Voorjaar in Echten

Sonneclaer_1

Eens in de zoveel tijd voel ik mij geroepen om zelf een wandeling voor de Wandelpool te organiseren. En zo ook vandaag. Al een paar dagen was ik iets aan het doen, waar ik niet zo goed in ben: “nee zeggen”. Ik had in het boekje aangegeven dat ik met 12 mensen wilde wandelen, maar natuurlijk belden er meer. Met het lenteweer in het vooruitzicht, kreeg iedereen zin om erop uit te trekken. In eerste instantie heb ik nog een paar extra wandelaars toegelaten, in de hoop dat er wel een eind aan zou komen. Maar het ging maar door, met de aanmeldingen. En dus moest ik minstens zes mensen teleurstellen. Met een groep van 17 vertrok ik om 10.30 uur vanaf de Brink, die eigenlijk geen Brink is. Geen enkele Tom Tom die de Brink in Echten kan vinden. Klopt, want die bestaat niet. Ja in mijn hoofd, dan. Nu ik eens goed naar het centrum van Echten kijk, is het ook helemaal geen Brink. Gelukkig is Echten niet zo groot, dat je elkaar er niet kunt vinden, dus dat kwam wel goed.
Onze eerste etappe ging langs de spoorlijn naar Boerderij Sonneclaer, waar ik koffie had besteld. In de koestal, die nog maar net van koeien was ontdaan, dronken we koffie met koek. De boerin was hartelijk en we betaalden € 1,40 voor een kop koffie met de koek er ook nog bij. Ik zeg altijd dat wandelen geen dure hobby is en dat bleek weer eens bij Sonneclaer. De groep was inmiddels teruggelopen naar de weg. Maar daar gingen we niet heen. We liepen achter de boerderij over het schouwpad naar de bosrand. En vervolgens passeerden we de Gijsselterkoele, de Hunenkloosterberg en het Echtenerzand. Na het

Boerderij_3
Echtenerzand moesten we over het spoor terug naar Echten. En daar ging het toch nog even mis. Ik liep te vroeg richting spoor, en aan het eind van het pad konden we niet verder. Nu heb je altijd mensen die zich door niets en niemand laten weerhouden, vooral wadloopgidsen hebben hier een handje van. Die was dus mooi pleite (haags voor: spoorloos verdwenen) in het bos. Maar het kwam goed en we keerden toch nog gezamenlijk terug bij de surrogaat Brink. We hebben nog een klein lusje gemaakt naar de horeca, door het bos van het Huis te Echten. Konden we mooi nog even een bruggetje uittesten dat een Echte(r) man aan het renoveren was. We besloten de tocht met een drankje bij Boschzicht. Een paar liefhebbers kreeg ik nog mee naar de Landgoedwinckel. Werd het toch nog een dure wandeling. Maar ik heb mooie nieuwe frisse  voorjaarsdoeken gekocht, voor in mijn frisse lentekeuken.
Een mooie dag. Persoonlijk vind ik de boswachterij Ruinen nogal rechttoe, rechtaan. Maar vandaag vond ik dat niet storend. Het weer was prima, de groep gezellig. Kortom dat organiseren is zo slecht nog niet. Ik kijk op mijn kaart en zie nog minstens 5 leuke wandelingen. Toch nog maar een keer doen.

Keuken
In de Landgoedwinckel, Echten

Reacties zijn gesloten.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: