Elke zeebries, is jouw bries

Wadlopen, ik sla het geen jaar over. Dit keer van Brakzand naar Schiermonnikoog. Een rollatortocht zou de gids zeggen. En inderdaad het tochtje is een eitje; weinig slik, een enkele geul en verder alsof je een strandwandeling maakt.
We vertrokken om 6.00 uur en arriveerden rond een uur of 10.00 uur op het eiland. Nog een hele dag voor je om te genieten van zon, zee en frisse lucht. Dit keer huurde ik geen fiets, maar liep ik zover ik kon en terug.

Schier ontwaakt

De schelpenpaden tellen schelpen
De houtsnippers hebben de geur van het bos
Op het terras is plek, in schaduw en zon
Nog even de remmen niet los

De zee lijkt kalm, afwachtend het strand
Een enkeling waagt zich in zee
Een handjevol mensen lost op in het duin
De wind in de rug, het zit mee

Je rekt je uit na de winterslaap
Op deze warme dag in april
Mensen zullen komen en gaan
Maar vandaag is het nog heel even stil

 

Naar Schiermonnikoog met een missie

september 2015 025Het was er nog niet van gekomen dit jaar, een bezoek aan Schiermonnikoog. Nu de herfst met rasse schreden dichterbij komt gaan we nog even naar de overkant met het hele gezin. Niet alleen voor een bezoek maar ook met een missie.

Ik neem je even mee in de de wonderlijke wereld der studenten. Onze zoon is al jaren lid van een studentenvereniging en van een dispuut. Dit dispuut, met de raadselachtige naam, Zwevelpin, heeft als clubdrankje brandewijn. Dat wil zeggen dat op iedere bijeenkomst brandewijn wordt gedronken uit kleine glaasjes die, na gebruik, netjes worden opgeborgen in een kistje. Wat wil nu het geval, het kistje met de glaasjes heeft Zwevelpin laten slingeren en zoals te doen gebruikelijk in studentenland, kan een ander dispuut het dan brassen. Volgens Wikipedia is brassen een traditie die vooral bij de meer traditionele studentenverenigingen voorkomt. De reden om te brassen en de manier waarop gebrast wordt verschilt per stad en vereniging. De meer corporale verenigingen hanteren de term “brassen” voor een eregevecht tussen twee studenten, andere verenigingen hanteren de term voor het ontvreemden van verenigingsobjecten in dit geval dus van een dispuutsobject.
Eigenlijk moet zo’n object binnen 24 uur teruggehaald worden. Ik geloof dat het in dit geval een paar weken uitgelopen was. Het gebraste koffertje was per post naar Schiermonnikoog gestuurd of all places. Hier wonen de ouders van een van de brassers. En zo zaten wij al om 10.30 uur met het hele gezin aan de koffie bij wildvreemde mensen om het koffertje op te halen. Na een klein uurtje gingen we met het koffertje onder de snelbinder van een van de huurfietsen, rammelend, over het eiland. Het koffertje stond tijdens de lunch bij de Marlijn op het terras, ging gezellig mee het strand op, maakte de oversteek naar de vaste wal op de veerboot om tenslotte ’s avonds laat uitgewaaid en met blozende wangen te arriveren in Wageningen. Missie volbracht!
september 2015 027 september 2015 033 september 2015 048

Jaarlijkse traditie kun je wel zeggen

Vroeg uit de veren en merken dat je toch eigenlijk net iets te laat naar bed bent gegaan de avond ervoor. Het is nog donker, het is fris. Zeker in Lauwersoog, nu de zeewind nog niet is opgewarmd door de zon. Maar ja, het moet gebeuren. Moet? Nee we willen het zo graag. Ieder jaar gaan we een keer het wad op. Met de tocht van vandaag, naar Schiermonnikoog, zijn nu alle tochten in het Nederlandse waddengebied  gelopen. Zwerftochten, Ameland, Rottumeroog, Engelsmanplaat, Simonszand (toen kon het nog) en nu dus Schiermonnikoog. Niet helemaal vanaf de vaste wal, maar eerst met een bootje naar zandplaat “Brakzand”. En daar dus het wad op. Eerst is het nog wat bewolkt, maar al snel wordt de lucht blauw en schijnt de zon uitbundig. Het is prachtig op het wad. We lopen met vier personen en zo is er dus genoeg tijd om alles van dichtbij te bekijken. We eten verse kokkels, zo uit de schelp. Drie wat diepere geulen moeten we door en een beetje slik, maar dat stelt niet veel voor. Nee, dit is zeker geen moeilijke tocht.
Rond een uur of 12 zijn we op Schier. Nog een hele middag om lekker bij de Marlijn te lunchen en nog even het strand op te gaan. De boot brengt ons terug naar Lauwersoog. Waar wij liepen zie ik nu alleen maar water.

Man van het wad

Ik heb een liedje geschreven en opgenomen. Het past ook best op mijn wandelweblog. Een ode aan het wad en de wadloopgids. De foto’s zijn van Jannes Faber.

Baden in de lentezon op Borkum

Borkum2

Het is april en de temperaturen zijn ’s zomers. Wie denkt er nog aan sneeuw en kou? Met dit weer ben je die hele lange winter zo vergeten. Ik heb vakantie en de buitenlucht lokt. Ik verleid mijn dochter tot een bezoek aan Borkum. Borkum ken ik alleen vanaf de waddendijk. De witte hotels zie je van verre.

Eemshaven

Varen naar een eiland is goed voor het vakantiegevoel. Na een korte overtocht van nog geen uur, stap je op Borkum zo in het treintje, dat je naar de andere kant van het eiland brengt, waar het allemaal gebeurt. Het centrum van het eiland ademt de sfeer van een mondaine badplaats. Het is vandaag prettig druk op Borkum. De Duitsers hebben paasvakantie en het zijn vooral Duitsers die het eiland bevolken. Dat is ook goed voor het vakantiegevoel. We huren een fiets en rijden een rondje over het eiland, door de duinen, waar vogels fluiten. We gaan het strand op en genieten van het heerlijke weer, de zon en de zee.
Borkumstrand

Terug in het centrum lopen we de boulevard op en ploffen neer in de schaduw op een terras. We kijken door de verrekijker naar de zeehonden die voor ke kust op een zandplaat liggen te zonnen. Ook al ging de boot helemaal niet meer vandaag, het zou me niet kunnen schelen. Ik zou hier gewoon blijven zitten, tot opnieuw de zon opkomt.

Borkum1

Stolen moments bij dag en wantij

Boschwad
Ik werk normaalgesproken op dinsdag, maar sommige wandeluitstapjes kun je niet aan je neus voorbij laten gaan. Deze dinsdag sta ik om vijf uur op en om zes uur vertrek ik voor een dagje Schier. Geen gewoon dagje Schier, maar een dagje Schier met privéboot geregeld door een krasse wadloopgids voor een groep “oude bekenden”.

Het is de bedoeling om vandaag een idee van blogger “Laat mij maar lopen” ten uitvoer te brengen. Het is haar langgekoesterde wens om naar de Balg, de oostpunt van het eiland te lopen en daar met een bootje te worden opgehaald. Maar het is al snel duidelijk dat het niet zal lukken vandaag. Het water is te laag door de oostenwind, waardoor de boot niet over het wantij kan komen en dus niet bij de oostpunt. Zo eenvoudig is het. Geen kunstgrepen die toegepast kunnen worden. Niks maakbaarheid. Het kan gewoon niet.

Wandelaars
Het kind met het wadwater weggooien dan maar? Nou, nee. Een dagje Schier is nooit een straf, dus varen we over de baren naar de veerdam van Schiermonnikoog. Mooi man!

De fietsverhuurder hoopt erop een 35-tal fietsen aan ons te verhuren, maar wij wandelen. Kop in de wind, naar de Kobbeduinen. En dan het strand op, naar strandpaal 7, waar we bij de Marlijn, koffie, appeltaart, vissoep en wafels op ons pad vinden. De wandeling gaat naar de bunker en om de Berkenplas naar het dorp. Het begint te regenen. Het is tijd voor hotel “Van der Werff”, de bekende horeca-uitspanning van Schier.
Gelagkamer1
Hier drink je koffie voor tachtig eurocent. Een prijs die bij de entourage past. De koffie is goed, het glaasje wijn nog beter.

Om zes uur eindigt ons eilandbezoek. Onze privéboot brengt ons netjes terug naar Lauwersoog. Aan boord is er groentesoep en zijn er broodjes met knakworst, keurig verzorgd door een echt “wadwiefke”. De krasse wadloopgids zorgt voor de mosterd. Als er dan ook nog een fles Wadwater van Hooghoudt uit de tas van Jantine komt, is de dag compleet.

 

Op weg naar het beloofde zand

Wadlopen
Met wandelvriend, tevens wadloopgids, Chris naar Ameland; ook dat hoort voor mij bij de terugkerende evenementen van de zomer. Chris haalde eerder dit jaar de New York Times met het "mudwalking". Dus het is niet zomaar iemand met wie wij meelopen. Klik hier voor het artikel.
Om 8.45 uur melden we ons in Holwerd, Nienke en ik. We voegen ons bij een gezelschap uit Noord-Holland en stappen het slik in. Het lijkt allemaal mee te vallen, al keuvelend glijden we achter elkaar aan. Zo'n anderhalve kilometer verderop wordt het slik dieper en wordt het lopen behoorlijk zwaar. Net als ik denk in de eeuwige slikvelden terecht te zijn gekomen en overweeg het volgend jaar het wadlopen maar een keer over te slaan, staan we op een zandplaat. Het beloofde zand!
 Wadlopen2 
Daarna lijkt de wandeling op een strandwandeling met af en toe een geul die we door moeten. Het water is lekker van temperatuur en komt niet hoger dan de navel. De wolkenpartijen zijn prachtig, het licht betoverend en het is bijna windstil. Voor we aan land gaan moeten we nog eens 1,5 kilometer slik door. Het is een "zwaar jaar". Eerdere jaren liep je zo van het zand de vaste wal op, kan ik mij herinneren.

Na een poetsbeurt bij de wasplaats, is het tijd voor koffie met appeltaart en een  Nobeltje. Chris neemt de boot terug van half drie en wij fietsen naar Het Oerd. Het Oerd is een onbewoond duingebied aan de oostkant van Ameland. Vanaf het uitzichtplateau heb je een prachtig uitzicht op zowel de Waddenzee als de Noordzee. We lopen een paaltjeswandeling van vier kilometer door het gebied en gaan nog even het strand op.

Duin
We fietsen door de duinen naar Nes, waar we op een terras neerstrijken en genieten van de nazomer. De veerboot brengt ons terug naar Holwerd. Een dagje waddeneiland is een dagje vakantie. Zeker als het weer zo mooi is als vandaag. Dit is zo'n dag waaraan ik van de winter met weemoed zal terugdenken. Zucht!

Ameland
 

Met de leukste wadloopgids naar Ameland

Ria

Een oversteek naar een Waddeneiland hoort wat mij betreft bij de zomer. Thuis krijg ik niemand mee de modder in. En dus gaat Ria alleen naar Ameland. Nou heb ik wat connecties in wadloopkringen en dus ga ik alleen, maar ben en voel ik mij niet alleen.

Veel te vroeg sta ik op de veerdam in Holwerd. Van gids, Chris Kraster, nog geen spoor. Ik heb er alle vertrouwen in, dat hij op tijd opduikt. En zo gaat het. Een man, een man, een woord, een woord.

Met een leuke groep mensen stap ik het wad op. Het loopt goed vandaag, we hebben flink de vaart erin. Eerst door het slik, dan wat geulen. Een geul is vrij diep, het water stijgt tot boven de navel. Maar het is heerlijk weer en je droogt zo weer op. Onderweg vertelt Chris van alles en hij toont ons krabben en kokkels.
Aan het eind banjeren we nog door wat slik en dan zetten we voet aan wal. Bij de wasplaats poetsen we de modder van de benen en fietsen naar Nes. Daar is het goed toeven op het terras.

Ik heb nog steeds het ultieme vakantiegevoel, als ik op de boot naar de vaste wal stap. Thuis gekomen voel ik mij roder en roder worden. Volgens manlief hoef ik alleen nog maar een groen petje op te zetten om sprekend op een aardbei te lijken. Tja, van je familie moet je het hebben.

‘k Was even op Schier

Vuurtoren
Een dagje naar Schier is een dagje vakantie.
Er staat een straffe wind als ik uit de auto stap bij het parkeerterrein. Loes en Marjolein hebben al kaartjes voor de boot gekocht. De drukte van een dagje zee en strand is er alleen op de boot. Ik vraag me altijd weer af, waar de mensen blijven.

Op het eiland lopen we “linksom”. We gaan langs de waddenkust naar de Westerplas. Het is er prachtig. Duinrozen en kamperfoelie bloeien dit jaar overweldigend. Het staat in dit gebied ook vol met orchissen. Ik wist niet eens dat die hier voor kwamen. Ik lees dat de helft van alle planten en bloemen die in de Nederlandse flora staan vermeld,  op het waddeneiland Schiermonnikoog terug te vinden zijn.

Zee

We gaan het strand op en langs de vuurtoren en  bereiken hotel-restaurant Noderstraun, waar we een lekker broodje eten. Geen ruccola op ons broodje, zoals op de kaart staat, want die is tussen keuken en terras weggewaaid.
In de middag lopen we in het bos- en duingebied. We genieten van het uitzicht vanaf de bunker en nemen een kijkje op de begraafplaats Vredenhof, waar drenkelingen en oorlogsslachtoffers begraven liggen.

We lopen terug naar de boot en laten ons naar de vaste wal varen. We eten een visje in Lauwersoog en dan zit het er toch echt op. Gewone dagen gaan snel, maar vakantiedagen gaan nog vele malen sneller voorbij.

Het wad op

Zeehond
Schaapscheerderskou, noemen ze het als het koud is in juni. Het is een graad of 10 vandaag. En dat is best koud, zeker als het plan is om het wad op te gaan. De uitvalsbasis van ons personeelsuitstapje vandaag is d’ Olde Smidse in Westernieland. Westernieland ligt vlak bij Pieterburen, waar we een bezoek brengen aan de zeehondencrèche. Altijd leuk om de zeehonden te observeren en ook leuk om het personeel aan het werk te zien met het wegen en het vangen van een zeehond die wordt vrij gelaten.
Wad_2
Na de lunch vertrekken we naar Noordpolderzijl. Daar stappen we met twee gidsen het wad op, de modder in dus eigenlijk. Het is fris, maar als je zo loopt te ploeteren, heb je het zomaar warm. Na het slik volgt een flinke wandeling over het zand, hier en daar waden we door een geul en dan moeten we weer terug door de bagger. En bagger is het, tot boven de enkels, voor een enkeling tot over de knieën. En als je dan ook nog eens genadeloos onderuit gaat, ja dan word je nogal smerig. Hilarisch is het wel.

Zo goed en zo kwaad als het gaat, wassen we ons, na terugkomst, schoon in de sloot en onder het dunne straalje bij de wasbakken. Zonder warme douche knapt het niet echt op.  We sluiten de dag af met een barbecue. De buitenlucht heeft ons hongerig gemaakt en wat te eten gaat er wel in. Het enige dat ik nu nog wil is een warme douche.

Wad2

Naar Simonszand

Wad

Sinds drie jaar  gaan we in de zomer minstens een keer wadlopen. Zo ook dit jaar. Op mijn verlanglijstje staat de tocht naar Simonszand. De kans om zeehonden te zien is groot, als je naar Simonszand loopt en dat lijkt me wel wat. Nou, we hebben zeehonden gezien vandaag, maar daar moesten we wel iets voor over hebben.
Om precies 13.00 uur vertrekken we met 14 personen van Lauwersoog naar de waddendijk tussen Kleine Huisjes en Pieterburen. Na een korte wandeling over de dijk, gaan we de kwelder in. De eerste zeeasters staan in bloei en we ontdekken zeealsem en zeekraal!

Lammert, onze gids, legt uit wat ons te wachten staat. Het leuke van de tocht naar Simonszand is dat je het laatste stuk lekker over het zand loopt. Alleen in het begin zitten een paar vervelende stukjes.

Wadlopen

Nou dat hebben we geweten. Tegen alle verwachtingen in staat er veel water op het wad. 90% van de wandeling lopen we door het water. Bij het doorkruisen van een paar geulen, moet de rugzak omhoog en de fotocamera worden gered. Je zakt soms gevaarlijk diep weg. Er is veel slik en we hebben tegenwind. Kortom het is een monstertocht met weinig tijd om te pauzeren. We moeten door, omdat we veel tijd kwijtraken door de slechte begaanbaarheid. En de boot wacht niet.
Als ik op een mosselbank stap, kom ik ook nog eens lelijk ten val en druipt het bloed langs mijn benen. Dat ziet er spectaculair uit in het water.

Ik ben maar wat blij met de aankomst op de zandplaat. Op Simonszand lopen we comfortabel naar de richel waar meestal zeehonden liggen. Vandaag ook en dat maakt veel goed; de aanblik van zonnende zeehonden. Met de Boschwad varen we uiteindelijk terug naar Lauwersoog. Normaal gesproken vaar je van Simonszand naar Noordpolderzijl. De haven is echter dichtgeslibd en omdat we het hier hebben over een kostbaar natuurgebied, kan baggeren niet plaatsvinden zonder ingewikkelde procedures. Dat zal dus nog wel even gaan duren.
Nog net voor twaalf uur stappen we het huis weer binnen. Moe en voldaan en ons bewust van onze nietigheid in de natuur. Als het erop aankomt heb je gewoon niks te vertellen.

Pauze

 

Hoe ben je hier dan? Lopend.

Paar
Het heeft toch echt wel iets van een overwinning. Lopen naar een eiland door de zee. Natuurlijk iedereen die wel eens een wadlooptocht heeft gedaan, weet dat je met een klein beetje conditie wel naar Ameland kan lopen. Maar toch ……  Als je op de terugweg op de veerboot zit en peilt waar je die ochtend hebt gelopen, waar nu alleen maar water is, bekruipt je een gevoel van trots.
Voor dag en dauw zijn we deze morgen opgestaan. Om 4.00 uur ging de wekker. En net als vroeger, de nacht voor ik op schoolreisje ging, had ik om 4.00 uur eigenlijk nog geen oog dicht gedaan. Je verwacht het niet maar ondanks dat je zo’n nacht niet hebt geslapen, ben je toch eigenlijk verrassend helder. Om 5.00 uur vertrokken we (Laurens, Marijke, Herrie, Nienke en ik) naar Holwerd, een kleine 1,5 uur rijden. Marijke had zich daar wat op verkeken. “Jullie wonen toch in het noorden?” Dan kan het nog noorderlijker noorden, toch nooit ver weg zijn?
Om 6.30 uur meldden wij ons op de pier van Holwerd. We waren niet de enige. Onze gids was er ook, met Meina, die ook gids is. Kijk, ik wil best wadlopen, maar ik moet me wel veilig voelen en bij Chris en
Meina weet je dat je in goede handen bent. We vertrokken als laatste met nog een 11-tal Groningers uit Hoogezand, die je zeker op de vrouge morgen niet goud kunt verstaan.
Lucht
Ja en dan komt het. Je stapt het wad op. De nieuwe basketbalschoenen zijn binnen een mum van tijd onherkenbaar. Eerst 5 minuutjes glijden en dan hup drie kwartier het slik in, laten we zeggen, het hilarische stuk. Dan volgt het mooie stuk. over het zand, langs mosselbanken, met prachtige uitzichten. De enige obstakels die dan nog genomen moeten worden zijn wat geulen en prielen, waar je doorheen moet. Het water tot het kruis, maar dat brengt verfrissing. Ons groepje bleef wat achter op het wad en liet zich uitgebreid, door Meina, vertellen over wat er allemaal te zien is en hoe het zit met het tij. Tot groot verdriet van de groep uit Hoogezand, die tou was aan koffie. We hoorden alleen nog de vogels. En terwijl iedereen al lang aan wal was, slenterden wij rustig verder. Dat mocht, wat mij betreft, wel uren duren, zeker omdat de zon steeds uitbundiger ging schijnen. We stonden voor de middag op Ameland. Bij de wasplaats konden we ons wassen, maar erg vies waren we niet geworden. Na de koffie, met
Nobe
appeltaart en niet te vergeten het “Nobeltje” namen we afscheid van Chris en Meina en crosten we nog zo’n 25 kilometer met onze huurfietsen over Ameland. Eerst naar de Noordzee en daarna door de duinen naar de vuurtoren en weer terug naar Nes. Toen was het welletjes. Om 15.30 uur namen we de boot en om 18.00 uur was ik weer thuis, waar ik nu toch echt wel luciferstokjes nodig had om de ogen open te houden. Maar wat een dag. Het lijkt me een prima traditie elk jaar zo’n oversteek te doen, of ….. zou het misschien nog dit jaar een keer lukken. Maar eens even aan Chris en Meina vragen.

Van Oranjekoek naar Gebakken Vis en weer terug

 Mooiw_1
Wat kan een mens er zin in hebben als de zon schijnt! 9.00 uur de auto in, op naar Moddergat. De weg ligt er bijna verlaten bij, de lucht is blauw. Via de A32 en A7, kom ik uiteindelijk terecht op de N358, langs Surhuisterveen en Buitenpost. Het landschap verandert, de invloed van de zee wordt zichtbaar. Honderden ganzen bevolken de zonovergoten weilanden. Frederique Spigt klinkt in mijn auto, ik heb haar de vorige avond in de schouwburg gehoord en gezien en dit landschap lijkt voor haar nieuwe c.d. “Eén kus”- gemaakt; alsof het optreden nog niet is afgelopen, maar zich in het landschap voortzet. Melancholisch met iets rauws, puur en natuurlijk.

Kop
In Moddergat wachten mijn medewandelaars, Ria met hondje Boris, Freek en Anneke, de organisator van de tocht voor de Wandelsite. We drinken koffie met oranjekoek, natuurlijk. Haast hebben we vandaag allemaal niet. De dag en dijk liggen voor ons. Annkeke voert ons vlak langs het wad naar Lauwersoog. Zodra ik de dijk op stap, schiet de uitdrukking “het ruime sop kiezen” in mijn hoofd. Kapiteins op schepen doen dat maar voor mij is zo’n wandeling aan de waddenzee ook het ruime sop kiezen. Het voelt bevrijdend en ruimt zo lekker op, op een of andere manier. Wind en water, de zee. De stilte, alleen onderbroken door de geluiden van vogels en onze stemmen.
In Lauwersoog eten we een lekker visje. Over de dijk keren we terug naar Paesens / Moddergat.  Negen kilometer tegen de wind in, met de zon op de wangen. Freek tilt hond Boris over de hekken en soms staan we stil om weer even van het uitzicht te genieten over het wad en over het Lauwersmeer. In het koffiehuis drinken we nog wat, Anneke tracteert. En zo eindigt een mooie dag in maart. De tocht, het enthousiasme van Anneke over het landschap, het goede gezelschap, het sfeervolle koffiehuis. Zucht, wat een heerlijke dag.
Ik keer terug naar huis. Toevallig? Frederique zingt:

“La mer”

Een schelp aan je oor
Hoor
Hij neemt je meer
Naar de rand van Nederland
Het strand
Zee

Vergezicht
Wilgenriet
Grijs wolkendek
Kraaienlied
Houten molen
Woeste wind
Hemel, hel
Knielend kind

Zilveren gloed
Kolkend leeuwenbloed
Neem mij mee

 

Mooi

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑