Een mooie winterdag, de lente nog ver te zoeken

Gister liep ik dicht bij huis een wandeling vanaf het Bezoekerscentrum Dwingelderveld. Heerlijk om te kunnen lopen, zonder op de kaart te hoeven kijken. Met een 8-tal wandelaars, die zich opgegeven hadden via de Wandelsite, trotseerde ik de snijdende oostenwind en maakte een tocht van ruim 18 kilometer. Velen van ons werden die ochtend door het thuisfront voor gek verklaard. Maar zoals de Engelsen zeggen ‘ieder weer is wandelweer’ en mijn motto is “meestal valt het mee en als het niet meevalt, dan kom je er wel achter”.

De wandeling  ging via de Anserdennen naar de boorden van het Dwingelderveld, langs de vogelkijkhut, met een majestueus uitzicht op de Davidsplassen. Van vogels heb ik weinig verstand, maar een uitzicht weet ik op waarde te schatten. Ik had gedacht mijn medewandelaars daar ook wat beschutting te bieden, maar het bleek in de hut niet veel warmer dan erbuiten. Er zat niets anders op dan de pas er flink in te houden.
We gingen het bos weer in  om halverwege de tocht bij de Bospub  op te warmen bij de houtkachel. Met gloeiende wangen stapten we weer naar buiten. We doorkruisten een stukje bos en maakten een rondje om het beeldschone Smitsveen om vervolgens  richting schaapskooi te gaan. Dat was een beetje afzien, een lang recht stuk, zonder beschutting. In de schaapskooi was het leed snel geleden; hartverwarmend die enorme hoeveelheid dartele lammetjes. De nieuwe schaapskooi, de officiële opening moet nog plaatsvinden, is een echte aanwinst voor het Dwingelderveld, zoals ook de uitkijktoren bij de schaapskooi. Via het Kloosterveld keerden we terug naar het bezoekerscentrum en ging ieder weer zijns weegs, na een heerlijke winterse lentedag.

Reacties zijn gesloten.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: