Echt mijn ding

Omdat taal zeg maar echt mijn ding is vraag ik een Schotse onderwijzeres, met wie we in gesprek raken, hoe het staat met het leren van talen op de Schotse scholen. Zij kan me vertellen dat steeds meer scholen Gaelic op het programma hebben staan. Zij vindt het jammer dat daardoor buitenlandse vreemde talen minder deel uitmaken van het onderwijsaanbod. Aan de andere kant begrijpt ze dat het niet alleen gaat om het behoud van de taal, maar meer nog om het behoud van cultuur.  Schots-Gaelisch of, in de taal zelf: Gàidhlig, is een  taal die wordt gesproken door de Gaels, een Keltische stam in de Schotse Hooglanden. Slechts zo’n 60.000 mensen beheersen deze taal, die ook weer plaatsgebonden varianten kent. Omdat het enkel in Noord-Schotland en op enkele eilanden (waaronder de Hebriden) wordt gesproken, wordt het ook wel Highland-Gaelic genoemd. De taal werd in de 3e eeuw vanuit Ierland naar Schotland gebracht en is daar tot op de dag van vandaag een minderheidstaal. De enige plaats ter wereld waar het Schots-Gaelisch nog een meerderheidstaal is, is op de geïsoleerde Buiten-Hebriden. (bron: Wikipedia)

Omdat naast taal, muziek zeg maar ook echt mijn ding is, koop ik op het eiland Eigg, waar een van de muzikanten vandaan komt,  een c.d. van Dàimh. De band timmert behoorlijk aan de weg en is op menig groot folkfestival te zien en te horen, ook overzees. Op de cd “Turnship” staan een aantal songs in het Gaelic dialect uit de omgeving van Ballachulish.

Reacties zijn gesloten.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: