'n Wereld van verschil, twee dagen op Havezatenpad

Twickel
De zon schijnt. We hebben vakantie, drie weken lang. Drie weken waarin niks moet, maar alles mag. Voor ons geen files, geen spullen die niet in de auto passen en eigenlijk toch mee moeten. Gewoon de dagen aan ons zelf.
Zondag reizen we af naar Goor, waar we de trein naar Delden nemen om zo het Havezatenpad te vervolgen. In Delden pikken we de route op over landgoed Twickel, met kasteel Twickel als middelpunt. Het lijkt wel of iedereen op deze zomerse zondagmiddag op Landgoed Twickel wil zijn. De route van vandaag loopt een stuk langs het Twentekanaal, maar gaat ook over boerenpaden en langs typisch Twentse boerderijen. Na een korte pauze en een koele ijsthee komen we op het landgoed Weldam. Kasteel Weldam bewaren we voor de volgende keer.

Boerderij
Vandaag, twee dagen later, is het een heel ander verhaal. De weersvoorspelling luidt: wisselvallig weer, met kans op onweer. Op mijn programma vandaag een etappe van het Havezatenpad die is "blijven liggen", het stuk van Belt Schutsloot naar Hasselt. Ik wil dit stuk lopen met Lucca, onze Jack Russell. Een oudere "dame" met een enorm uithoudingsvermogen. Omdat het eigenlijk altijd wel mee valt met het weer, besluit ik gewoon op pad te gaan. Ik rijd naar Hasselt en neem de bus naar Belt Schutsloot.

Koeien_3
In Belt Schutsloot is het nog droog. Na een kop koffie in het eerste restaurant dat ik tegenkom, ga ik nu echt van start. Maar, dat geldt ook voor de regen, het gaat steeds harder regenen, sterker nog het hoost. Mijn neerslagtekort verandert in korte tijd in een overschot. Het water staat in mijn schoenen en alles is drijfnat. Vervelend is dat het ook nog gaat onweren. Ik weet van mijn oma, die opgroeide in deze streek, dat het hier erg kan spoken. Vroeger, als het ’s nachts onweerde, werd mijn oma door haar ouders gewekt en moest ze met de kleren aan in de kamer wachten tot het onweer over was.
Ik loop een stuk terug om bij De Waterlelie te schuilen en troost mijzelf met appeltaart. Een paar flinke klappen en het gaat minder hard regenen, uiteindelijk lijkt het droog te worden. In de herkansing dan maar. Ik loop naar Zwartsluis en neem daar het veer naar Genemuiden. Het stort inmiddels weer. En dat gebeurt me nog een paar keer. Ben ik goed en wel weer opgedroogd, komt de volgende depressie over mijn hoofd.
Het laatste stuk van Genemuiden naar Hasselt gaat over een dijk. Het is een prachtig stuk en hier heb ik net het geluk dat de zon gaat schijnen. Maar ik zie de bui boven Hasselt al hangen. En ja hoor, in de stromende regen keer ik terug bij mijn auto. Maar …. het is gelukt.
Hasselt

   

Reacties zijn gesloten.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: