De doodgewoonste dingen

Tassen 
De nieuwjaarswandeling van Chris begint traditie te worden. Wandelen wordt tijdens de nieuwjaarswandeling afgewisseld met het nuttigen van borrels en hapjes, die her en der uit rugzakken worden getoverd. Als je niet oppast zie je, na een paar stops, door de borrels het bos niet meer.

In goed gezelschap loop ik door de bossen tussen Borger en Rolde. Bijpratend met de een, herinneringen ophalend met de ander en plannen makend met nog weer een ander. Tegen alle verwachtingen in ligt er nog flink wat ijs op de paden en op een enkel pad moet je door hoge sneeuw ploeteren. En dat terwijl het 8 graden is! Ik krijg het er warm van of komt dat misschien toch van het "Scheemster Sputtertje" of van het "Friese Haachje"?

Benen 
Terug bij Bospark Lunsbergen staat de erwtensoep klaar, roggebrood met spek en een broodje worst. Tafels worden aan elkaar geschoven. Eerder deze dag hoorde ik iemand zingen "de doodgewoonste dingen die brengen mij tot zingen". Ik vraag me af hoe doodgewoon dit eigenlijk is. Op deze eerste wandeling van het jaar besef je hoe bijzonder het is dat mensen elkaar tegenkomen en door die gemeenschappelijke deler: "het wandelen" een stukje meelopen in het leven van elkaar. Bijzonder doodgewoon.   

Reacties zijn gesloten.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: