Kletskousen tussen kunst en strijkijzers

Bij het multifunctioneel centrum in IJhorst is er koffie. We doorbreken een beetje het programma van de eigenaresse. Ze heeft haar winkelkloffie nog niet aan en ze had nog zo graag eerst even de ramen gezeemd. Ons waren dat kloffie en die ramen niet opgevallen, als ze haar mond had gehouden. Als de koffie en zelfgemaakte cake op tafel staan laat ze ons over aan haar man. Die hoeft dan eigenlijk alleen nog met ons af te rekenen.

Alhoewel het niet de bedoeling is, lopen we de kunstroute De Wijk – IJhorst. Soms komt iets op je pad en dan moet je dat niet aan je voorbij laten gaan. In en rond particuliere panden zijn allerlei vormen van kunst te bewonderen. In galerie IJhorst zijn schilderijen tentoongesteld waarop dansparen te zien zijn die de tango dansen en dan van bovenaf. De eigenaar vertelt over zijn derde carrière. Eerst was hij huisarts, toen iets ingewikkelds en nu heeft hij een galerie en bed & breakfast. Misschien moet ik mijn loopbaan ook weer eens onder de loep nemen.

De vrijwilligster in de kerk maakt mooie stapeltjes van de afscheurstrookjes van de kunstronde. Het stapeltje van vandaag telt met onze komst drie stuks. Ze praat honderduit, terwijl ze wordt gadegeslagen door engelachtige kunstfiguren. Aan de overkant heeft een andere vrijwilliger net een een groot rad over een strook geduwd. Een tekst in zand komt op de strook terecht.

En zo vind je overal wat anders.  In een boerderij worden aan tafel de plannen doorgenomen met een architect voor herinrichting van het landschap rondom het pand. Wij schuifelen achter het bezoek langs en bekijken zwart-wit portretten. We lijken wel onzichtbaar, het gesprek gaat gewoon door.

In de Wijk zit een mevrouw achter haar huis. Ze slaat het kunstpubliek gade. “Wat vinden jullie er nou van?”, vraagt ze. Ik voorzichtig: “apart”. “Het past eigenlijk niet zo goed bij de locatie” voeg ik nog toe. “Wilt u dat alstublieft hier in mijn gastenboek schrijven. misschien krijg ik dan volgend jaar eens een keer iets moois in mijn tuin.” Ach toe maar, geef maar hier die pen.

In De Wijk komen we langs een oud boerderijtje. Boenwas te koop staat er op een bordje. Marjolein kan wel een potje gebruiken. Het erf is uitgestorven. In een van de vele schuurtjes staat een verzameling strijkijzers. Post-it briefjes aan de planken vertellen jaartal en plaats van herkomst. Een andere schuur herbergt allerhande rommeltjes. Het lichtknopje kunnen we niet vinden. Als we worden ontdekt door de heer des huizes, duurt het niet lang of de vrouw des huizes komt ons vertellen over haar verzameling. Ze deed net een middagdutje. Als Marjolein vraagt naar blanke was, worden alle schuurtjes doorzocht. Geen blanke was meer, alleen nog middelbruin.

En zo kijken we kunst, bewonderen een verzameling en kletsen met alles en iedereen. Dan doe je over 8 kilometer zo’n beetje een hele dag en heb je niet veel gelopen maar je wel enorm geamuseerd.

Reacties zijn gesloten.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: