Van slot tot slot

Hoewel verhalen over adellijke families en bijbehorende jaartallen bij mij het ene oor in en het andere oor weer uitgaan, is het verhaal van het Poptaslot in Marssum  blijven hangen. Ik was er eerder in 2010. Vandaag herinner ik me bijna het hele verhaal van vorige keer.
Wat intrigeert is dat de laatste eigenaar nog altijd over zijn graf regeert. Meer dan 300 jaar geleden is het dat Henricus van Popta, de laatste bewoner, besloot dat hij ook daadwerkelijk de laatste bewoner zou worden. Hij stelde een viertal voogden aan, die belast werden met het beheer van het slot. Tot op heden wordt deze constructie nog altijd gebezigd.

Het naastgelegen huis voor alleenstaande vrouwen, dat hij oprichtte, doet nog altijd dienst. Wij krijgen een rondleiding door het hofje. Je benijdt de studentes die daar een kamer huren. Zo’n huisje is weliswaar klein, maar heel bijzonder. In de mooi gerestaureerde kerk van Marssum, schuif ik even in de herenbank van de heer Van Popta en fluister: “dat heb je toch maar mooi voor elkaar gekregen, meneer de advocaat”.
Na ons bezoek aan het Poptaslot, is er een 3-gangen lunch in het Grauwe Peerd. Marssum heeft waarschijnlijk niet veel vegetariërs. Het vegetarisch menu bestaat uit alles van de vleeseters, maar dan zonder het vlees. Het bord is nagenoeg leeg. Ik zie er als vleeseter de humor wel van in.

Na de lunch zijn mijn maag en mijn hoofd aardig gevuld. Er is geen tijd voor een powernap, want er staat nog een bezoek aan de Dekema State in Jelsum op het programma. De mevrouw die vertelt over de bewoners, de adellijke families van Friesland, doet dat met verve, maar de informatie gaat langs me heen.
De state is ingericht alsof de bewoners even weg zijn en dat is leuk, want je hoeft alleen de mensen er nog maar in te denken voor een compleet plaatje. Ik dwaal  een beetje door het huis, zonder veel te horen, gewoon in een eigen Dekema-wereld verzonken.

Reacties zijn gesloten.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: