WADskebeurd op Schier?

Redding

Ik vraag mij zondagmorgen, om 6.30 uur, af wat een mens toch drijft om zijn warme bed te verlaten voor zo’n onzalig vroege tocht. Thuis kan ik toch ook wandelen? Maar …. thuis, hebben we geen zee. En op Schiermonnikoog wel. Da’s een klein, maar belangrijk verschilletje.  Mijn tasje gepakt, kopje koffie gedronken. Klaar voor de start. Buiten wacht mij een venijnig laagje ijs op de auto, wat er zonder krabber niet af wil. Ook dat nog. Maar de zon schijnt en de vogels fluiten. Ik krijg er zin in.
Mijn eerste stop is in Assen. Ik carpool met Petra, de organisator van de wandeling. We pikken Henk op in Grijpskerk en vervolgen onze weg naar Lauwersoog, voor de overtocht naar Schier. In Zoutkamp krijgt de zon het voor elkaar door de mist te breken, wat een prachtig plaatje oplevert. Ik word trouwens toch altijd een beetje stil van de ruimte van Groningen.
We ontmoeten de andere wandelaars gedeeltelijk in Lauwersoog, gedeeltelijk op Schier. Een aantal heeft er een weekendje uit van gemaakt. Ik krijg van één zo’n dag al een vakantiegevoel, kun je nagaan als je er een weekend zit. Het is lekker fris aan boord. Jammer dat de zon niet met ons is meegereisd. We zullen nog tot ’s middags moeten wachten, voordat hij weer voorzichtig tevoorschijn komt.
De wandeling is heerlijk. De zee, de winter, de leegte van het landschap. Wat me opvalt is de grote hoeveelheid mensen op Schier op deze zondag. Overal fietsers en wandelaars. Ik had gedacht en gehoopt geen mens tegen te komen! Hoe druk het op Schier is, blijkt ook bij Merlijn.  De damestoiletten zijn overstroomd, het cappucinoapparaat heeft het begeven, de tafels allemaal bezet. Buiten kunnen we nog wel zitten. Omdat we ons zo verheugd hebben op warme koffie en soep, besluiten we dat toch maar te doen. In februari op een terras, ik heb het nog niet eerder gedaan. Maar ….. je moet alles een keer geprobeerd hebben in je leven, toch? De soep is heerlijk. Anneke heeft niks teveel gezegd. Bij het afrekenen kunnen we natuurlijk ook niet apart afrekenen.
Wad_2
Vuur
De middagroute is spannend. De bejaarde honden van Henk en Ria zijn nergens meer te bekennen. Door het gebulder van de zee konden ze niet meer horen dat ze door hun bazen werden geroepen en zijn ze de verkeerde kant uit gelopen. Uiteindelijk komen we toch weer met elkaar bij de boot aan. De weekenders keren terug naar hun huisjes. Met roze wangen vallen we neer op de banken van de boot. We ontkomen net aan twee koppen erwtensoep in ons nek, wanneer een man met een dienblad een schuiver maakt, door een vreemde manoeuvre van de boot. Al met al was het een heerlijke dag. Leuke mensen, veel plezier. Tot een volgende keer.

Reacties zijn gesloten.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: