Dooie boel in Giethoorn

Het is vrijdag en ik loop een rondje in Giethoorn. Elders in het land worden wedstrijden op natuurijs georganiseerd. Ik ben benieuwd hoe het gesteld is met het ijs in “het Venetië van het Noorden”. Ik zie om precies te zijn twee klunende schaatsers en dat is het dan.
Café Fanfare is nog dicht als ik er langs loop. Ook geen koffie dus. Giethoorn is op deze winterdag een gewoon Nederlands dorp. Niet overladen met toeristen, zoals gewoonlijk. Kinderen gooien sneeuwballen op het schoolplein, een mevrouw veegt haar straatje, iemand snoeit zijn struiken via het ijs. Er komt een echtpaar aan met een kruiwagen vol boodschappen. In Giethoorn parkeer je de auto niet voor de deur, maar bereik je via de smalle fietspaden je huis en dan is zo’n kruiwagen best handig.

Als ik voor een tweede keer langs Fanfare kom, zijn de deuren geopend. Fanfare is in de zomermaanden een populaire overvolle pleisterplaats. In het café werden gedeeltes opgenomen van de gelijknamige film Fanfare van Bert Haanstra. De film wordt gezien als een mijlpaal in de Nederlandse filmgeschiedenis. Er zit een handvol mensen aan de tafeltjes, de postbode drinkt een kop koffie voor hij verder gaat. In vergelijking met de zomermaanden is het misschien een dooie boel in Giethoorn, maar het wordt wel meer een gewone plek op aarde. Alhoewel, zie ik daar nou palmbomen en zonnende mensen?

Reacties zijn gesloten.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: