Het toeval wil …..

Anemonen

Een dochter op stage in Antwerpen betekent een opvoering van de bezoekfrequentie aan deze gezellige stad. Nu dochterlief bijna terugkeert naar huis, moeten we op de valreep nog even naar de dierentuin. Daar waren we nog niet aan toegekomen. De dierentuin ligt tegenover haar tijdelijke woonruimte en naast het station, middenin het stadsgedruis.
Hoewel er flink wordt gerenoveerd, is een bezoek echt de moeite waard. Men doet er alles aan om de verblijven voor zowel dieren als publiek aantrekkelijk te maken. Zo lijken sommige dieren meer in een kijkdoos te zitten, dan in een hok.

Spin

Het kan zo maar gebeuren dat je ineens oog in oog staat met een gorilla, die zich aan de andere kant van het glas bevindt. Er zijn prachtige aquaria en je kunt een slang aaien als je daar zin in hebt. Hoewel iedereen in eerste instantie terugdeinst, is het bij de meeste mensen zo dat ze even later, de slang probleemloos over zijn rug en zijn buik aaien, alsof het een puppy is.
Hoogtepunt van de dierentuin is een kraambezoek aan de olifant die een paar weken geleden geboren is. Het dier is een attractie, waar je voor in de rij moet. En ja, als je er dan toch bent, dan doe je dat. We hebben een heel goed zicht op de olifantenfamilie en dus ook op de kleine Kai Mook. We krijgen een Belgische geboorteboon en dat is een mooi moment om de dierentuin te verlaten.

Olifant

Na een kort bezoek aan de stad, stap ik op de trein naar huis. Het toeval wil dat ik op de laatste etappe van mijn reis, een andere trein neem dan gepland. Ik loop een kennis tegen het lijf die ik ruim 12 jaar geleden voor het laatst heb gezien; uit een vorig leven! We herkennen elkaar direct. De afstand Zwolle – Meppel is net lang genoeg om de laatste dertien jaar in een notendop aan elkaar te vertellen. En het meest bizar: ik heb de laatste drie jaar met haar zwager samengewerkt, zonder dat ik wist dat het haar zwager was.

Nijlpaard

Reacties zijn gesloten.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: