Een magische dag

De telefoon gaat. Het is Chris. Met hem en vele anderen zou ik vandaag een wandeling lopen in Elp. Wegens omstandigheden kan hij zelf niet aanwezig zijn bij de start. Misschien komt hij later. Hij vraagt mij om zijn groep door Elp en omgeving te loodsen. Ik ken de wandeling, het zal geen probleem zijn.

Thuis valt er wat motsneeuw uit de lucht, men voorspelt een flink pak. Ik ga ervan uit dat het wel mee zal vallen, ik wil naar buiten vandaag. Onderweg naar Elp gaat het steeds harder sneeuwen. Als we na de koffie vertrekken sneeuwt het echt, grote wollige vlokken.
De wandeling is sowieso prachtig, maar met dit sneeuwdek lopen we in een paradijs. Als je dan ook nog voorop loopt, ben je steeds de eerste die het onbedorven sneeuwdek betreedt. Magisch.

Als blijkt dat Tiny en ik vandaag in het zonnetje worden gezet als trouwe organisatoren van wandelingen en her en der flessen tevoorschijn komen om te klinken en te drinken op het nieuwe jaar, krijgt de dag meer en meer iets van een sprookje.

Bij terugkomst in Elp staan stapels dampende pannenkoeken klaar. Na zo’n barre wandeling gaan die er wel in. Buiten dwarrelt de sneeuw nog steeds naar beneden.
Ons feestje komt tot een eind. De terugreis naar huis is een hele onderneming. Nooit geweten dat de N381 zo lang is. Bochten en rotondes worden enerverende hindernissen. Zelfs op de snelweg kruipen de auto’s. Niet verwonderlijk dat Chris de reis naar Elp uiteindelijk niet heeft gemaakt.

Reacties zijn gesloten.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: