Naar Simonszand

Wad

Sinds drie jaar  gaan we in de zomer minstens een keer wadlopen. Zo ook dit jaar. Op mijn verlanglijstje staat de tocht naar Simonszand. De kans om zeehonden te zien is groot, als je naar Simonszand loopt en dat lijkt me wel wat. Nou, we hebben zeehonden gezien vandaag, maar daar moesten we wel iets voor over hebben.
Om precies 13.00 uur vertrekken we met 14 personen van Lauwersoog naar de waddendijk tussen Kleine Huisjes en Pieterburen. Na een korte wandeling over de dijk, gaan we de kwelder in. De eerste zeeasters staan in bloei en we ontdekken zeealsem en zeekraal!

Lammert, onze gids, legt uit wat ons te wachten staat. Het leuke van de tocht naar Simonszand is dat je het laatste stuk lekker over het zand loopt. Alleen in het begin zitten een paar vervelende stukjes.

Wadlopen

Nou dat hebben we geweten. Tegen alle verwachtingen in staat er veel water op het wad. 90% van de wandeling lopen we door het water. Bij het doorkruisen van een paar geulen, moet de rugzak omhoog en de fotocamera worden gered. Je zakt soms gevaarlijk diep weg. Er is veel slik en we hebben tegenwind. Kortom het is een monstertocht met weinig tijd om te pauzeren. We moeten door, omdat we veel tijd kwijtraken door de slechte begaanbaarheid. En de boot wacht niet.
Als ik op een mosselbank stap, kom ik ook nog eens lelijk ten val en druipt het bloed langs mijn benen. Dat ziet er spectaculair uit in het water.

Ik ben maar wat blij met de aankomst op de zandplaat. Op Simonszand lopen we comfortabel naar de richel waar meestal zeehonden liggen. Vandaag ook en dat maakt veel goed; de aanblik van zonnende zeehonden. Met de Boschwad varen we uiteindelijk terug naar Lauwersoog. Normaal gesproken vaar je van Simonszand naar Noordpolderzijl. De haven is echter dichtgeslibd en omdat we het hier hebben over een kostbaar natuurgebied, kan baggeren niet plaatsvinden zonder ingewikkelde procedures. Dat zal dus nog wel even gaan duren.
Nog net voor twaalf uur stappen we het huis weer binnen. Moe en voldaan en ons bewust van onze nietigheid in de natuur. Als het erop aankomt heb je gewoon niks te vertellen.

Pauze

 

Reacties zijn gesloten.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: