Het Utrechtpad en mijn brakke lijf

???????????????????????????????
Vandaag staat de laatste etappe van het Utrechtpad op het programma. In de trein overvalt mij een vaag soort misselijkheid. Ik denk dat frisse lucht me wel goed zal doen. Maar het wordt niet beter. Al helemaal niet als een hopsend busje ons van Utrecht Overvecht naar Tienhoven brengt. Blij dat ik eruit kan. In eerste instantie doet de frisse lucht me goed. Nog geen half uur later ben ik onbedoeld een spoor in het Utrechts landschap aan het achterlaten, waar mijn medewandelaar en ik niet echt vrolijk van worden. Maar goed, met een lege maag,  lijkt het weer even iets beter te gaan.
We lopen door een prachtig landschap naar Maarssen. Maarssen, aan de Vecht gelegen,  is een aanrader met zijn prachtige huizen. Zo onder de rook van de stad is veel moois te vinden in de provincie Utrecht.  Tot historisch Oud Zuylen, met het gelijknamige kasteel, kan ik nog op de been blijven. Maar dan is het ook wel genoeg. Ik hijs mij naar de eerstvolgende bushalte  en vraag mij ernstig af, hoe ik ooit nog terug kom in het Noorden, met mijn brakke lijf. Mijn wandelmaat is solidair en reist met mij mee naar het Centraal Station. Eenmaal thuis, slaap ik bijna twee dagen onafgebroken. Misschien toch nog maar een keer terug, voor dat laatste stuk van het Utrechtpad.

???????????????????????????????

Reacties zijn gesloten.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: