Wandelschoenen aan en gaan

Schotland, deel 3

Op zondag maken we een wandeling op Treshnish, een van de vele kapen die het eiland Mull rijk is. We lopen op duizelingwekkende hoogte over de kliffen, met prachtig zicht op de kustlijn en de Treshnish Isles. De heuvels zijn bedekt met bluebells (boshyacinten) er groeien diverse orchideeën, azalea’s en allerhande plantjes (butterwort en common bird’s-foot trefoil, ook wel eggs and bacon genoemd vanwege de rood/gele kleur). Een schapenpaadje dat ons terugvoert naar het beginpunt is moeilijk te vinden. Een kwestie van goed zoeken. We vinden het overwoekerde pad en klauteren omhoog. Ons eerste klimmetje hebben we te pakken. Liepen we eerst in de zon, nu lopen we met ons hoofd in de wolken. De jasjes, die we gaandeweg de wandeling hebben uitgetrokken, kunnen uit de tas om later toch weer opgeborgen te worden.

We komen langs restanten van huizen. Het schijnt dat hier ooit een kleine nederzetting was. Deze is verlaten vanwege een uitbraak van tyfus.
Op de terugweg naar Tobermory stoppen we nog even voor een strandbezoek bij Calgary Beach. Vroegere inwoners van dit Schotse Calgary zijn inderdaad degenen die de gelijknamige stad in Canada hebben gesticht. Door een berekeningsfoutje van gids en chauffeur, Richard,  schampen we een hek en loopt het busje averij op. Zijn koelbloedigheid is bewonderenswaardig. Terwijl wij pootjebaden en schelpen zoeken, poetst hij zo goed en zo kwaad als het kan de ergste strepen van de bus en zorgt ervoor dat hij niet nog een keer door het hek moet, maar via de andere kant het terrein kan verlaten. Praktisch en stressbestendig, zo gaan wij ons deze Richard herinneren.
Het diner is dit keer bij Café Fish,  met weliswaar een minder uitzicht dan de dag ervoor,  maar met eten dat vele malen beter is. Goddelijke vissoep, hemelse coquilles en een onweerstaanbaar nagerecht met een flinke scheut Tobermory whisky. Het moest er toch een keer van komen.

Reacties zijn gesloten.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: