Rondje met mijn hondje (4)

Mijn hond houdt van wandelen; misschien nog wel meer dan ik. En alle rondjes in de buurt tussen 4 en 10 kilometer kennen we al, maar toch vervelen ze nooit. Loop even mee.

Rondje: Rheebruggen, Uffelte
https://www.drentslandschap.nl/wp-content/uploads/2015/10/Rheebruggen.pdf

Startplek: in Uffelte de Tweede Uffelterbrug over. Neem na de brug over de Oude Vaart linksaf de Anserweg. Het startpunt ligt vóór Rheebruggen bij het informatiebord in de haakse bocht.

Lengte: 4 kilometer
Indruk: fijne cultuurhistorische wandeling over een landgoed met een rijke geschiedenis. Mijn favoriete wandeling in de buurt, in ieder jaargetijde.

Wie of wat kwam ik tegen: een eenzame wandelaar en een heleboel brandrode koeien onder leiding van een indrukwekkende brandrode stier.

 

Rondje met mijn hondje (3)

Mijn hond houdt van wandelen; misschien nog wel meer dan ik. En alle rondjes in de buurt tussen 4 en 10 kilometer kennen we al, maar toch vervelen ze nooit. Loop even mee.

Rondje: Koelevaartsveen, Dwingelderveld (blauwe route, SBB)

Startplek: Staatsbosbeheer Informatiecentrum Lhee,  Achter ’t Zaand 1, Dwingeloo of bij de parkeerplaats aan de Spierigerweg tussen Spier en Dwingeloo (let op: er zijn meerdere parkeerplaatsen langs deze weg.)

Lengte: 6,4 kilometer

Indruk: mooie wandeling, geschikt voor warme dagen. Veel bos, dus veel schaduw.

Wie of wat kwam ik tegen: een man met hond, een groepje wandelaars met Jack Russell, drie dames te paard, een rijtuig met koetsier en bijrijder, een wielrenner, twee fietsers die pauzeerden op een bankje en een stel verdekt opgestelde schapen.

Rondje met mijn hondje (2)

Mijn hond houdt van wandelen; misschien nog wel meer dan ik. En alle rondjes in de buurt tussen 4 en 10 kilometer kennen we al, maar toch vervelen ze nooit. Loop even mee.

Rondje: ’t Ende, Reestdal

Startplek: Informatiecentrum Drents Landschap, Boerderij ’t Ende aan de Stapelerweg

Lengte: Eigenlijk 6 kilometer; de wandeling bestaat uit 2 rondjes, waarvan een door het bos aan de overkant van de Stapelerweg. Mijn hondje durfde niet langs de koeien en wat we ook probeerden, hij ging er niet langs en de koeien waren ook niet van plan hem er langs te laten. Ik beperkte mij tot het rondje achter ’t Ende en dat is verreweg het mooist.

Indruk: mooie afwisselende wandeling door cultuurlandschap. Stukje bos, weiland en stroomdal.

Wie of wat kwam ik tegen: een kudde jonge koeien en een groepje wandelaars die aan de wandeling begonnen, toen ik al klaar was.

Rondje met mijn hondje (1)

Mijn hond houdt van wandelen; misschien nog wel meer dan ik. En alle rondjes in de buurt tussen 4 en 10 kilometer kennen we al, maar toch vervelen ze nooit. Loop even mee.

Route: IJsroute, Havelte (blauwe markering)

Startplek: Poort Holtingerveld, Van Helomaweg, Havelte

Lengte: 5 kilometer

Indruk: Fijn rondje, bos, heide, vergezichten, hunebedden en zandverstuiving

Wie of wat kwam ik tegen: de schaapherders met hun kudde, ouders met spelende kinderen bij het grote hunebed, een aantal wandelaars op afstand, een paar mensen die hun hond uitlieten, mensen die gebruik maakten van de parkeerplaats Poort Holtingerveld (fietsers, etc.)

Een mooie winterdag, de lente nog ver te zoeken

Gister liep ik dicht bij huis een wandeling vanaf het Bezoekerscentrum Dwingelderveld. Heerlijk om te kunnen lopen, zonder op de kaart te hoeven kijken. Met een 8-tal wandelaars, die zich opgegeven hadden via de Wandelsite, trotseerde ik de snijdende oostenwind en maakte een tocht van ruim 18 kilometer. Velen van ons werden die ochtend door het thuisfront voor gek verklaard. Maar zoals de Engelsen zeggen ‘ieder weer is wandelweer’ en mijn motto is “meestal valt het mee en als het niet meevalt, dan kom je er wel achter”.

De wandeling  ging via de Anserdennen naar de boorden van het Dwingelderveld, langs de vogelkijkhut, met een majestueus uitzicht op de Davidsplassen. Van vogels heb ik weinig verstand, maar een uitzicht weet ik op waarde te schatten. Ik had gedacht mijn medewandelaars daar ook wat beschutting te bieden, maar het bleek in de hut niet veel warmer dan erbuiten. Er zat niets anders op dan de pas er flink in te houden.
We gingen het bos weer in  om halverwege de tocht bij de Bospub  op te warmen bij de houtkachel. Met gloeiende wangen stapten we weer naar buiten. We doorkruisten een stukje bos en maakten een rondje om het beeldschone Smitsveen om vervolgens  richting schaapskooi te gaan. Dat was een beetje afzien, een lang recht stuk, zonder beschutting. In de schaapskooi was het leed snel geleden; hartverwarmend die enorme hoeveelheid dartele lammetjes. De nieuwe schaapskooi, de officiële opening moet nog plaatsvinden, is een echte aanwinst voor het Dwingelderveld, zoals ook de uitkijktoren bij de schaapskooi. Via het Kloosterveld keerden we terug naar het bezoekerscentrum en ging ieder weer zijns weegs, na een heerlijke winterse lentedag.

Onderweg in het Drentse land

rolde e.o 005Assen, daar ga ik vandaag van start. Ik loop met Loes en nog een aantal gezellige wandelaars die zich hebben aangemeld via de Wandelsite.  Het is lang geleden dat ik meeliep met een georganiseerde wandeling, maar ik heb er zin in en tijd voor; kortom het past me.
Het voordeel van Assen is dat je zo de natuur inloopt. Al keuvelend lopen we de stad uit en daar ligt de Drentse Aa in al haar glorie aan onze voeten.  Ik houd van de Drentse Aa. Het is een prachtig riviertje dat meer en meer in de ere wordt hersteld. Zij mag weer meanderen! En wij meanderen mee langs haar oevers.
Kampsheide is dan niet meer ver. Een luilekkerland voor archeologen is het daar met grafheuvels en overblijfselen van Celtic fields, beter: raatakkers (ze hebben namelijk helemaal niks te maken met de Kelten). Raatakkers zijn min of meer vierkante of rechthoekige aaneensluitende akkers die van de Late Bronstijd tot in de Romeinse tijd werden ingericht.
Het is dan nog maar een klein stukje naar Balloo en zijn schaapskooi, waar we ons over eerste lammetjes buigen. In Rolde lunchen we op een bankje bij de hunebedden en vervolgen onze tocht naar  Deurze. Het gebied rond Deurze is opnieuw ingericht en je kunt er vlak langs het Deurzerdiepje lopen. Omdat het zo nat is en het meer in het Deurzerdiepje lopen wordt, is het alternatief over het fietspad een betere optie. Na Deurze komt Assen weer in zicht. We lopen naar het centrum door de mooie Parkstraat en nemen buiten op het terras een afzakkertje.
Voor de foto’s verwijs ik naar onderstaande link. Klik hier voor de foto’s van Ton, die ook meeliep. Mijn eigen foto’s zijn op wonderbaarlijke wijze verdwenen.

 

Het goede der aarde in Wezuperbrug

Wandelen in je zomervakantie is heerlijk. Zeker met het weer van vandaag. Niet te koud, niet te warm. De ontvangst bij Inge, een van de wandelaars, en Cosmas is allerhartelijkst. Zij zijn tevens de eigenaren van de naast hun huis gelegen pluktuin. We beginnen met koffie en thee en huisgemaakte appeltaart in de tuin. Wat een fijn plekje!

Loes is de organisator van de wandeling door de bossen rond Wezuperbrug. Veel bos, heel veel bos, ligt daar. We verlaten het om een heen en weertje naar Wezup te maken, voor een stop op een terras in de zon; Hotel Hegen. In 2011 werd het hotel volledig door brand verwoest. Gelukkig is er op dezelfde plek weer een hotel verrezen.
We keren terug naar het bos, passeren een mooi heideveld en na 19 kilometer zijn we weerom. Cosmas heeft tijdens onze afwezigheid pruimen en walnoten op de tafel gezet, uit eigen tuin natuurlijk en er is cake, zelfgebakken cake.

We doen een rondje door de pluktuin, kijken naar de bijen en de braamstruiken. Juist vanmorgen stond een bericht in de krant dat het plukken van bramen verboden is en dat je er een flinke bekeuring voor kunt krijgen. Hier heeft men eigen braamstruiken. Niet dat we ons veel aantrekken dat plukverbod hoor.
Met een zak vol walnoten en een pot honing keer ik huiswaarts. Verguld met zoveel gastvrijheid!

Loop Langs de Hunebedden (17)

Een beetje smokkelen en dan naar huis
Van Wijster naar AnsenBij mij thuis waren we begonnen en dus is het logisch dat de laatste etappe van de rondwandeling daar ook eindigt. Het is een zomerse dag, heerlijk weer om te wandelen. We constateren dat we vrijwel geen regen hebben gehad tijdens de meer dan 300 kilometerlange tocht door Drenthe.

Het is een forse etappe die ons nog rest vandaag en gezien de warmte van de laatste dagen besluiten we een paar kilometer te smokkelen. Een stukje platteland richting Wijster slaan we gemakshalve over. We gaan het bos in tussen Spier en Wijster en passeren de grafheuvel bij het Taaiveen. Bij Spier steken we de A28 over en verheugen ons op een kop koffie bij de Boslounge. Dat loopt uit op een fiasco. Er wordt druk patat gebakken en nadat de patat gebakken en afgeleverd is, staan we nog een tijdlang te wachten zonder dat er enig teken van leven is. Ik krijg dan altijd de neiging om het zelf effe te doen. Onverrichter zake gaan we verder, het is immers prima weer om te pauzeren in de vrije natuur.

Over bekend terrein, ruim gezien door mijn achtertuin, gaan we langs de Holtveenslenk, over de Kraloërheide. We gaan over eindeloos witte zandpaden met ruim zicht op een aards oerlandschap en bereiken  Bezoekerscentrum Dwingelderveld van Natuurmonumenten. Een heerlijke plek voor een pauze,  waar het onthaasten en  het oefenen van geduld (een vrijwilliger moet drie cadeautjes inpakken in te kleine papiertjes) nog een behoorlijke uitdaging zijn. Door de Anserdennen vervolgen we onze wandeling om in Ansen te eindigen, bij mijn eigen huis, waar de route langsloopt.
De Loop langs de Hunebedden is een aanrader en absoluut een aanvulling op alle langeafstandsroutes die Drenthe rijk is. Wie bij mij langsloopt, kan een kop koffie komen drinken!

Loop Langs de Hunebedden (16)

Van de Voscheheugte naar de brug over het Linthorst Homankanaal bij Wijster

Een goed begin is het halve werk vanochtend. Vanaf de parkeerplaats stap je zo het Mantingerveld op, met zijn eeuwenoude jeneverbesstruiken. Ze staan daar vanochtend gewoon mooi te wezen in het zonlicht. Zo’n veld kan niet groot genoeg zijn. Over rustige plattelandsweggetjes voert de tocht naar Drijber. Daar middenin Drijber kijk je je ogen uit. Een tuin met tuinkabouters, ornamenten en allerhande versiering zorgt dat we minstens 10 minuten geobsedeerd halt houden bij dit tafereel. Vanaf Drijber is het maar een klein stukje naar de Blinkerd. Geen hunebed, maar wel een klimmetje in deze etappe. Bovenop de afvalberg, bevindt zich een bezoekerscentrum met een permanente tentoonstelling over afval en hoe de VAM, tegenwoordig Attero, dit composteert en verder verwerkt.  Je kunt daar ook fijn even je boterham opeten, terwijl je geniet van het uitzicht over het Drentse land.

Na de lunch wordt het dan nog een hele toer om het VAM-kanaal te volgen. Er ligt een voetpad, maar door rigoureuze kapwerkzaamheden is daar weinig van terug te vinden. We gaan de bocht om en lopen verder langs het Linthorst Homankanaal met aan de andere kant uitzicht op het natuurgebied de Vossenberg. Bijna ongemerkt staan we ineens bij de geparkeerde auto’s.

Loop Langs de Hunebedden (15)

We schieten aardig op met onze wandeling langs de hunebedden van Drenthe. Sterker nog, na vandaag hebben we alle hunebedden gehad. Op de laatste twee etappes staan geen hunebedden gepland en de kans is ook niet erg groot, dat er morgen een paar nieuwe worden neergezet.  We maken de route natuurlijk gewoon af, hunebed of geen hunebed. Vanaf de parkeerplaats bij de Kibbelkoele vertrekken we richting Zweeloo. Onderweg komen we langs de Papeloze Kerk in de bossen van Schoonoord. En dit blijkt later het allerlaatste hunebed te zijn geweest. Hadden we ons dat eerder bedacht dan hadden wij er een ritueel bij kunnen bedenken.

We lopen via De Stroeten naar Zweeloo, waar we een tijdje kijken bij de smid, die daar aan het werk is in zijn smidse. Dat deden we al vaker, maar zolang dit ambacht nog bestaat, kijken wij zoveel mogelijk naar wat Lucas Masselink aan het doen is. Hij showt ons de gelooide poot van een koe, die zijn vader van beslag moest voorzien, voor zijn examen. We kijken naar de plek waar paarden beslagen werden en hij laat ons de gedichten van zijn neef zien. Radio Drenthe schalt schel en te hard uit de transistorradio.

Koffie is er in Aalden bij het Waopen van Aelden. Dan zetten we de pas er flink in. We lopen naar Meppen en gaan dan richting Mantinge. Net voor het Mantingerveld eindigt onze wandeling. De nazit is weldadig even verderop bij Voscheheugte.

Loop Langs de Hunebedden (14)

Van Emmen naar de Kibbelkoele in Noord-Sleen

Een heerlijke frisse wandeldag, deze 8e april. Met ons vieren doorkruisen wij het Drentse land. Startpunt vandaag is Emmen. De zoektocht naar een vroege kop koffie valt mee. Bij In De Goede Luim is men net bezig met het klaarzetten van het terras en zet men gastvrij de deur voor ons open. In ons kielzog volgt een groep dames; goed voorbeeld, doet immers goed volgen.
Net buiten het centrum van Emmen, ontwaren wij het eerste hunebed van vandaag. Tussen volkstuinen verscholen ligt de D43, een hunebedtweeling met een grote steenkrans erom. Dit is een zogenaamd langgraf; het enige in Nederland. De ruimtes tussen de kransstenen werden in de jaren zestig opgemetseld met veldkeitjes. Dat vond men vast leuk toen.

Tegenover de flats aan de rand van de wijk Emmermeer, ligt een hunebed in een klein strookje heide.  Met een grote boog lopen we om Emmen heen richting het Oranjekanaal, waar de D42 onverwacht opduikt. Vanaf hier heb je een geweldig zicht op de stad. Bij Westenesch ligt op een boerenerf het enige hunebed dat particulier bezit is. Het lijkt op huisvlijt, maar het is toch echt een hunebed. Vroeger was er een varkenshok overheen gebouwd. Het informatiebord staat trouwens niet op het erf, maar een stuk verder op de Brink van Westenesch. Wij vermoeden dat de boer niet op al die aandacht zit te wachten.  We lopen naar Noord-Sleen via de boswachterij Sleenerzand. Bij Wielens is het goed toeven. Maar we moeten door.
Er wacht ons nog een tweetal hunebedden; een hunebedtweeling, waarvan een een fraai exemplaar is. De tocht voert langs recreatieplas de Kibbelkoele, waar het in dit jaargetijde  nog heerlijk rustig is. De parkeerplaats waar de auto’s staan, ligt even verderop.

Loop Langs de Hunebedden (13)

Valthe – Emmen

“Retteketet naar hunebed!
Wat een heerlijke voorjaarsdag. Ik zie een beetje op tegen de etappe van vandaag. Ik heb op de kaart gezien dat we door de bebouwde kom van Emmen lopen en daar vind ik het vandaag nu juist geen weer voor.  Maar goed als je alle hunebedden wilt zien dan moet je er iets voor over hebben.
Valthe laten we achter ons en we hebben al snel onze eerste twee hunebedden te pakken. Twee mooie exemplaren, prachtig gelegen. Iets verderop, na het onderduikershol, doemt de D35 op aan de rand van een heideveld.
Er volgt een lang stuk door het Valtherbos. Ik vraag het maar even aan een man met hond. “Ligt hier een hunebed?” Hij zegt van wel. In het boekje staan wonderlijke aanwijzingen: “ga op de 5-sprong, het tweede pad rechts”, maar dat is gewoon rechtdoor. Net als ik denk dat we verkeerd zijn gelopen, blijkt het toch te kloppen.  Een prachtig drietal ligt hier op een heideveld .  Je kunt er heerlijk tegenaan leunen. We draaien onze bleke neuzen naar de voorjaarszon.
Er komt een scooter aanrijden. Hij wordt geparkeerd naast het hunebed, waar we zicht op hebben. Een jongen en een meisje klimmen erop en roken een sigaretje. Twee wandelende dames naderen van de andere kant. Ik zie ze denken: “potverdorrie, alle hunebedden bezet.” Maar niet getreurd, er staat nog een derde.

Het Valtherbos gaat geruisloos over in de Emmerdennen. In de wijk Angelslo liggen de D46 en D47 zomaar middenin een woonwijk. Regelmatig zijn ze slachtoffer van vandalisme. Er waren plannen om er zand overheen te doen, maar gelukkig staan ze nog uitgebreid te pronken. Vervreemdend, maar zo Drents.  Ook dit is Drenthe!
Vlak voor het eindpunt van vandaag, het station van Emmen, ligt in het bos een erg mooi exemplaar. We houden even halt, voordat we bij Café Groothuis aan de borrel gaan. En dan ………..  is Gerda haar telefoon kwijt.

De rustige nazit schiet er een beetje bij in. Wat nu? Ik loop terug naar het hunebed en kijk onderweg of ik het toestel zie. Niks van dat alles. We zoeken gezamenlijk nog bij het hunebed, maar vinden niks. Gerda schrijft haar toestel af en we keren allen huiswaarts.
Nog die middag is er een mailtje van Gerda. Ze heeft haar telefoon terug.
Iemand had hem gevonden en een willekeurig telefoonnummer in haar telefoon gebeld. Het bleek een vriendin te zijn die op dat moment op een terras in Emmen zat.  De man heeft de telefoon bij de vriendin gebracht en vervolgens bracht de vriendin hem naar Gerda. De wonderen zijn de wereld nog niet uit en Emmen kan wat ons betreft niet meer stuk.

Loop Langs De Hunebedden (12)

Ees – Valthe

Mijn gezelschap is aardig uitgedund. Vandaag slechts 3 wandelaars in totaal. Lekker overzichtelijk, dat wel. Vandaag lopen we van Ees (Het Land van Bartje) naar Valthe. Uitdaging 1, is de uitgang vinden van het vakantiepark. Er staat een hek omheen en het lijkt of het niet de bedoeling is dat je zo’n park tijdens je vakantie verlaat. Maar ik heb goed opgelet vorige keer, dus zonder al te veel zoekwerk, vinden we de uitgang en pakken we de route op, waar we hem vorige keer verlaten hebben.
Hunebed D30 is het eerste dat we vandaag tegenkomen in de staatsbossen van Exloo.
Bij Bussemaker is het goed toeven en we zijn ook wel aan koffie toe. Twee bakkies gaan er met gemak in. De zon schijnt heerlijk in de serre. Zou de wandeling hier eindigen, dan was het ook niet erg. Maar we gaan door.
Van Exloo lopen we een prachtig stuk naar Odoorn, langs het Molenveld en over het Odoornerzand. Vlak voor Odoorn ligt dan ook weer een hunebed. En voordat we Valthe bereiken stuiten we op een enigszins onopvallend exemplaar.
Koffie met gebak is er dan nog op de weg van Valthe naar Odoorn. Janny trakteert vanwege haar verjaardag.  Verrekte gezond dat wandelen.

Loop Langs de Hunebedden (11)

Een wandeling maken en dan elf hunebedden tegenkomen, dat kan op de Hondsrug van Drenthe. Daar liggen de meeste exemplaren. ’s Middags kunnen wij ons de eerste exemplaren van die ochtend al niet eens meer herinneren. We zijn vertrokken vanaf het Nije Hemelriek in Gasselte. We lopen in lange rechte lijnen door het landschap, vooral door het bos. Nadeel is, dat alle paden zo op elkaar lijken in de boswachterij Gieten-Borger. Maar we mopperen niet, want het is heerlijk weer; het voelt een beetje als lente.

Heel veel hunebedden, maar weinig horeca komen we tegen vandaag. Bij het hunebedcentrum, waar scenes uit de tachtigjarige oorlog worden nagespeeld (sommige mensen hebben dat als hobby) is er dan eindelijk koffie. En natuurlijk ligt ook daar een hunebed. Dit is misschien wel het meest beklommen hunebed van Drenthe. Een gids wijst me op het respect dat betracht zou moeten worden jegens de doden. Hoewel ik niet aan het klimmen ben, vind ik het eigenlijk niet heel raar dat een hunebed uitnodigt om op te klimmen. Hij vraagt mij hoe ik het zou vinden als er mensen op mijn graf zouden spelen. Ik zeg dat ik daar niet heel veel moeite mee heb. Kijkt er tenminste nog iemand naar me om. De discussie wordt subiet afgekapt en we vertrekken richting Ees. Ook daar lopen we weer lange rechte stukken door productiebos. We eindigen in de gletscherkuil van Ees. Het is opletten geblazen, want de auto’s staan bij Landal Green Park, Het Land van Bartje, en daar moeten we de route voor verlaten.
Een cultuurschok is het. Massa’s voorgestructureerde huisjes, niets aan de fantasie overlatend, met een groot hek eromheen. Het valt nog niet eens mee de achteringang te vinden en dan vervolgens richting hoofduitgang te bewegen. Het is een dorp op zich. We bereiken de ingang en nemen tussen de recreërende massa een afsluitend drankje, met uitzicht op de speelhal, het speeldorp en het subtropisch zwemparadijs. Ook dit is Drenthe!

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑