het allemaal niet onnodig ingewikkeld te maken, laat ik de eerste etappe maar even voor wat hij is en begin ik met deel 2 van de 71-kilometerlange afstandswandeling van Zwolle naar Gramsbergen.
Het stuk van Dalfsen naar Ommen is 14 kilometer en een makkie voor de doorgewinterde wandelaar. Op het station van Dalfsen zijn de koffie en de sfeer altijd prima. We vertoeven er een half uurtje langer dan de bedoeling. Twee mensen zijn met de trein nog voor Zwolle blijven steken.
We wachten.
De route is gevarieerd en biedt mooie uitzichten over de Vecht. De tussenstop, bij Herberg de Klomp in Vilsteren, is hilarisch. Met ons wandelkloffie zitten we tussen het bezoek aan een chique familiefeestje. Nette pakken, stropdassen, deftige dames en kindjes die je niet benijdt, omdat hun kleren niet erg uitnodigen om eens lekker te ravotten. Maar het moet gezegd: de Klomp is gezellig en wat je er krijgt is erg goed.

Na Vilsteren is het nog maar een eindje naar Ommen, waar we worden verwelkomd in de sfeervolle stationsrestauratie, Spoor 7.

2012-12-27 12.13.17Van Ommen naar Mariënberg

De etappe van Omen naar Mariënberg is onbetwist het mooiste deel van het Vechtdalpad. Deze loopt voor een groot deel door het bos en langs de Vecht. We lopen langs een dode vechtarm, naar Beerze. Vanaf Beerze gaan we over de Beerzer Bulten naar Mariënberg. De stationsrestauratie in Mariënberg heeft sinds een half jaar dezelfde eigenaar als de stationsrestauratie van Ommen. Erg leuk dat deze mooie stationnetjes weer nieuw leven is ingeblazen door een enthousiaste horeca-ondernemer. Ik ben waarschijnlijk zo onder de indruk, dat ik mijn camera laat liggen in Mariënberg.

Van Mariënberg naar Gramsbergen

De camera ligt netjes in een laatje als ik na een week terugkeer om de laatste etappe te lopen van het pad. Het is mooi weer en dat is maar goed ook, want de etappe zelf maakt niet veel indruk. Het grootste deel is verhard en loopt langs drukke wegen. We schampen Hardenberg, waar we een stop houden bij het natuur-educatiecentrum. Je kunt hier goed zien, wat de plannen zijn met de Vecht. Het is in ieder geval de bedoeling dat ook de pleziervaart weer van de rivier gebruik kan gaan maken. Via Ane komen we in Gramsbergen. Gramsbergen is een leuk stadje, dat goed geconserveerd is.

??????????????????????????????? ??????????????????????????????? ???????????????????????????????
Van Zwolle naar Dalfsen

De etappe van Zwolle naar Dalfsen is ook grotendeels verhard. Het duurt een hele tijd voor je Zwolle echt achter je laat. Dat is niet erg, want Zwolle is een mooie stad, die voor een deel omringd wordt door de Vecht. Het is al in de middag als we koers zetten naar Dalfsen. En het is bijna donker als we er aan komen. De route aan het eind, die je kunt volgen, als je geen hond bij je hebt valt een beetje tegen. Het ziet ernaar uit, dat je eerder over de Vechtdijk kon lopen, maar dat dat nu niet meer mag. Kortom, als je de route loopt, kies dan voor de variatie die langs Huize Den Berg gaat.

43

Dinkelpad in de herfst, op vrijdag opa-dag


Op het station in Oldenzaal hoeven we niet lang te zoeken naar de buurtbus die ons naar De Lutte  zal brengen. Er staat maar één voertuig dat voldoet aan het signalement buurtbus. Gastvrij worden we ontvangen, door de vrijwillige chauffeur. “Waar moeten jullie zijn?” vraagt hij. Ik wijs de op de kaart; een stukje voorbij De Lutte. Hij zal ons daar wel even afzetten. En dat allemaal voor een euro per persoon.
Zijn dochter en kleinzoon zitten ook in het busje. Voor de kleinzoon, van twee jaar, is een ritje met opa het leukste dat er is. Voordat we vertrekken mag hij nog even bij opa op schoot aan het grote stuur draaien. Hij kwebbelt er lustig op los en zwaait ons uit als we uit het busje stappen. Zo simpel kan het leven zijn.


De lucht is blauwer dan blauw, de temperatuur is ’s zomers. Het is een prachtige dag. Het traject De Lutte – Denekamp is ongetwijfeld het mooiste stuk van het Dinkelpad. We volgen een tijdlang de meanderende rivier, omzoomd door loofbos en stuifzand. Op één plek is een spectaculaire steilrand ontstaan.

Bij Paviljoen Lutterzand zoeken we een plekje op het terras. Een opa bestelt een pannenkoek en chocolademelk voor zijn kleinzoon. Tijdens het wachten helpt hij zijn kleinzoon op de schommel en op het klimtoestel, in het naastliggende speeltuintje. Even later zitten ze gezellig naast elkaar een pannenkoek te verorberen. Opa prikt flinke stukken aan zijn vork en het jongetje doet zijn mond wijd open. Hap! Ze hebben er plezier in.

Wij gaan weer verder. In een ontspannen tempo, langs de Dinkel, hopende dat het nog even duurt deze wandeling en deze dag. Zo simpel kan het leven zijn.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑