Kuierend van Hattem naar Wezep

Spycker
Twee weken geleden liep ik een wandeling met Dodo. Dat smaakte naar meer. Dodo is een meester in het samenstellen van niet voor de hand liggende routes, met als uitgangspunt: hoe vermijd ik zoveel mogelijk verharde wegen en drukte.
Wij ontmoeten elkaar op het station in Zwolle, waar we de bus naar Hattem nemen. Wij, betekent in dit geval een behoorlijke club wandelpoolers. Hattem is een oude Hanzestad met een hoog Anton Pieck gehalte. Misschien dat het Anton Pieck Museum daarom in Hattem is gevestigd, maar zeker weten doe ik dat niet. We lopen een stuk tegen de wind in op de IJsseldijk en zijn blij dat we in de luwte van de bomen komen. Via de villawijk van Hattem lopen we richting Veluwe. De IJsselvallei, gaat over in het

Soep

Veluwemassief. Je ziet het landschap veranderen. Bij een chique restaurant twijfelt men of men ons wel of niet binnen zal laten. Een kopje koffie drinken is er niet bij, maar als we beloven soep te bestellen, zijn we welkom. Men probeert ons nog een twaalfuurtje aan te smeren, met salade, soep en een kroket, maar daar trappen we niet in. Zeker niet op 4 januari, nu de kerstkilo’s er nog lang niet af zijn. Nee, een kopje soep is wel genoeg. Een mede-wandelaar merkt op, dat ze van de prijs van deze ene kom, thuis een hele pan maakt. Buiten gekomen, worden her en der de boterhammetjes nog even tevoorschijn gehaald.

Molecaten

We lopen naar landgoed Molecaten met prachtige sprengbeken. Een spreng (of sprengbeek) is een door mensen gegraven of verlegde beek. Sprengen  werden gebruikt voor de aandrijving van watermolens, voor het maken van papier en voor water voor de wasserijen. Sprengen worden gemaakt door een gat te graven in de helling van een heuvel tot de grondwaterspiegel bereikt is. Uit deze sprengkop stroomt dan het bronwater via een kanalenstelsel naar de gewenste plek. Soms worden sprengen gevormd uit meerdere sprengkoppen.
Soms werden de stroompjes kunstmatig hoog gehouden, om op de plaats van de watermolen voldoende verval te hebben. Dit werd zowel met aangelegde als natuurlijke beken gedaan.
Op de achtergrond, hoor je het ruisen van de A50. Met een beetje fantasie, is dat het geluid van een waterval. Na een ontmoeting met een brutale, bedelende Schotse hooglander gaan we verder over de Wezepsche hei en bereiken we het station, waar onze wegen scheiden. Kuieren op vrijdag, ik kan het iedereen aanraden.

Reacties zijn gesloten.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: