Weer thuis

Schotland, the final episode

Tja, je kijkt er lang naar uit en voor je het weet zit je weer thuis, met een beetje een leeg gevoel. Thuis is het goed, is het fijn, daar zijn de mensen waar ik van houd, maar wat zou ik het heerlijk vinden om zo’n Schots landschap wat dichterbij te hebben. Ik voel me er thuis, misschien moet ik toch eens mijn stamboom uitzoeken, wellicht zitten er ergens Schotse roots verstopt.

Onze laatste wandeling stemt vrolijk, triest, hoopvol en hopeloos door elkaar. Een uiterst smal weggetje brengt ons naar Carsaig aan de Firth of Lorn. We lopen onderlangs de kliffen, op weg naar natuurlijk gevormde bogen. Het pad is slecht, sommige stukken zijn weggeslagen en andere stukken zijn behoorlijk tricky. En ik heb hoogtevrees, maar er zijn er in deze groep, die er nog meer last van hebben dan ik. Sterker nog, dat over die randjes lopen ….. het went.
Na de lunchpauze besluit de gids niet verder te gaan. Het is nog zeker drie kwartier lopen en die drie kwartier moeten we dan ook weer terug. Geen bogen dus.
We lopen terug over de rotsen. Het is eb, de gaten en geulen hebben zich gevuld met de meest fantastische zeediertjes, krabbetjes en anemonen. We vinden een puntgaaf fossiel van een schelp in een rots. Zolang je de gladde groene algen en wieren mijdt, kun je heel gemakkelijk over de rotsen lopen. Het is van een niet te evenaren schoonheid, ware het niet dat tussen al die stenen en rotsen, zich zo vreselijk veel plastic heeft opgehoopt. Door de stroming komt juist hier al die klerezooi aan wal. En schoonmaken is onbegonnen werk. Ten eerste omdat je er niet goed bij kunt komen en ten tweede omdat het zo veel is, dat je vrachtwagens nodig hebt om het af te voeren. Wat mensen doen om erger te voorkomen, is het plastic verzamelen en onder grote stenen leggen, zodat het in ieder geval niet opnieuw in de oceaan verzeild raakt. Ik kan er wel om janken en schaam me dood; wat maken we er met zijn allen een ongelofelijke klerezooi van. De Zweedse Eva haalt nog wat lastige stukken tussen de rotsen vandaan, zij beweegt heel gemakkelijk en licht en zij heeft helemaal geen hoogtevrees. Met dit gevoel je laatste wandeling afsluiten is dubbel en harde realiteit. Er is werk aan de winkel, we moeten alternatieven bedenken, we moeten het anders willen, maar vooral moeten we het anders doen.

’s Avonds maak ik nog een allerlaatste wandeling over het strand bij het hotel.
We reizen terug naar de ferry, die ons naar Oban brengt. Het is een beetje benauwd, de eerste midges hebben ons te pakken. “Midges for nothing and ticks for free”, grapte Richard eerder deze week al, vrij naar Dire Straits.
In Oban blijven Jörg en Cornelia achter. In Glasgow nemen we afscheid van Richard, Beth en Anne en Tracy. Eva en Ann, reizen met mij mee naar Amsterdam, waar ze op het vliegtuig naar Stockholm overstappen. Ons vliegtuig gaat pas over een paar uur. We maken er een gezellige boel van en nemen onze intrek in de lounge van het Holiday Inn hotel, waar we tussen luidruchtige voetbalsupporters terecht komen. We lunchen en drinken koffie en worden zo goed verzorgd door een geweldig grappige Schotse serveerster, die zo’n plezier in haar werk heeft, dat onze tip bestaat uit al ons overgebleven Schotse geld. Ze mag niet mopperen. Doet dat ook niet en zegt wel tien keer, “thank you, so much”.


Het vliegtuig heeft vertraging. Ik zit naast een jonge vrouw uit Bremen, die zo graag haar aansluitende vlucht wil halen, omdat ze terugkeert naar huis, na een periode in Glasgow te hebben gestudeerd. Het lijkt niet te gaan lukken, maar uiteindelijk toch weer wel. Ik hoop het voor haar. Ik zeg mijn Zweedse wandelmaatjes gedag en sta letterlijk en figuurlijk weer met beide benen op de grond.

Na een paar dagen, boek ik wederom een langgekoesterd wensreisje naar Schotland en wel naar de Shetland eilanden in juli 2020. 12,5 uur varen en 10 graden Celsius in de maand juli.
Het helpt ……. een beetje.
Links:
https://www.ardachy.co.uk/
https://aboutargyll.uk/

 

Reacties zijn gesloten.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: